Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 20:9

Ναι. Ορθ. Εάν λοιπόν και ο Πατέρας ονομάζεται άνθρωπος, αυτό έχει ειπωθεί καταχρηστικά· και αν αυτό λέγεται για τον Πατέρα, άραγε και τον Υιό θα τον ονομάσουμε καταχρηστικά άνθρωπο; Μακεδ. Πού έχει γραφεί ο Πατέρας καταχρηστικά ως άνθρωπος; Ορθ. Ο ίδιος ο Υιός στα Ευαγγέλια τον ονομάζει άνθρωπο. Μακεδ. Διάβασέ μου πού τον ονομάζει άνθρωπο. Ορθ. Όταν λέει: «Κάποιος άνθρωπος έκανε γάμους για τον υιό του», ποιον ονομάζει άνθρωπο; Και όταν λέει: «Κάποιος άνθρωπος φύτεψε αμπελώνα και τον παρέδωσε σε γεωργούς», ποιον εννοείς ως άνθρωπο; Μακεδ. Μέσα σε παραβολή, εννοεί τον Πατέρα. Ορθ. Άραγε λοιπόν, επειδή στις παραβολές ονομάζει τον Πατέρα άνθρωπο, και στην ίδια την παραβολή παρουσιάζει και τον εαυτό Του, τον Χριστό, ως άνθρωπο απεσταλμένο μετά τους δούλους, θα λέγαμε ότι και ο ίδιος ο Υιός έχει ενηνθρωπήσει καταχρηστικά;

Ορθ. Και εμείς γνωρίζουμε ότι στη συνέχεια αποκαλεί τους δύο αγγέλους· αλλά πάλι στα αμέσως επόμενα η Γραφή τους ονομάζει Κύριο. Διότι είναι φανερό ότι και ο Υιός έχει ονομαστεί άγγελος, καθώς και το Πνεύμα, όχι μόνο εδώ, αλλά και σε άλλα χωρία. Αλλά ονομάζεται άγγελος καταχρηστικώς, όπως στο Ευαγγέλιο, όταν λέει: «Κάποιος άνθρωπος φύτεψε αμπελώνα και τον εκμίσθωσε σε γεωργούς·» έπειτα μετά από αυτά λέει: «Απέστειλε τους δούλους του, και μετά τους δούλους τον έναν υιό που είχε·» είναι προφανές ότι αποκαλεί τον Πατέρα άνθρωπο.

Επειδή δε ήταν συνήθεια στους Ιουδαίους να διαβάλλουν τους προφήτες, ότι δήθεν δεν ήταν απεσταλμένοι από τον Θεό, τους ρώτησε ο Χριστός ποια γνώμη είχαν σχηματίσει για τον Βαπτιστή. Αυτοί φοβούνταν μεν να πουν την αλήθεια, για να μην ακούσουν: «Γιατί δεν τον πιστέψατε;» Και απέφευγαν να κατηγορήσουν τον Πρόδρομο, επειδή φοβούνταν όχι τον Θεό, αλλά τα πλήθη. Επειδή δε προσποιούνταν ότι δεν γνώριζαν από πού προερχόταν το βάπτισμα του Ιωάννη, και ενεργούσαν δόλια, εύλογα δεν τους απαντά τίποτα. <Κάποιος άνθρωπος φύτεψε έναν αμπελώνα, κ.λπ.> (A f. 262, B f. 182, C f. 149, D f. 66) Σε αυτά θα βρει κανείς ολόκληρη την ιστορία των υιών του Ισραήλ, συνοψισμένη με συντομία. Διότι ο αμπελώνας είναι ο Ισραήλ, όπως λέει ο Ψαλμωδός: «Μετέφερες άμπελο από την Αίγυπτο, έδιωξες έθνη και την φύτεψες». Και ο Ησαΐας: «Ένας αμπελώνας, λέει, δημιουργήθηκε για τον αγαπημένο». Αφού φύτεψε αυτόν τον αμπελώνα στη γη της επαγγελίας ο Θεός και Πατέρας (διότι Αυτόν ονομάζει τώρα άνθρωπο, εξαιτίας της φιλανθρωπίας Του και της συνήθειας της παραβολής), αποδήμησε για αρκετά χρόνια. Μολονότι πληροί τα πάντα και δεν απουσιάζει από κανένα από τα όντα· πώς λοιπόν αποδήμησε; Μετά από το ότι εμφανίστηκε κατεβαίνοντας με μορφή φωτιάς στο όρος Σινά και αφού τους έδειξε φανερή την άρρητη μορφή Του, δεν τους έδωσε πλέον την παρουσία Του ορατή στα μάτια τους, αλλά σύμφωνα με τον τύπο των ανθρώπινων πραγμάτων, αυτό που συνέβη μοιάζει κάπως με μακρά αποδημία.

