Πῶς οὐ μάχεται ἡ τοῦ κορυφαίου τῶν μαθητῶν παραίνεσις ἡ λέγουσα ‘ἕτοιμοι γίνεσθε ἀεὶ πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτοῦντι ὑμᾶς λόγον περὶ τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος’ καὶ τὸ δεσποτικὸν πρόσταγμα παρακελευόμενον μὴ προμελετᾶν ἀπολογεῖσθαι ἐπὶ βήματος βασιλέων καὶ ἡγουμένων ἀγομένους ἐφ’ ᾧ λόγον ὑποσχεῖν τῆς πίστεως; Διότι, φιλολόγων ἱερῶν ἄριστε, ἑκατέρα χρεία, εἰ καὶ διαφόροις ὀνόμασιν ἀπαγγέλλεται, ἀλλά γε πρὸς τὸν αὐτὸν σκοπὸν ἀπευθύνεται· οὐκ ἂν δὲ εἴη μαχόμενα, οὐδὲ πολλοῦ δεῖ, ἃ πρὸς τὴν αὐτὴν ἐνάγει πρᾶξιν καὶ τοῖς αὐτοῖς ῥυθμίζειν νόμοις τὴν γνώμην παρακελεύεται. τὸ γὰρ ἑτοίμους εἶναι τὸ μηδὲν ἀναβάλλεσθαι πρὸς τὴν ἐρώτησιν βούλεται μηδὲ τοῖς λογισμοῖς ἐπιδιστάζειν ἀποκρίνεσθαι πρὸς τοὺς ἐπερωτῶντας ὑποτίθεται· καὶ τὸ μὴ προμελετᾶν μηδὲ τὸν καιρὸν τῆς παρρησίας καιρὸν ποιεῖσθαι τῆς διασκέψεως μηδὲ τοῦ ἀγῶνος παρόντος θορυβεῖσθαι τοῖς προαγωνίσμασιν, εἰς τὴν αὐτὴν συντρέχει καὶ συναπαρτίζεται διάνοιαν.
Μετάφραση
Πώς δεν αντιφάσκει η παραίνεση του κορυφαίου των μαθητών που λέει: «να είστε πάντοτε έτοιμοι προς απολογία σε καθέναν που σας ζητά λόγο για την ελπίδα που κρύβετε μέσα σας», με το δεσποτικό πρόσταγμα που παραγγέλλει να μην προμελετούμε την απολογία μας, όταν οδηγούμαστε στο βήμα βασιλέων και ηγεμόνων για να δώσουμε λόγο για την πίστη; Διότι, άριστε των ιερών φιλολόγων, καθεμία από τις δύο προτροπές, αν και διατυπώνεται με διαφορετικές λέξεις, εντούτοις κατευθύνεται προς τον ίδιο σκοπό· και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να αντιφάσκουν αυτά που ωθούν στην ίδια πράξη και παραγγέλλουν να ρυθμίζεται το φρόνημα με τους ίδιους κανόνες. Διότι το να είναι κανείς έτοιμος σημαίνει να μην αναβάλλει καθόλου απέναντι στην ερώτηση, ούτε υπονοεί να διστάζει στους λογισμούς του προτού απαντήσει σε όσους τον ρωτούν· και το να μην προμελετά, δηλαδή να μην μετατρέπει τον καιρό της παρρησίας σε καιρό περισυλλογής, ούτε, ενώ είναι παρών ο αγώνας, να ταράζεται με προετοιμασίες, συγκλίνει και ταυτίζεται με το ίδιο ακριβώς νόημα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες