Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 20:37

όπως ακριβώς βέβαια και τους αγίους αγγέλους. <Ότι δε εγείρονται οι νεκροί, και ο Μωυσής το φανέρωσε, κ.τ.λ.> Τους παρουσίασε και τον Μωυσή, ο οποίος γνώριζε καλά την ανάσταση των νεκρών· διότι, λέει, στη διήγηση για τη βάτο εισήγαγε τον Θεό να λέει: «Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.» Ποιων λοιπόν είναι Θεός, αν δεν πρόκειται να ζήσουν όπως εκείνοι; Αλλά είναι Θεός ζώντων· άρα με κάθε τρόπο και εξάπαντος θα ξαναζήσουν, καθώς η παντοδύναμη δεξιά φέρνει σε αυτό όλους όσους βρίσκονται πάνω στη γη. <Και δεν τολμούσαν πλέον να τον επερωτήσουν τίποτα.> Αρχή της συνέσεως είναι η πίστη· «Εάν γάρ δεν πιστέψετε, ούτε πρόκειται να κατανοήσετε.» Είναι δε σωτήρια η αναζήτηση των αναγκαίων· ο Εμμανουήλ είναι ομολογουμένως και υιός και Κύριος του Δαβίδ· το πώς ακριβώς όμως αρμόζει να το κατανοήσει αυτό κανείς, εάν επιλέξει να το διδαχθεί, θα προχωρήσει οπωσδήποτε στην ακριβή θεωρία του μυστηρίου σχετικά με αυτόν, το οποίο έχει μεν αποσιωπηθεί από την καταβολή του κόσμου, φανερώθηκε όμως στους έσχατους καιρούς. Οι Φαρισαίοι, λοιπόν, σιώπησαν όταν ρωτούσε ο Χριστός· και το έπρατταν αυτό με κακότροπο τρόπο, ή μάλλον εναντίον του εαυτού τους, ώστε, καθώς θα εξεταζόταν η ερώτηση, να μην αναλάμψει μέσα τους ο σωτήριος λόγος· διότι δεν ήθελαν να γνωρίσουν την αλήθεια.

Πάλι απέκοψε τα σχετικά με τον αμπελώνα που είχε εκμισθωθεί στους γεωργούς και το «τι σημαίνει λοιπόν αυτό: τον λίθο που αποδοκίμασαν οι οικοδόμοι;» 〈νστ΄〉. Απέκοψε το «ότι δε εγείρονται οι νεκροί, ο Μωυσής το φανέρωσε στο χωρίο περί της βάτου, καθώς αποκαλεί τον Κύριο Θεό του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ. Είναι δε Θεός ζώντων και όχι νεκρών». 〈νζ΄〉. Δεν περιείχε τα εξής: «ότι δε εγείρονται οι νεκροί και ο Μωυσής το φανέρωσε λέγοντας Θεό του Αβραάμ και Θεό του Ισαάκ και Θεό του Ιακώβ, Θεό ζώντων». 〈νη΄〉. Πάλι παρέλειψε το «ούτε μία τρίχα από το κεφάλι σας δεν πρόκειται να χαθεί». 〈νθ΄〉. Πάλι παρέλειψε τα εξής: «τότε εκείνοι που βρίσκονται στην Ιουδαία ας φύγουν στα όρη» και τα υπόλοιπα, εξαιτίας αυτών που ακολουθούν στο χωρίο: «μέχρι να εκπληρωθούν όλα τα γεγραμμένα». 〈ξ΄〉. «Συνεννοήθηκε με τους στρατηγούς για το πώς να τον παραδώσει σε αυτούς». 〈ξα΄〉. «Και είπε στον Πέτρο και στους υπολοίπους: Πηγαίνετε και ετοιμάστε, για να φάμε το Πάσχα». 〈ξβ΄〉. «Και ανακλίθηκε στο δείπνο, και οι δώδεκα απόστολοι μαζί του, και είπε: Με μεγάλη επιθυμία επιθύμησα να φάω αυτό το Πάσχα μαζί σας πριν από το πάθος μου». 〈ξγ΄〉. Παρέλειψε το «διότι σας λέω, δεν θα το φάω από τώρα και στο εξής, μέχρις ότου εκπληρωθεί στη βασιλεία του Θεού». 〈ξδ΄〉. Παρέλειψε το «όταν σας απέστειλα, μήπως στερηθήκατε κάτι;» και τα υπόλοιπα, εξαιτίας του «και αυτό που έχει γραφτεί πρέπει να εκπληρωθεί, το: και συγκαταλέχθηκε με τους ανόμους». 〈ξε΄〉. «Απομακρύνθηκε από αυτούς περίπου σε απόσταση βολής λίθου και, αφού γονάτισε, προσευχόταν». 〈ξστ΄〉. «

Διότι, ακόμη κι αν το περικόψει αυτό, δεν το απέκοψε από εμάς, αλλά ζημίωσε τον εαυτό του και τους οπαδούς του· διότι ο έλεγχος εναντίον του είναι επαρκής μέσω πολλών μαρτυριών. 〈Σχόλιο〉 〈νϛ〉. Απέκοψε το: «ότι δε εγείρονται οι νεκροί, ο Μωυσής το φανέρωσε στη βάτο, καθώς αποκαλεί τον Κύριο, Θεό του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ. Είναι δε Θεός ζώντων και όχι νεκρών». 〈Έλεγχος〉 〈νϛ〉. Αξίζει κανείς να απορεί με την ανοησία του ματαιόφρονα, πώς δεν κατανοεί ότι αυτή η μαρτυρία είναι ισοδύναμη με εκείνη για τον φτωχό Λάζαρο και με την παραβολή για εκείνους στους οποίους δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στη βασιλεία· τα υπολείμματα των οποίων παραβολών τα άφησε και δεν τα περικόψε, αλλά προς δική του καταισχύνη άφησε το «εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων». Το να βρέχεται όμως το δάχτυλο στο νερό μετά την αναχώρηση από τον παρόντα βίο και να δροσίζεται η γλώσσα με νερό, όπως είπε ο πλούσιος στον Αβραάμ για τον Λάζαρο, και το να υπάρχει τριγμός οδόντων και κλαυθμός, αποτελεί σημείο της αναστάσεως των σωμάτων, έστω και αν ο κτηνώδης περικόπτει τα όσα ειπώθηκαν αληθινά από τον Κύριο περί της αναστάσεως των νεκρών. 〈Σχόλιο〉 〈νζ〉. Δεν περιείχε τα εξής: «ότι δε εγείρονται οι νεκροί, και ο Μωυσής το φανέρωσε αποκαλώντας τον Θεό, Θεό του Αβραάμ και Θεό του Ισαάκ και Θεό του Ιακώβ, Θεό ζώντων». 〈Έλεγχος〉 〈νζ〉. Επειδή ο Σωτήρας επανέλαβε την παραβολή, έχει καταχωριστεί από εμάς διπλά, ώστε να μην παραλείψουμε κάτι από τα γεγραμμένα, εξομοιούμενοι με τον αγύρτη Μαρκίωνα.

«Στην ανάσταση, λοιπόν, τίνος από αυτούς θα είναι γυναίκα; Διότι και οι επτά την πήραν ως γυναίκα. Και αποκρινόμενος ο Ιησούς τούς είπε: Οι υιοί αυτού του αιώνα νυμφεύονται και νυμφεύουν· εκείνοι όμως που καταξιώθηκαν να γίνουν μέτοχοι εκείνου του αιώνα και της αναστάσεως εκ των νεκρών, ούτε νυμφεύονται ούτε νυμφεύουν. Διότι δεν μπορούν πλέον ούτε να πεθάνουν, επειδή είναι ισάγγελοι και υιοί του Θεού, όντας υιοί της αναστάσεως. Ότι δε ανασταίνονται οι νεκροί, και ο Μωυσής το φανέρωσε στο περιστατικό με τη βάτο, όταν αποκαλεί τον Κύριο, Θεό του Αβραάμ και Θεό του Ισαάκ και Θεό του Ιακώβ. Ο Θεός δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζώντων· διότι για αυτόν όλοι ζουν. Τότε μερικοί από τους γραμματείς αποκρίθηκαν και είπαν: Διδάσκαλε, ορθά μίλησες. Και δεν τολμούσαν πλέον να του κάνουν καμία ερώτηση». Οι Σαδδουκαίοι, έχοντας θέσει στους εαυτούς τους ένα σαθρό θεμέλιο, απιστούσαν στους λόγους περί αναστάσεως, διότι, νομίζοντας ότι στην ανάσταση θα υπάρχει σωματική διαβίωση, εύλογα πλανήθηκαν. Γι' αυτό και, θέλοντας να διαβάλουν το δόγμα της αναστάσεως ως άτοπο, πλάθουν αυτήν την ανόητη διήγηση. Ο Κύριος, λοιπόν, αφού κλόνισε το θεμέλιό τους και έδειξε ότι δεν υφίσταται σωματική διαβίωση, τότε αμέσως μαζί με αυτή τη σαθρή βάση και την εσφαλμένη αντίληψη συνέτριψε και το δόγμα τους, λέγοντας: Πλανάσθε, επειδή δεν γνωρίζετε τις Γραφές, αλλά παρερμηνεύετε το νόημά τους.