Έπειτα πάλι ο Τελώνης, και η έπαρση του Φαρισαίου. Και η διανομή των μνών, ίσων σε αριθμό με τους δέκα. Οι κακοί γεωργοί και φονείς του δεσπότη.

Απορία. Πώς ο Ματθαίος και ο Μάρκος αναφέρουν ότι ο οικοδεσπότης, που φύτεψε τον αμπελώνα, απέστειλε πολλούς δούλους, για να λάβουν τους καρπούς από τους γεωργούς, ενώ ο Λουκάς αναφέρει ότι έστελνε έναν κάθε φορά;

Προαναγγέλλει δε και τον καιρό της εμφάνισής του: «δεν θα εκλείψει άρχοντας από τον Ιούδα» και τα εξής· διότι αυτό είναι το πιο σαφές σημείο της παρουσίας του Κυρίου. Επειδή εξέλιπαν από τους Ιουδαίους όχι μόνο οι βασιλείς, αλλά και οι αρχιερείς και οι προφήτες· διότι, όταν επρόκειτο να γεννηθεί ο Σωτήρας μας, τους κυρίευσαν αλλόφυλοι βασιλείς, ώστε να φανερωθεί ο αιώνιος βασιλιάς, η προσδοκία των εθνών. Επειδή και στον Αβραάμ και στον Ισαάκ και στον Ιακώβ υποσχέθηκε ο Θεός των όλων ότι μέσω του σπέρματός τους θα ευλογήσει όλα τα έθνη της γης. Και αυτό ακριβώς υποδηλώνοντας και εδώ ο Ιακώβ, λέει: «δεν θα εκλείψει άρχοντας» και τα εξής, μέχρι το «και αυτός είναι η προσδοκία των εθνών». Έπειτα, δείχνοντας τον λαό που συγκροτήθηκε από τα έθνη και τους Ιουδαίους, λέει: «δένοντας στην άμπελο το γαϊδούρι του και στην κληματίδα της αμπέλου το πουλάρι της γαϊδούρας του». Το ότι, εξάλλου, άμπελος ονομαζόταν ο Ισραήλ, όλοι οι προφήτες το διδάσκουν και ο Δαβίδ λέει: «άμπελο από την Αίγυπτο μετέφερες» και τα εξής· και ο Κύριος στα Ευαγγέλια: «ένας άνθρωπος φύτεψε αμπελώνα». Ως πουλάρι, δε, ονομάζει τον λαό που προέρχεται από τα έθνη, επειδή ήταν αδάμαστος και δεν είχε δαμαστή.

{"chunk_id":"","translation":"Κεφάλαιο Κ'. Η παραβολή του αμπελώνα. Περί αυτών που στάλθηκαν κρυφά για τον φόρο. Περί των Σαδδουκαίων που αρνούνταν την ανάσταση. Περί της ερώτησης του Κυρίου προς τους Φαρισαίους. «Άρχισε δε να λέει προς τον λαό αυτή την παραβολή: Κάποιος άνθρωπος φύτεψε έναν αμπελώνα, τον ενοικίασε σε γεωργούς και έφυγε σε άλλη χώρα για αρκετό καιρό. Και όταν ήρθε ο καιρός, έστειλε στους γεωργούς έναν δούλο, για να του δώσουν από τον καρπό του αμπελώνα· οι γεωργοί όμως, αφού τον έδειραν, τον έδιωξαν με άδεια χέρια. Και έστειλε ξανά άλλον δούλο, εκείνοι όμως, αφού έδειραν και ατίμασαν και εκείνον, τον έδιωξαν με άδεια χέρια. Και έστειλε ξανά τρίτο, εκείνοι όμως, αφού τραυμάτισαν και αυτόν, τον έδιωξαν. Είπε τότε ο κύριος του αμπελώνα: Τι να κάνω; Θα στείλω τον υιό μου τον αγαπητό· ίσως, βλέποντάς τον, να τον σεβαστούν.»}```