Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 22:21

Και μην αμφιβάλλεις ότι αυτό είναι αληθές, αφού ο ίδιος το λέει ξεκάθαρα: «Αυτό είναι το σώμα μου» και «Αυτό είναι το αίμα μου». Δέξου, μάλλον, τον λόγο του Σωτήρα με πίστη· διότι, όντας η αλήθεια, δεν ψεύδεται.> <Ιδού το χέρι εκείνου που με παραδίδει είναι μαζί μου στο τραπέζι.> (A f. 282 b, C f. 153) Νόμιζε ίσως ο προδότης, όντας γεμάτος από διαβολική παραφροσύνη, ότι θα μπορούσε να διαφύγει της προσοχής του Χριστού, που είναι Θεός, αλλά ελεγχόταν από τον Χριστό ως ολότελα πονηρός, αν και είχε αξιωθεί να παρακαθίσει στο τραπέζι και να συνδειπνήσει μαζί του, και αφού απόλαυσε τη θεία πραότητα μέχρι τέλους, πράγμα που καθιστά ακριβώς βαρύτερη την κόλασή του. Πλην αλίμονο στον Ιούδα, σύμφωνα με τη φωνή του Σωτήρα! Διότι ο μεν κατά την ευδοκία του Θεού Πατέρα παρέδωσε τον εαυτό του για εμάς, ώστε να μας ελευθερώσει από κάθε κακό· ο δε, παραδίδοντας τον Σωτήρα και Λυτρωτή των όλων Χριστό στα χέρια των φονιάδων, θα κληρονομήσει την καταδίκη που ταιριάζει απόλυτα στον διάβολο. <Έγινε δε και φιλονικία μεταξύ τους για το ποιος από αυτούς θεωρείται μεγαλύτερος.> (A f. 283, B f. 198, D f. 73 b) Οι μαθητές, βέβαια, επηρεασμένοι από ανθρώπινη αδυναμία, φιλονίκησαν μεταξύ τους για το ποιος άραγε θα είναι ο μεγαλύτερος ανάμεσά τους, καθώς πιθανώς εκείνοι που κατείχαν τη δεύτερη θέση δεν ανέχονταν να παραχωρήσουν τη θέση τους σε αυτούς που είχαν τα πρωτεία.

Λέγοντας δε, «Αυτό που για εσάς παραδίδεται και χύνεται», δεν δηλώνει ότι το σώμα Του δόθηκε και το αίμα Του χύθηκε μόνο για τους αποστόλους, αλλά για την ανθρώπινη φύση. Όταν, λοιπόν, λέει, «Το υπέρ υμών διδόμενον», να το κατανοείς αντί του: «Υπέρ της δικής σας ανθρώπινης φύσης». Το μεν παλαιό πάσχα τελούνταν για την απαλλαγή από τη δουλεία στην Αίγυπτο, και το αίμα του προβάτου για τη διάσωση των πρωτοτόκων· το δε καινό Πάσχα τελείται για την άφεση των αμαρτιών και για τη διαφύλαξη των αγιασμένων και αφιερωμένων στον Θεό λογισμών. Πρώτα δε ο άρτος και έπειτα το ποτήριο. Διότι προηγείται η επίπονη και δύσκολη στην κατεργασία πράξη· καθώς της αρετής προηγούνται οι ιδρώτες. Όπως, λοιπόν, και ο άρτος όχι μόνο καλλιεργείται με τον ιδρώτα του προσώπου, αλλά και όταν τρώγεται είναι πιο δυσκατέργαστος, έτσι και μετά τους κόπους έρχεται η ευφροσύνη της χάριτος του Θεού, που είναι το ποτήριο. Διότι, αφού κοπιάσει κανείς στη δύσκολη αρετή, τότε γίνεται άξιος των χαρισμάτων και υφίσταται την καλή μέθη, απομακρυνόμενος εκστατικά από αυτόν τον κόσμο, όπως ο Παύλος και ο Δαβίδ· και, τολμώ να πω, όπως και ο Θεός στο βιβλίο του Αββακούμ. «Όμως, ιδού το χέρι αυτού που με παραδίδει είναι μαζί μου στο τραπέζι. Και ο μεν Υιός του ανθρώπου πορεύεται σύμφωνα με το ορισμένο· αλίμονο όμως στον άνθρωπο εκείνο, μέσω του οποίου παραδίδεται.»

«Εσείς όμως όχι έτσι· αλλά ο μεγαλύτερος ανάμεσά σας ας γίνει σαν τον νεότερο, και ο προϊστάμενος σαν αυτόν που διακονεί. Διότι ποιος είναι μεγαλύτερος; Αυτός που κάθεται στο τραπέζι ή αυτός που διακονεί; Δεν είναι αυτός που κάθεται; Εγώ όμως είμαι ανάμεσά σας σαν αυτόν που διακονεί». Τίποτα δεν είναι πιο άθλιο από μια πωρωμένη ψυχή. Ιδού λοιπόν, πρόσεξε τι λέει ο Κύριος, ότι «Το χέρι εκείνου που με παραδίδει είναι μαζί μου πάνω στο τραπέζι»· και ο ασύνετος δεν το αντιλαμβανόταν. Και τούτο διότι ο Κύριος λέει αυτά τα λόγια όχι μόνο για να δείξει ότι δεν αγνοεί αυτό που πρόκειται να συμβεί, αλλά και για να δείξει σε εμάς τόσο τη δική του αγαθότητα όσο και την πονηρία του προδότη, επειδή δεν ντράπηκε ούτε να παρακαθίσει στο ίδιο τραπέζι μαζί του.