Ἐν δὲ τῷ λέγειν, ὅτι ἀδύνατον τοὺς λόγους παρελθεῖν, καὶ τὴν τῶν στοιχείων συντέλειαν προαγορεύει ἤδη. Ἀδύνατον γὰρ, φησὶν, τοὺς λόγους μου παρελθεῖν, καίτοι καὶ τῶν στοιχείων παρερχομένων· ἐγὼ μὲν γὰρ ἀληθεύων, ὅτι ἥξει ἡμέρα, καὶ ταῦτα γενήσεται, καὶ οὐκ ἐγχωρεῖ μὴ γενέσθαι ἃ λέγω· «Προσέχετε δὲ, φησὶν, μὴ βαρηθῶσιν ὑμῶν οἱ τῆς διανοίας ὀφθαλμοί·» μέριμνα γὰρ βιωτικὴ καὶ κραιπάλη καὶ μέθη ἐξορίζει τὴν σύνεσιν, καὶ τὴν εἰς Θεὸν πίστιν καὶ φόβον ἀμαυροῖ. Χρεία οὖν ἀγρυπνίας τοιαύτης καὶ προσοχῆς, ἵνα μὴ αἰφνίδιος ἐπέλθῃ ἡ ἡμέρα ἐκείνη ὥσπερ παγὶς πρὸς ὑμᾶς μηδὲν ὠφεληθέντας ἐκ τοῦ προακηκοέναι. <Ἦν δὲ τὰς ἡμέρας ἐν τῷ ἱερῷ διδάσκων.> (A f. 275) Τίνα δὲ ἦν ἃ ἐδίδασκεν, ἢ πάντως που τὰ ὑπὲρ τὴν νομικὴν λατρείαν; Ἐνειστήκει γὰρ καιρὸς τοῦ τὴν σκιὰν μεταπλάττεσθαι εἰς ἀλήθειαν· ὁ δὲ ὄχλος ἥδιστα ἠκροᾶτο· τεθαυμάκασι γὰρ αὐτὸν πλειστάκις, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ ἦν ὁ λόγος αὐτοῦ· ὡς αὐτὸς γὰρ ὑπάρχων ὁ πάλαι λαλῶν διά τε Μωϋσέως, καὶ τῶν προφητῶν, καὶ τῶν ὅλων Κύριος, μεθίστη μετ᾽ ἐξουσίας πρὸς τὴν πνευματικὴν λατρείαν τὰ ἐν τύποις κεχρησμῳδημένα. Ηὐλίζετό γε μὴν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, τοὺς ἐν τῇ πόλει θορύβους παραιτούμενος, ἵνα ἡμῖν κἀν τούτῳ γένηται τύπος· τῷ γε μὴν ὄχλῳ ὀρθρίζοντι πρὸς αὐτὸν, προσῆκε λέγειν τὸ τοῦ Δαβίδ· «Ὁ Θεὸς, ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου.»
Μετάφραση
Λέγοντας δε ότι είναι αδύνατον να παρέλθουν τα λόγια του, προαναγγέλλει ήδη και τη συντέλεια των στοιχείων του κόσμου. Διότι είναι αδύνατον, λέει, να παρέλθουν τα λόγια μου, ακόμη και όταν τα στοιχεία του κόσμου παρέλθουν· διότι εγώ λέω την αλήθεια, ότι θα έλθει η ημέρα και αυτά θα γίνουν, και δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνουν αυτά που λέω: «Προσέχετε δε», λέει, «μήπως βαρύνουν οι οφθαλμοί της διανοίας σας»· διότι οι βιοτικές μέριμνες, η κραιπάλη και η μέθη διώχνουν τη σύνεση και σκοτίζουν την πίστη και τον φόβο προς τον Θεό. Υπάρχει ανάγκη, λοιπόν, για τέτοια αγρυπνία και προσοχή, ώστε να μην έλθει αιφνίδια εκείνη η ημέρα σαν παγίδα σε εσάς, χωρίς να έχετε ωφεληθεί καθόλου από το ότι τα είχατε ακούσει εκ των προτέρων. <Τις ημέρες δε, δίδασκε στο ιερό.> (A f. 275) Ποια ήταν δε αυτά που δίδασκε, παρά οπωσδήποτε τα ανώτερα από τη νομική λατρεία; Διότι είχε φθάσει ο καιρός να μεταπλαστεί η σκιά σε αλήθεια· και το πλήθος τον άκουγε με μεγάλη ευχαρίστηση· διότι πολλές φορές τον είχαν θαυμάσει, επειδή ο λόγος του είχε εξουσία· καθώς ο ίδιος ήταν εκείνος που μιλούσε παλαιότερα μέσω του Μωυσή και των προφητών, και ο Κύριος των πάντων, μετέθετε με εξουσία προς την πνευματική λατρεία όσα είχαν προφητευθεί τυπικά. Διανυκτέρευε δε στο όρος των Ελαιών, αποφεύγοντας τους θορύβους της πόλης, για να γίνει και σε αυτό πρότυπο για εμάς· στο δε πλήθος που ξυπνούσε από τα χαράματα για να πάει σε αυτόν, ταίριαζε να λέει τον λόγο του Δαβίδ: «Ο Θεός, ο Θεός μου, προς εσένα ορθρίζω· εδίψησε για εσένα η ψυχή μου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες