Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 20:17

Αλλ' όμως, δεν απέβαλαν εκείνη την πονηρή συνήθεια· αλλά, μετά τους προφήτες, σκότωσαν και τον κατά φύση Υιό. —(A f. 262 b) Επομένως, αποβλήθηκαν οι ηγέτες των Ιουδαίων, καθώς αντιτάχθηκαν στα Δεσποτικά θελήματα και κατέστησαν άκαρπο τον αμπελώνα που τους είχε εμπιστευθεί. Το δε κτήμα έχει παραδοθεί στους ιερουργούς της Καινής Διαθήκης. Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι, όταν τα άκουσαν, είπαν: Μη γένοιτο. Από αυτό μπορεί κανείς να δει ότι, κατανοώντας το βάθος των αινιγματικών λόγων, προσπαθούν να αποσείσουν την τιμωρία και φοβούνται αυτό που πρόκειται να συμβεί· ωστόσο δεν μπόρεσαν να το αποφύγουν, εξαιτίας της ακατάσχετης παρακοής τους και του γεγονότος ότι δεν ανέχθηκαν να πιστέψουν στον Χριστό. <Λίθον τον οποίον αποδοκίμασαν οι οικοδομούντες, κ.τ.λ.> (A f. 264, B f. 183 b, C f. 149 b) Ονομάζει λίθο τον εαυτό του και οικοδόμους τους διδασκάλους των Ιουδαίων.

Πάλι απέκοψε τα σχετικά με τον αμπελώνα που είχε εκμισθωθεί στους γεωργούς και το «τι σημαίνει λοιπόν αυτό: τον λίθο που αποδοκίμασαν οι οικοδόμοι;» 〈νστ΄〉. Απέκοψε το «ότι δε εγείρονται οι νεκροί, ο Μωυσής το φανέρωσε στο χωρίο περί της βάτου, καθώς αποκαλεί τον Κύριο Θεό του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ. Είναι δε Θεός ζώντων και όχι νεκρών». 〈νζ΄〉. Δεν περιείχε τα εξής: «ότι δε εγείρονται οι νεκροί και ο Μωυσής το φανέρωσε λέγοντας Θεό του Αβραάμ και Θεό του Ισαάκ και Θεό του Ιακώβ, Θεό ζώντων». 〈νη΄〉. Πάλι παρέλειψε το «ούτε μία τρίχα από το κεφάλι σας δεν πρόκειται να χαθεί». 〈νθ΄〉. Πάλι παρέλειψε τα εξής: «τότε εκείνοι που βρίσκονται στην Ιουδαία ας φύγουν στα όρη» και τα υπόλοιπα, εξαιτίας αυτών που ακολουθούν στο χωρίο: «μέχρι να εκπληρωθούν όλα τα γεγραμμένα». 〈ξ΄〉. «Συνεννοήθηκε με τους στρατηγούς για το πώς να τον παραδώσει σε αυτούς». 〈ξα΄〉. «Και είπε στον Πέτρο και στους υπολοίπους: Πηγαίνετε και ετοιμάστε, για να φάμε το Πάσχα». 〈ξβ΄〉. «Και ανακλίθηκε στο δείπνο, και οι δώδεκα απόστολοι μαζί του, και είπε: Με μεγάλη επιθυμία επιθύμησα να φάω αυτό το Πάσχα μαζί σας πριν από το πάθος μου». 〈ξγ΄〉. Παρέλειψε το «διότι σας λέω, δεν θα το φάω από τώρα και στο εξής, μέχρις ότου εκπληρωθεί στη βασιλεία του Θεού». 〈ξδ΄〉. Παρέλειψε το «όταν σας απέστειλα, μήπως στερηθήκατε κάτι;» και τα υπόλοιπα, εξαιτίας του «και αυτό που έχει γραφτεί πρέπει να εκπληρωθεί, το: και συγκαταλέχθηκε με τους ανόμους». 〈ξε΄〉. «Απομακρύνθηκε από αυτούς περίπου σε απόσταση βολής λίθου και, αφού γονάτισε, προσευχόταν». 〈ξστ΄〉. «

Έπειτα πάλι ο Τελώνης, και η έπαρση του Φαρισαίου. Και η διανομή των μνών, ίσων σε αριθμό με τους δέκα. Οι κακοί γεωργοί και φονείς του δεσπότη.

Και πού σχεδιάζουν να τον σκοτώσουν; Έξω από τον αμπελώνα. Είδες πώς προφητεύει και τον τόπο όπου επρόκειτο να σφαγιαστεί; Και αφού τον έβγαλαν έξω, τον σκότωσαν. Και ο μεν Λουκάς αναφέρει ότι ο ίδιος αποφάνθηκε για το τι έπρεπε να πάθουν αυτοί, και εκείνοι απάντησαν: «Μη γένοιτο»· και τότε τους παρέθεσε τη μαρτυρία της Γραφής. Διότι, αφού τους κοίταξε, είπε: «Τι σημαίνει λοιπόν αυτό που είναι γραμμένο: Τον λίθο που αποδοκίμασαν οι οικοδόμοι, αυτός έγινε ακρογωνιαίος λίθος· και καθένας που θα πέσει πάνω του θα συντριβεί;». Ο δε Ματθαίος αναφέρει ότι οι ίδιοι εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση. Αλλά αυτό δεν αποτελεί αντίφαση. Διότι συνέβησαν και τα δύο: και την απόφαση οι ίδιοι την εξέδωσαν εναντίον του εαυτού τους, και πάλι, όταν αντιλήφθηκαν τα όσα ειπώθηκαν, είπαν: «Μη γένοιτο»· και τους αντέταξε ως τείχος τα λόγια του προφήτη, πείθοντάς τους ότι αυτό οπωσδήποτε θα συμβεί. Όμως, ούτε και έτσι αποκάλυψε σαφώς την κλήση των εθνών, ώστε να μην τους δώσει καμία λαβή, αλλά μίλησε αινιγματικά λέγοντας: «Θα δώσει τον αμπελώνα σε άλλους». Γι' αυτό ακριβώς μίλησε με παραβολή, ώστε οι ίδιοι να εκδώσουν την απόφαση· πράγμα το οποίο συνέβη και στην περίπτωση του Δαβίδ, όταν έκρινε την παραβολή του Νάθαν. Πρόσεξε λοιπόν και από αυτό το γεγονός πόσο δίκαιη είναι η καταδίκη, όταν εκείνοι που πρόκειται να τιμωρηθούν καταδικάζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους.

Με θάρρος δε, θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα τα πνευματικά αγαθά είναι ο αμπελώνας, είτε αυτά βρίσκονταν στη Γραφή και τους νόμους, είτε σε πράξεις και ιστορίες, τα οποία όλα στερήθηκαν οι Ιουδαίοι, ενώ εμείς τα απολαμβάνουμε. «Όταν δε το άκουσαν, είπαν: Μη γένοιτο. Εκείνος δε, αφού τους κοίταξε, είπε: Τι σημαίνει λοιπόν αυτό που έχει γραφτεί, Ο λίθος που αποδοκίμασαν οι οικοδόμοι, αυτός έγινε ακρογωνιαίος λίθος; Καθένας που θα πέσει πάνω σε αυτόν τον λίθο, θα συντριβεί· και πάνω σε όποιον πέσει, θα τον κατακομματιάσει. Και ζήτησαν οι αρχιερείς και οι Γραμματείς να απλώσουν πάνω του τα χέρια τους εκείνη ακριβώς την ώρα, αλλά φοβήθηκαν τον λαό. Διότι κατάλαβαν ότι εναντίον τους είπε αυτή την παραβολή». Ο μεν Λουκάς, όπως ακούς, αναφέρει ότι ο Κύριος είπε πως ο κύριος του αμπελώνα θα εξολοθρεύσει τους αγνώμονες γεωργούς και θα παραδώσει τον αμπελώνα σε άλλους· πράγμα που ακούγοντας οι Φαρισαίοι, είπαν, Μη γένοιτο. Ο δε Ματθαίος το αναφέρει διαφορετικά· λέει δηλαδή ότι ο Κύριος ρώτησε: Τι θα κάνει στους γεωργούς εκείνους ο κύριος του αμπελώνα; και ότι οι Ιουδαίοι, αποκρινόμενοι, είπαν: Αυτούς τους κακούς, κακώς θα τους εξολοθρεύσει, και θα παραδώσει τον αμπελώνα σε άλλους.