Ταῦτα καὶ νῦν θεωροῦμεν, ψυχή· θύραι εἰσίν, οὐκ ἐπὶ θύραις· ἐπέστη γὰρ καὶ πάρεστιν ἕτοιμα· οὐκ ἐλλείπει οὐδὲν ὧνπερ [εἶ]πε Χριστός, ἀλλ᾽ ὡς προεῖπε πάντα γενήσεται· καὶ λιμοὶ καὶ [λο]ιμοὶ καὶ σεισμοὶ συνεχεῖς, καὶ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος ἐγήγερται· τὰ ἔσω φοβερά, τὰ ἔξω δὲ μάχης πεπλήρωνται· οὐκ ἔστι ποῦ σωθῆναι· πανταχοῦ γὰρ ὁ κίνδυνος· οὐδαμοῦ καταφυγή, φυγὴ δὲ πᾶσιν· ἡ πύλη κέκλεισται, ἡ εὐσπλαγχνία ἐσφρα[γί]σθη· οὐ γὰρ ἠβουλήθημεν ἔνδοθεν εἶναι, 〈νῦν ἔξω βοῶμεν· «Ἄνοιξον»〉. [Ἄκ]ουσον ταῦτα καὶ κλαῦσον, ψυχή· στέναξον ἤδη κατὰ γνώμην, πρὶν ἢ φθασθῇς καὶ κλαύσῃς μὴ θέλουσα, ὅτε πᾶσα ἡ γῆ δαπανᾶται πυρὶ καὶ ὁ οὐρανὸς ὡς χάρτης εἱλίσσεται, ὅτε φεύγει βυθὸς κα<ὶ ὁ> τούτου πυθμὴν ἀναφανήσεται ὡς οὐδέποτε· φωστῆρες οὐκ εἰσίν· ἀστέρες γὰρ ὡς φύλλα πίπτουσιν.
Μετάφραση
Αυτά και τώρα βλέπουμε, ψυχή· βρισκόμαστε στις θύρες, δεν είμαστε απλώς προ των θυρών· διότι έφτασαν και παρίστανται έτοιμα. Δεν λείπει τίποτα από όσα είπε ο Χριστός, αλλά όπως τα προείπε, όλα θα γίνουν: και πείνες και λοιμοί και συνεχείς σεισμοί, και έθνος έχει εγερθεί εναντίον έθνους. Τα έσω είναι φοβερά, και τα έξω έχουν γεμίσει από μάχες· δεν υπάρχει μέρος να σωθεί κανείς· διότι παντού υπάρχει ο κίνδυνος· πουθενά δεν υπάρχει καταφύγιο, αλλά φυγή για όλους· η πύλη έχει κλείσει, η ευσπλαχνία έχει σφραγιστεί· διότι δεν θελήσαμε να είμαστε μέσα, και τώρα απ' έξω φωνάζουμε: «Άνοιξε». Άκουσε αυτά και κλάψε, ψυχή· στέναξε τώρα με τη θέλησή σου, πριν προφθαστείς και κλάψεις χωρίς να το θέλεις, όταν όλη η γη θα αναλωθεί στο πυρ και ο ουρανός θα τυλιχτεί σαν χαρτί, όταν ο βυθός θα υποχωρήσει και ο πυθμένας του θα φανερωθεί όπως ποτέ άλλοτε· φωστήρες δεν υπάρχουν πλέον, διότι οι αστέρες πέφτουν σαν τα φύλλα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες