Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 21:23

Αυτά, λοιπόν, συνέβησαν με αυτόν τον τρόπο κατά το δεύτερο έτος της βασιλείας του Ουεσπασιανού, σύμφωνα με τις προγνωστικές προρρήσεις του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος, με θεία δύναμη, τα προείδε σαν να ήταν ήδη παρόντα, και δάκρυσε και θρήνησε γι' αυτά, σύμφωνα με τη γραφή των ιερών ευαγγελιστών, οι οποίοι και παρέθεσαν τις ίδιες τις λέξεις Του. Άλλοτε μεν λέγοντας προς την ίδια την Ιερουσαλήμ: «Αν γνώριζες και εσύ, έστω και κατά την ημέρα αυτή, εκείνα που συντελούν στην ειρήνη σου· τώρα όμως αποκρύφτηκαν από τα μάτια σου. Διότι θα έλθουν ημέρες εναντίον σου, κατά τις οποίες οι εχθροί σου θα σε περιβάλουν με χαρακώματα, και θα σε περικυκλώσουν, και θα σε πολιορκήσουν από παντού, και θα ισοπεδώσουν εσένα και τα τέκνα σου», άλλοτε δε αναφερόμενος στον λαό: «Διότι θα υπάρξει μεγάλη θλίψη επάνω στη γη και οργή στον λαό τούτο· και θα πέσουν από στόμα μαχαίρας και θα οδηγηθούν αιχμάλωτοι σε όλα τα έθνη· και η Ιερουσαλήμ θα καταπατείται από τα έθνη, μέχρις ότου εκπληρωθούν οι καιροί των εθνών». Και πάλι: «Όταν δε δείτε την Ιερουσαλήμ να περικυκλώνεται από στρατόπεδα, τότε να γνωρίζετε ότι πλησίασε η ερήμωσή της». Εάν, λοιπόν, συγκρίνει κανείς τα λόγια του Σωτήρος ημών με τις λοιπές ιστορικές διηγήσεις του συγγραφέα περί ολόκληρου του πολέμου, πώς είναι δυνατόν να μην εκπλαγεί, ομολογώντας ότι η πρόγνωση και συγχρόνως η πρόρρηση του Σωτήρος ημών είναι αληθώς θεία και υπερφυώς παράδοξη;

Το παράδοξο λοιπόν αυτού του θεσπίσματος θα ήταν τούτο: ότι για μεν τους Ιουδαίους λέει, «θα αιχμαλωτιστούν σε όλα τα έθνη», ενώ για τα έθνη «και η Ιερουσαλήμ θα καταπατείται από τα έθνη». Εκπληκτικό δε είναι το αποτέλεσμα, αφού οι Ιουδαίοι, αν και έχουν γεμίσει ολόκληρη την ανθρώπινη οικουμένη, ώστε να έχουν φτάσει μέχρι τους Αιθίοπες και τους Σκύθες και μέχρι τα ίδια τα πέρατα της γης, μόνο στη δική τους πόλη και στον τόπο όπου παλαιότερα τελούσαν τη λατρεία τους δεν μπορούν να εισέλθουν. Και αν μεν η πόλη ήταν εντελώς έρημη και ακατοίκητη, θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι αυτή ήταν η αιτία. Τώρα όμως, ενώ ο τόπος κατοικείται από αλλογενή και αλλόφυλα έθνη, τυγχάνει να είναι άβατος μόνο για αυτούς, ώστε ούτε καν από μακριά να μπορούν να αντικρίσουν το πατρικό τους έδαφος· πράγματα τα οποία έχουν πραγματοποιηθεί με αυτόν ακριβώς τον τρόπο σε συμφωνία με τον χρησμό που έλεγε: «<ότι θα αιχμαλωτιστούν σε όλα τα έθνη> και η Ιερουσαλήμ θα καταπατείται από τα έθνη». [ ] Υποδηλώνει δε και τον πόλεμο πριν από την αιχμαλωσία λέγοντας: «διότι θα υπάρξει συμφορά πάνω στη γη και οργή μεγάλη στον λαό τούτο, και θα πέσουν από στόμα μαχαιριού».

Το πώς συνέβησαν αυτά λεπτομερώς και πώς όσα προφητεύτηκαν από τον Σωτήρα μας εκπληρώθηκαν 〈στην πράξη〉, είναι δυνατόν να το μάθει κανείς από την ιστορία του 〈Φλαβίου〉 Ιωσήπου, ο οποίος παρουσιάζει σαφώς το αποτέλεσμα της προφητείας του Σωτήρα μας που έλεγε: «αλίμονο δε στις 〈εγκυμονούσες και στις〉 θηλάζουσες εκείνες τις ημέρες», μνημονεύοντας πώς γυναίκες, αφού έψησαν στη φωτιά τα ίδια τους τα βρέφη εξαιτίας της υπερβολής του λιμού που κατέλαβε την πόλη, τα έφαγαν. Διότι, ακριβώς αυτόν τον λιμό που επρόκειτο να συμβεί στην πόλη έχοντας προβλέψει ο Σωτήρας, προέτρεπε τους μαθητές του, κατά την επικείμενη πολιορκία που θα γινόταν εναντίον των Ιουδαίων, να μην καταφεύγουν στην πόλη σαν σε ασφαλή και προστατευόμενο από τον Θεό τόπο, πράγμα που έπαθαν οι πολλοί, αλλά να αναχωρούν από εκεί και να φεύγουν στα όρη, και όσοι βρίσκονταν στο μέσο της Ιουδαίας να αποχωρούν προς τα έθνη, και όσοι βρίσκονταν στην ύπαιθρο χώρα να μην καταφεύγουν 〈σε αυτήν〉 σαν σε οχυρωμένο τόπο. [ ] Γι' αυτό λέει: «και όσοι βρίσκονται στις ύπαιθρες χώρες να μην εισέλθουν σε αυτήν, διότι αυτές είναι ημέρες εκδικήσεως, για να εκπληρωθούν όλα τα γεγραμμένα» ...... 〈Αυτές τις συμφορές〉, ανάμεσα σε μύριες, τις παρέθεσα εξαιτίας της θείας προφητείας του Σωτήρα μας που έλεγε: «αλίμονο δε 〈στις εγκυμονούσες και〉 στις θηλάζουσες εκείνες τις ημέρες».

Επειδή δε και αυτό προστίθεται στις προρρήσεις του Σωτήρος, το «θα υπάρξει μεγάλη ανάγκη πάνω στη γη και 〈μεγάλη〉 οργή εναντίον του λαού τούτου» ή, σύμφωνα με τον Ματθαίο, «〈διότι θα υπάρξει τότε〉 〈μεγάλη〉 θλίψη, τέτοια που ποτέ δεν έχει γίνει 〈από την αρχή του κόσμου έως τώρα, ούτε πρόκειται να γίνει〉», είναι καλό να ακούσουμε τον ιστορικό που εξιστορεί τις συνέπειες αυτών ακριβώς των γεγονότων κάπως έτσι: «Είναι, λοιπόν, αδύνατο να αναλύσει κανείς λεπτομερώς κάθε μία από τις παρανομίες τους. Συνοπτικά όμως μπορώ να πω ότι ούτε κάποια άλλη πόλη έχει υποστεί τέτοια δεινά ούτε υπήρξε γενιά από καταβολής κόσμου πιο γόνιμη στην κακία. Την πόλη την κατέστρεψαν οι ίδιοι, ενώ τους Ρωμαίους τούς ανάγκασαν παρά τη θέλησή τους να χρεωθούν ένα τόσο θλιβερό κατόρθωμα, και σχεδόν είλκυσαν οι ίδιοι τη φωτιά στον ναό που αργούσε. Μάλιστα, βλέποντάς τον να καίγεται από την άνω πόλη, ούτε πόνεσαν ούτε δάκρυσαν». Αυτά αναφέρονται εξαιτίας του ότι «διότι θα υπάρξει 〈τότε〉 μεγάλη θλίψη, 〈τέτοια που ποτέ δεν έχει γίνει από την αρχή του κόσμου〉», το οποίο βεβαίως, αφού προφητεύθηκε από τον Σωτήρα, επιβεβαιώνεται από τον συγγραφέα ότι εκπληρώθηκε έπειτα από ολόκληρα σαράντα χρόνια, κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Ουεσπασιανού στους Ρωμαίους. [ ] Προσθέτει 〈δε〉 〈ο Σωτήρας〉 στις προρρήσεις του, καθορίζοντας χρονικό όριο, μέχρι πότε η Ιερουσαλήμ θα καταπατείται από τα έθνη.

Πρόσεξε δε το «θα θανατώσουν μερικούς από εσάς»· διότι θα κατανοήσεις κάτι βαθύτερο, ότι δεν θα σας θανατώσουν ολόκληρους, αλλά, επειδή είστε διπλοί, αποτελούμενοι από ψυχή και σώμα, δεν θα θανατώσουν και τα δύο, αλλά από εσάς θα θανατώσουν το ένα, το σώμα εννοώ, ενώ τις ψυχές σας να τις κερδίσετε μέσω της υπομονής· πράγμα που λέει και αλλού: «Μη φοβάστε εκείνους που σκοτώνουν το σώμα, αλλά δεν μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή». «Όταν δε δείτε την Ιερουσαλήμ να κυκλώνεται από στρατόπεδα, τότε να γνωρίζετε ότι πλησίασε η ερήμωσή της. Τότε εκείνοι που βρίσκονται στην Ιουδαία ας φεύγουν στα βουνά, και εκείνοι που βρίσκονται στο εσωτερικό της ας αναχωρήσουν. Και εκείνοι που βρίσκονται στην ύπαιθρο, ας μην εισέρχονται σε αυτήν, διότι αυτές είναι ημέρες εκδικήσεως, για να εκπληρωθούν όλα τα γεγραμμένα. Αλίμονο στις εγκυμονούσες και σε αυτές που θηλάζουν εκείνες τις ημέρες, διότι θα υπάρξει μεγάλη θλίψη πάνω στη γη, και οργή σε αυτόν τον λαό, και θα πέσουν από κόψη μαχαιριού, και θα οδηγηθούν αιχμάλωτοι σε όλα τα έθνη, και η Ιερουσαλήμ θα καταπατείται από τα έθνη, μέχρι να εκπληρωθούν οι καιροί των εθνών. Και θα υπάρξουν σημεία στον ήλιο, και στη σελήνη, και στα άστρα, και πάνω στη γη στενοχώρια των εθνών, σε αδιέξοδο εξαιτίας του βουητού της θάλασσας και του σάλου, ενώ οι άνθρωποι θα λιποθυμούν από τον φόβο και την προσδοκία των δεινών που επέρχονται στην οικουμένη. Διότι οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν, και τότε θα δουν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται μέσα σε νεφέλες με δύναμη και δόξα πολλή.»

Αλίμονο στις εγκύους· διότι δεν θα μπορούν να φύγουν εξαιτίας του βάρους της εγκυμοσύνης· και σε αυτές που θηλάζουν, εξαιτίας της στοργής προς τα βρέφη τους, μη μπορώντας ούτε να τα αφήσουν αβοήθητα, ούτε να τα πάρουν μαζί τους. Κάποιοι δε λένε ότι με αυτά ο Κύριος υπαινίσσεται την τεκνοφαγία, την οποία εξιστορεί ο Ιώσηπος και προφητεύει ο Ιερεμίας. Και η Ιερουσαλήμ, λέει, θα καταπατείται από τα έθνη. Μέχρι αυτό το σημείο εκτίθενται τα σχετικά με την άλωση. Έπειτα πάλι τα σχετικά με τη συντέλεια. Διότι θα υπάρξουν, λέει, σημεία στον ήλιο, και στη σελήνη, και στα άστρα. Επειδή, καθώς η κτίση θα αλλοιώνεται, εύλογα και τα στοιχεία της φύσεως θα μεταβάλλονται.