Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 2:47

Ποια, λοιπόν, σημασία της υποταγής θα πουν ευλόγως ότι πρέπει να εννοούμε κυρίως για Αυτόν; Διότι διαπιστώθηκε ότι όλα όσα εξετάστηκαν απέχουν πολύ από το να νοούνται και να λέγονται κυριολεκτικά για τον Μονογενή Θεό. Εάν πάλι πρέπει να προσθέσουμε και εκείνο το είδος της υποταγής που αναφέρει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, ότι δηλαδή ο Κύριος, όταν έφτασε στο δωδέκατο έτος της ηλικίας του, υποτασσόταν στους γονείς του, ούτε αυτό θα άρμοζε να λέγεται για τον προαιώνιο και αληθινό Υιό σε σχέση προς τον αληθινό Πατέρα Του. Διότι εκεί, Εκείνος που δοκιμάστηκε στα πάντα καθ' ομοιότητα με εμάς χωρίς αμαρτία, καταδέχθηκε να διέλθει και μέσα από τα στάδια ηλικίας της δικής μας φύσης· και όπως, όταν έγινε παιδί, δέχθηκε τη βρεφική τροφή τρώγοντας βούτυρο και μέλι, έτσι και όταν προχώρησε στην εφηβική ηλικία, δεν απέρριψε ό,τι ήταν κατάλληλο και πρέπον για μια τέτοια ηλικία, γινόμενος πρότυπο ευταξίας για τον βίο. Διότι, επειδή στους άλλους ανθρώπους ο νους είναι ατελής σε τέτοια ζητήματα και η νεότητα έχει ανάγκη από την καθοδήγηση προς το καλύτερο, η οποία παρέχεται από τους τελειοτέρους, για τον λόγο αυτόν ο δωδεκαετής υποτάσσεται στη μητέρα του, για να δείξει ότι αυτό που τελειοποιείται μέσω της προόδου, προτού φθάσει στην τελειότητα, ορθώς αποδέχεται την υποταγή ως καθοδηγητή προς το αγαθό.

Αλλά βέβαια δεν επιτέλεσε κανένα θαύμα όταν ήταν παιδί· παρά μόνο αυτό το ένα μαρτύρησε ο Λουκάς, ότι σε ηλικία δώδεκα ετών καθόταν και άκουγε τους δασκάλους, και λόγω των ερωτήσεών του φαινόταν αξιοθαύμαστος. Άλλωστε, εύλογα και σύμφωνα με τη λογική, δεν άρχισε να επιτελεί σημεία ευθύς εξαρχής από την παιδική του ηλικία. Διότι θα θεωρούσαν ότι το γεγονός ήταν οφθαλμαπάτη. Αν δηλαδή πολλοί το υποπτεύθηκαν αυτό όταν είχε πλέον φτάσει στην κατάλληλη ηλικία, πολύ περισσότερο θα συνέβαινε αυτό αν θαυματουργούσε όντας ακόμη εντελώς παιδί· και θα ορμούσαν ταχύτερα και πριν από τον κατάλληλο καιρό να τον οδηγήσουν στον σταυρό, λιώνοντας από τον φθόνο· και αυτά τα ίδια τα γεγονότα της θείας Οικονομίας δεν θα γίνονταν πιστευτά. Από πού, λοιπόν, δημιουργήθηκε στη μητέρα του, λέει, η ιδέα να φανταστεί κάτι τόσο σπουδαίο για αυτόν; Άρχιζε πλέον να αποκαλύπτεται, και από τον Ιωάννη είχε γίνει ολοφάνερος, καθώς και από όσα είχε πει εκείνος προς τους μαθητές του. Αλλά και πριν από όλα αυτά, η ίδια η σύλληψη, και όλα όσα συνέβησαν μετά τη γέννηση, της είχαν ενσταλάξει την πιο υψηλή ιδέα για το παιδί. Διότι άκουσε, λέει, όλα όσα αφορούσαν το παιδί, «και τα διατηρούσε μέσα στην καρδιά της». Για ποιον λόγο, λοιπόν, λέει, δεν τα έλεγε αυτά πρωτύτερα; Διότι, όπως ακριβώς ανέφερα, τότε πλέον έκανε την αρχή της φανέρωσής του.

ε΄. Στη συνέχεια, όταν έγινε δώδεκα ετών, κάθεται ανάμεσα στους διδασκάλους, ακούγοντας και ερωτώντας, και με τις εύστοχες απαντήσεις του εκπλήσσει όσους τον ακούν. Σε ποιον θα μπορούσε να ανήκει το γνώρισμα, σε τέτοια ηλικία, να προφέρει τόσο εξαίσια λόγια, παρά οπωσδήποτε στον σεσαρκωμένο Θεό; Άλλωστε, και όταν ερωτάται από τη μητέρα του, η οποία επιθυμούσε να μάθει την αποκάλυψη της πατρικής του δόξας, της δίνει την κατάλληλη απάντηση.

«Και έμεναν έκπληκτοι όλοι όσοι τον άκουγαν, για τη σύνεση και τις απαντήσεις του· και όταν τον είδαν, εξεπλάγησαν· και η μητέρα του του είπε: Τέκνο μου, γιατί μας το έκανες αυτό; Ιδού, ο πατέρας σου και εγώ σε αναζητούσαμε με οδύνη. Και εκείνος τους είπε: Γιατί με αναζητούσατε; Δεν γνωρίζατε ότι πρέπει να βρίσκομαι στα του Πατέρα μου; Και αυτοί δεν κατανόησαν τον λόγο που τους είπε.» Ανεβαίνει μαζί με τους γονείς του στα Ιεροσόλυμα, για να δείξει με κάθε τρόπο ότι δεν είναι αντίθεος, ούτε αντιτάσσεται στα όσα έχουν νομοθετηθεί· όταν δε ολοκλήρωσαν τις ημέρες, δηλαδή τις επτά του Πάσχα, παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα.