Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
καὶ ἐκβαλόντες αὐτὸν ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος ἀπέκτειναν. τί οὖν ποιήσει αὐτοῖς ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος;Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
1–2 από 2
Εἶτ᾽ αὖ Τελώνης, καὶ Φαρισσαίου τύφος. Καὶ μνῶν μερισμὸς, ἰσάριθμος τοῖς δέκα. Κακοὶ γεωργοὶ καὶ φονεῖς τοῦ δεσπότου.
Έπειτα πάλι ο Τελώνης, και η έπαρση του Φαρισαίου. Και η διανομή των μνών, ίσων σε αριθμό με τους δέκα. Οι κακοί γεωργοί και φονείς του δεσπότη.
Λεπτομέρειες
Ἰδόντες δὲ αὐτὸν οἱ γεωργοί, διελογίζοντο πρὸς ἑαυτοὺς λέγοντες· Οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος, δεῦτε, ἀποκτείνωμεν αὐτόν, ἵνα ἡμῶν γένηται ἡ κληρονομία. Καὶ ἐκβαλόντες αὐτὸν ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, ἀπέκτειναν. Τί οὖν ποιήσει αὐτοῖς ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος; Ἐλεύσεται, καὶ ἀπολέσει τοὺς γεωργοὺς τούτους, καὶ δώσει τὸν ἀμπελῶνα ἄλλοις.» Βραχεῖα μὲν αὕτη ἡ παραβολή, πλὴν πολλὰ καὶ μεγάλα διδάσκει ἡμᾶς· τὴν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ, ἣν ἐπὶ τοῖς Ἑβραίοις τοσαύτην ἐχαρίσατο, μᾶλλον δὲ ἐπεδείξατο, τὸ ἐξ ἀρχῆς αὐτῶν φονικόν, τὸ καὶ τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Νέας ἕνα εἶναι τὸν Θεόν, τὸ εἰσαχθήσεσθαι τὰ ἔθνη, τὸ ἀποῤῥιφήσεσθαι τοὺς Ἰουδαίους. Ἀμπελὼν οὖν αὕτη ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων, γεωργοὶ δὲ οἱ Γραμματεῖς, καὶ Φαρισαῖοι οἱ προέχοντες, καὶ ἐπιστάται τοῦ λαοῦ, ἢ καὶ ἕκαστος ἡμῶν αὐτὸς ἀμπελών, αὐτὸς γεωργός· ἕκαστος γὰρ ἡμῶν αὐτὸς ἑαυτὸν γεωργεῖ. Τοῦτον οὖν τὸν ἀμπελῶνα ἐκδοὺς γεωργοῖς ὁ φιλάνθρωπος, ἀπεδήμησε, τουτέστιν, αὐτεξουσίους αὐτοὺς ἀφῆκε πορεύεσθαι. Ἀπέστειλε δὲ διαφόρους δούλους, προφήτας φημί, ὡς ἂν σχοίη τι κέρδος μικρόν. Ἐκ τοῦ καρποῦ γάρ, φησί, ἤθελε λαβεῖν, οὐ τὸν καρπὸν ἅπαντα· τί γὰρ κερδαίνει ὁ Θεὸς ἀφ’ ἡμῶν, εἰ μὴ τὴν αὐτοῦ ἐπίγνωσιν; Καὶ αὕτη δὲ ἡμέτερον κέρδος, ὅμως τὴν σωτηρίαν ἡμῶν καὶ τὸ ἡμέτερον κέρδος οἰκεῖον ποιεῖται.
Όταν όμως τον είδαν οι γεωργοί, διαλογίζονταν μεταξύ τους λέγοντας: Αυτός είναι ο κληρονόμος, ελάτε, ας τον σκοτώσουμε, για να γίνει δική μας η κληρονομιά. Και αφού τον έβγαλαν έξω από τον αμπελώνα, τον σκότωσαν. Τι θα τους κάνει λοιπόν ο κύριος του αμπελώνα; Θα έλθει και θα εξολοθρεύσει τους γεωργούς αυτούς, και θα δώσει τον αμπελώνα σε άλλους.» Είναι μεν σύντομη αυτή η παραβολή, πλην όμως μας διδάσκει πολλά και μεγάλα: την πρόνοια του Θεού, την οποία τόσο πλουσιοπάροχα χάρισε στους Εβραίους, ή μάλλον επέδειξε σε αυτούς, τη φονική τους διάθεση από την αρχή, το ότι ένας είναι ο Θεός και της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, το ότι θα εισαχθούν τα έθνη, το ότι θα απορριφθούν οι Ιουδαίοι. Αμπελώνας λοιπόν είναι η Συναγωγή των Ιουδαίων, και γεωργοί είναι οι Γραμματείς, και οι Φαρισαίοι οι προύχοντες και οι επιστάτες του λαού, ή και ο καθένας από εμάς είναι ο ίδιος αμπελώνας, ο ίδιος γεωργός· διότι ο καθένας μας καλλιεργεί τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτόν λοιπόν τον αμπελώνα, αφού τον παρέδωσε στους γεωργούς ο φιλάνθρωπος Θεός, αποδήμησε, δηλαδή τους άφησε ελεύθερους να πορεύονται με το αυτεξούσιό τους. Και απέστειλε διάφορους δούλους, τους προφήτες εννοώ, ώστε να έχει κάποιο μικρό κέρδος. Διότι από τον καρπό, λέει, ήθελε να λάβει, όχι όλον τον καρπό· διότι τι κερδίζει ο Θεός από εμάς, παρά μόνο την επίγνωσή Του; Αλλά και αυτή δικό μας κέρδος είναι, όμως τη σωτηρία μας και το δικό μας κέρδος τα θεωρεί δικά Του.
Λεπτομέρειες