Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 21:14

Α. Το να πολιτεύεται κανείς και να ζει κατά Θεόν, και να έχει καύχημά του τον Θεό, δεν θα έλεγες, φίλε μου, ότι ταιριάζει απόλυτα στους αγίους; Β. Βεβαιότατα. Α. Εμπρός λοιπόν, πες μου τούτο. Β. Ποιο; Α. Δεν είναι αλήθεια ότι «κάθε καλή δόση και κάθε τέλειο δώρημα έρχεται από άνωθεν, καταβαίνοντας από τον Πατέρα των φώτων», και πως ο λόγος της σοφίας είναι το πιο πολύτιμο από όλα; Β. Συμφωνώ· διότι έτσι λέει η Ιερή Γραφή. Α. Δες λοιπόν ότι ο Υιός είναι ο διανομέας και χορηγός –και μάλιστα εξουσιαστικά– των αγαθών που έρχονται σε εμάς άνωθεν και από τον Πατέρα· διότι ο Παύλος είπε: «Στον καθένα από εμάς δόθηκε η χάρη σύμφωνα με το μέτρο της δωρεάς του Χριστού». Και εξάλλου κάπου αλλού, όταν ο Θεός μιλούσε στον ιερότατο Μωυσή είπε: «Ποιος έδωσε στόμα στον άνθρωπο, και ποιος έκανε τον βαρύκοο και τον κωφό, αυτόν που βλέπει και τον τυφλό; Δεν τα έκανα εγώ, ο Κύριος και Θεός; Και τώρα πήγαινε, και εγώ θα ανοίξω το στόμα σου»· ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μιλούσε πάλι κάπου στους αγίους αποστόλους λέγοντας: «Βάλτε λοιπόν στις καρδιές σας να μην προμελετάτε τι θα απολογηθείτε· διότι εγώ θα σας δώσω στόμα και σοφία, στην οποία δεν θα μπορέσουν να αντισταθούν ούτε να αντιμιλήσουν όλοι οι αντίπαλοί σας». Και ενώ ο μακάριος Δαβίδ ψάλλει ότι ο Θεός είναι κριτής, έχοντας σταθερή την πεποίθηση ότι σε Αυτόν ανήκει η εξουσία να διανέμει στον καθένα τις αμοιβές για όσα πράττει και να δικαιώνει όσους Εκείνος επιλέγει («Διότι ο Θεός είναι αυτός που δικαιώνει, ποιος είναι αυτός που θα κατακρίνει;»)

Δίδει σαφή και εναργή σημεία της συντελείας του κόσμου. Διότι θα υπάρξουν πόλεμοι, λέγει, και αναταραχές, και λιμοί και φοβερά φαινόμενα από τον ουρανό. Διότι, όπως λέγει ένας άλλος από τους ευαγγελιστές, όλα τα άστρα θα πέσουν, ο ουρανός θα τυλιχθεί σαν βιβλίο, οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν. Ενδιάμεσα ωστόσο ο Σωτήρας τοποθετεί τα σχετικά με την άλωση των Ιεροσολύμων, και αναμειγνύει τον λόγο λέγοντας: <Πριν όμως από όλα αυτά, θα απλώσουν πάνω σας τα χέρια τους και θα σας καταδιώξουν, κ.λπ.> (C f. 151, D f. 69 b). Διότι πριν από τους καιρούς της συντελείας, κυριεύθηκε η χώρα των Ιουδαίων, αφού την κατέδραμε ο ρωμαϊκός στρατός, πυρπολήθηκε ο ναός, κατακρημνίστηκαν τα ανάκτορά τους και έπαυσε η ισχύς της κατά νόμον λατρείας. Πριν όμως συμβούν αυτά, καταδιώχθηκαν από αυτούς οι μακάριοι μαθητές, έγιναν δεσμώτες, οδηγήθηκαν σε άρχοντες, στάλθηκαν σε βασιλείς· στάλθηκε βεβαίως ο Παύλος στη Ρώμη προς τον Καίσαρα, και παραστάθηκε στον Φήστο και στον Αγρίππα· ωστόσο, όσα τους επιβλήθηκαν έγιναν σε αυτούς προς μαρτυρία, δηλαδή προς δόξα μαρτυρίου. <Βάλτε λοιπόν στις καρδιές σας να μην προμελετάτε πώς θα απολογηθείτε.> (C f. 151, D f. 69 b). Παραγγέλλει ότι: Μην προμελετάτε όταν πρόκειται να απολογηθείτε. «Διότι θα λάβετε», λέγει, «από εμένα σοφία και γλώσσα ακατανίκητη και ακαταμάχητη απέναντι στους αντιπάλους σας.»

Πώς δεν αντιφάσκει η παραίνεση του κορυφαίου των μαθητών που λέει: «να είστε πάντοτε έτοιμοι προς απολογία σε καθέναν που σας ζητά λόγο για την ελπίδα που κρύβετε μέσα σας», με το δεσποτικό πρόσταγμα που παραγγέλλει να μην προμελετούμε την απολογία μας, όταν οδηγούμαστε στο βήμα βασιλέων και ηγεμόνων για να δώσουμε λόγο για την πίστη; Διότι, άριστε των ιερών φιλολόγων, καθεμία από τις δύο προτροπές, αν και διατυπώνεται με διαφορετικές λέξεις, εντούτοις κατευθύνεται προς τον ίδιο σκοπό· και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να αντιφάσκουν αυτά που ωθούν στην ίδια πράξη και παραγγέλλουν να ρυθμίζεται το φρόνημα με τους ίδιους κανόνες. Διότι το να είναι κανείς έτοιμος σημαίνει να μην αναβάλλει καθόλου απέναντι στην ερώτηση, ούτε υπονοεί να διστάζει στους λογισμούς του προτού απαντήσει σε όσους τον ρωτούν· και το να μην προμελετά, δηλαδή να μην μετατρέπει τον καιρό της παρρησίας σε καιρό περισυλλογής, ούτε, ενώ είναι παρών ο αγώνας, να ταράζεται με προετοιμασίες, συγκλίνει και ταυτίζεται με το ίδιο ακριβώς νόημα.

Γενικά, αυτά μπορούν να θεωρηθούν κοινά, τόσο για τον καιρό της συντέλειας όσο και της άλωσης, εννοώ τα σχετικά με τις ακαταστασίες και τους πολέμους και τα υπόλοιπα. «Πριν όμως από όλα αυτά, θα βάλουν πάνω σας τα χέρια τους και θα σας καταδιώξουν, παραδίδοντάς σας σε συναγωγές και φυλακές, και θα οδηγηθείτε μπροστά σε βασιλείς και ηγεμόνες εξαιτίας του ονόματός μου, και αυτό θα σας βγει σε μαρτύριο. Βάλτε λοιπόν στις καρδιές σας να μην προμελετάτε πώς θα απολογηθείτε. Διότι εγώ θα σας δώσω λόγο και σοφία, στην οποία δεν θα μπορέσουν να αντιτάξουν λόγο ούτε να αντισταθούν όλοι οι αντίπαλοί σας. Θα παραδοθείτε ακόμη και από γονείς και συγγενείς και φίλους και αδελφούς, και θα θανατώσουν κάποιους από εσάς, και θα είστε μισητοί από όλους εξαιτίας του ονόματός μου. Αλλά ούτε μία τρίχα από το κεφάλι σας δεν πρόκειται να χαθεί. Με την υπομονή σας θα σώσετε τις ψυχές σας.» Πριν από όλα αυτά, τα της συντέλειας ή και τα της άλωσης· διότι, όπως είπα, συμπλέκει τους λόγους για τη συντέλεια με εκείνους για την άλωση. Θα βάλουν επάνω σας, λέει, στους δικούς μου μαθητές, τα χέρια τους. Διότι και πριν από την άλωση οι απόστολοι εκδιώχθηκαν από τα Ιεροσόλυμα, καθώς ο Θεός οικονομούσε και αυτό, ώστε τα δεινά να επιπέσουν μόνο στους σταυρωτές, ενώ εκείνοι, οι απόστολοι εννοώ, να γεμίσουν όλον τον κόσμο με το κήρυγμα.