Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 20:19

Είναι, λοιπόν, τα μεν του Ματθαίου ακρίβεια αφήγησης, τα δε του Λουκά συντομία. Και σε όλους τους ευαγγελιστές βρίσκουμε μια τέτοια οικονομία, καθώς καθένας από αυτούς πότε διηγείται με ακρίβεια, και πότε με συντομία. <Εζήτησαν οι αρχιερείς και οι γραμματείς να επιβάλουν επάνω του τα χέρια τους.> (A f. 264, C f. 149 b) Φούντωσε πάλι σε αχαλίνωτες οργές το εργαστήριο των Φαρισαίων, και θέλουν να θανατώσουν αυτόν που έγινε άνθρωπος για την κατάργηση του θανάτου. Αλλά διέκοψε το ανόσιο εγχείρημά τους ο φόβος του λαού. Διότι δεν ήταν γι' αυτούς το ζητούμενο η ευσέβεια προς τον Θεό, ούτε λειτούργησε ως χαλινάρι σε αυτούς η εντολή που δόθηκε μέσω του Μωυσή, η οποία λέει: «Αθώο και δίκαιο δεν θα θανατώσεις». Προτιμούν δε τον ανθρώπινο φόβο περισσότερο από τον σεβασμό προς τον Θεό. Ποια είναι όμως για αυτούς η αιτία και η πρόφαση αυτής της μανίας;

Κατάλαβαν, λέει, ότι προς αυτούς είπε την παραβολή αυτή. Καίτοι πώς δεν θα έπρεπε μάλλον, έχοντας μάθει αυτό που επρόκειτο να συμβεί, να μείνουν μακριά από το κακό και να τιμήσουν με πίστη Αυτόν που δικαιώνει τον ασεβή, και που διασώζει με ανεξίκακη χάρη εκείνους που έχουν παγιδευτεί στις αμαρτίες; Αλλά μη υπολογίζοντας τίποτα από αυτά, συλλέγουν αφορμές για συκοφαντία εναντίον του. <Και αφού τον παρακολούθησαν, έστειλαν εγκάθετους, οι οποίοι υποκρίνονταν ότι είναι δίκαιοι, κ.τ.λ.> (A f. 264, C f. 149 b, D f. 67) Έβαλαν κάποιους που έδιναν την εντύπωση της επιείκειας, αλλά ήταν πονηροί στους τρόπους· έχοντας ξεχάσει τον Θεό που έχει πει: «Ποιος είναι αυτός που αποκρύπτει από εμένα τις βουλές του, και κρατώντας τα λόγια στην καρδιά του, νομίζει ότι μπορεί να μου τα κρύψει;», πλησιάζοντας τον Σωτήρα των πάντων Χριστό σαν να ήταν κοινός άνθρωπος. Αλλά θα ήταν καλύτερο να κατανοήσουν ότι, ενώ ο Θεός Λόγος έγινε όμοιος με εμάς, από τα υπερβαίνοντα τη λογική θεία σημεία και από τη θεοπρεπή δόξα του αποδεικνυόταν ότι δεν ήταν μόνο άνθρωπος, αλλά και Θεός. Τι ακριβώς, λοιπόν, λένε; <Και τον ρώτησαν, λέγοντας: Διδάσκαλε, γνωρίζουμε ότι ορθά μιλάς και διδάσκεις, κ.τ.λ.> (A f. 264 b, C f. 149 b) Διότι ο Θεός ήθελε μεν να είναι ο Ισραήλ ελεύθερος από ανθρώπινη δυναστεία· επειδή όμως καταπάτησαν τους θείους νόμους, περιήλθαν υπό την εξουσία των Ρωμαίων, οι οποίοι και τους επέβαλαν φόρους.

Απέκοψε δε πολλά και έγραψε: «τους απέστειλε λέγοντας, δείξτε τους εαυτούς σας στους ιερείς», και αντικατέστησε άλλα με άλλα, λέγοντας ότι «πολλοί λεπροί υπήρχαν στις ημέρες του προφήτη Ελισσαίου και κανείς δεν καθαρίστηκε παρά μόνο ο Νεεμάν ο Σύρος». 〈μθ〉. «Θα έρθουν ημέρες, όταν θα επιθυμήσετε να δείτε μία από τις ημέρες του Υιού του Ανθρώπου». 〈ν〉. «Του είπε κάποιος: Διδάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Και εκείνος (απάντησε): Μη με αποκαλείς αγαθό. Ένας είναι αγαθός, ο Θεός»· εκείνος όμως πρόσθεσε (τη λέξη) «ο Πατέρας» και αντί του «γνωρίζεις τις εντολές» λέει «γνωρίζω τις εντολές». 〈να〉. «Και συνέβη, καθώς αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός φώναζε: Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και όταν θεραπεύτηκε, (του) λέει: Η πίστη σου σε έχει σώσει». 〈νβ〉. Απέκοψε το «αφού πήρε (μαζί του) τους δώδεκα, έλεγε: Ιδού, ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα και θα εκπληρωθούν όλα τα γεγραμμένα στους προφήτες για τον Υιό του Ανθρώπου. Διότι θα παραδοθεί και θα θανατωθεί και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί»· όλα αυτά τα απέκοψε. 〈νγ〉. Απέκοψε το κεφάλαιο το σχετικό με την όνο και τη Βηθφαγή και το σχετικό με την πόλη και τον ναό, ότι ήταν γεγραμμένο: «ο οίκος μου θα ονομαστεί οίκος προσευχής, αλλά εσείς τον κάνετε σπήλαιο ληστών». 〈νδ〉. «Και ζήτησαν να βάλουν τα χέρια τους επάνω του και φοβήθηκαν». 〈νε〉.

Έπειτα πάλι ο Τελώνης, και η έπαρση του Φαρισαίου. Και η διανομή των μνών, ίσων σε αριθμό με τους δέκα. Οι κακοί γεωργοί και φονείς του δεσπότη.

Με θάρρος δε, θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα τα πνευματικά αγαθά είναι ο αμπελώνας, είτε αυτά βρίσκονταν στη Γραφή και τους νόμους, είτε σε πράξεις και ιστορίες, τα οποία όλα στερήθηκαν οι Ιουδαίοι, ενώ εμείς τα απολαμβάνουμε. «Όταν δε το άκουσαν, είπαν: Μη γένοιτο. Εκείνος δε, αφού τους κοίταξε, είπε: Τι σημαίνει λοιπόν αυτό που έχει γραφτεί, Ο λίθος που αποδοκίμασαν οι οικοδόμοι, αυτός έγινε ακρογωνιαίος λίθος; Καθένας που θα πέσει πάνω σε αυτόν τον λίθο, θα συντριβεί· και πάνω σε όποιον πέσει, θα τον κατακομματιάσει. Και ζήτησαν οι αρχιερείς και οι Γραμματείς να απλώσουν πάνω του τα χέρια τους εκείνη ακριβώς την ώρα, αλλά φοβήθηκαν τον λαό. Διότι κατάλαβαν ότι εναντίον τους είπε αυτή την παραβολή». Ο μεν Λουκάς, όπως ακούς, αναφέρει ότι ο Κύριος είπε πως ο κύριος του αμπελώνα θα εξολοθρεύσει τους αγνώμονες γεωργούς και θα παραδώσει τον αμπελώνα σε άλλους· πράγμα που ακούγοντας οι Φαρισαίοι, είπαν, Μη γένοιτο. Ο δε Ματθαίος το αναφέρει διαφορετικά· λέει δηλαδή ότι ο Κύριος ρώτησε: Τι θα κάνει στους γεωργούς εκείνους ο κύριος του αμπελώνα; και ότι οι Ιουδαίοι, αποκρινόμενοι, είπαν: Αυτούς τους κακούς, κακώς θα τους εξολοθρεύσει, και θα παραδώσει τον αμπελώνα σε άλλους.