Πλὴν τοῖς τῶν ἁγίων ὑπενήνεκται ποσὶ, Χριστοῦ καὶ τοῦτο κατωρθωκότος. <Ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ.> (A f. 284, D f. 74) Ἰδοὺ δὴ πάλιν ἡμῖν συμπλάττεται, καὶ ἐκ τῶν τῆς ἀνθρωπότητος διαλέγεται μέτρων, καίτοι Θεὸς ὢν φύσει, καὶ εἰ γέγονε σάρξ· δεηθῆναι γάρ φησιν ὡς ἄνθρωπος. Ἐμφαίνει δὲ διὰ τούτων, ὡς εἴπερ ἐξεδόθη πρὸς πεῖραν τῷ Σατανᾷ, ἄπιστος ἂν ἐγένετο παντελῶς· ὅπου γε καὶ μὴ ἐκδοθεὶς, ἠσθένησεν· ἠρνήσατο γὰρ παιδίσκης μιᾶς θορυβούσης αὐτὸν ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ ἀρχιερέως. Ὁ μέντοι Κύριος, τὴν τοῦ μαθητοῦ ἄρνησιν αἰνιξάμενος ἐν οἷς ἔφη, «Ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου,» εἰσφέρει παραχρῆμα τὸν τῆς παρακλήσεως λόγον, καί φησι· «Καὶ σύ ποτε ἐπιστρέψας, στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου·» τουτέστι, γενοῦ στήριγμα καὶ διδάσκαλος τῶν διὰ πίστεως προσιόντων ἐμοί. Καὶ θαύμασον πάλιν τοῦ λόγου τὸ εὐτεχνὲς, καὶ τὸ ὑπερβάλλον τῆς θείας γαληνότητος· ἵνα γὰρ μὴ εἰς ἀπόγνωσιν ἀγάγῃ τὸν μαθητὴν, ὅτι τῶν τῆς ἀποστολῆς αὐχημάτων ἀποπεμφθήσεται ἀρνησάμενος αὐτὸν, ἀναπίμπλησιν ἀγαθῆς ἐλπίδος, καὶ ὅτι τεύξεται τῶν ἐπηγγελμένων ἀγαθῶν. Ἔφη γὰρ, ὅτι «Καὶ σὺ ἐπιστρέψας, στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου.» Ὢ τῆς ἀφάτου φιλανθρωπίας! Οὔπω γέγονεν ἡ ἁμαρτία, καὶ τὴν ἄφεσιν ἐκομίσατο, καὶ πάλιν αὐτὸν ἐν τοῖς ἀποστολικοῖς κατέταξεν ἀξιώμασιν. <Πρὶν ἢ τρὶς ἀπαρνήσῃ μὴ εἰδέναι με.> (A f. 285 b).
Μετάφραση
Όμως, έχει υποταχθεί κάτω από τα πόδια των αγίων, καθώς ο Χριστός κατόρθωσε και αυτό. <Εγώ όμως προσευχήθηκα για εσένα.> (A f. 284, D f. 74) Ιδού λοιπόν πάλι, συγκαταβαίνει σε εμάς και ομιλεί με τα μέτρα της ανθρωπότητας, καίτοι είναι Θεός κατά φύση, έστω και αν έγινε σάρκα· διότι λέει ότι προσευχήθηκε ως άνθρωπος. Φανερώνει δε μέσω αυτών ότι, εάν είχε παραδοθεί στον Σατανά για δοκιμασία, θα είχε γίνει εντελώς άπιστος· εφόσον, ακόμα και χωρίς να έχει παραδοθεί, ασθένησε· διότι αρνήθηκε όταν μία υπηρέτρια τον ενόχλησε στην αυλή του αρχιερέα. Ο Κύριος, όμως, υπονοώντας την άρνηση του μαθητή με τα λόγια «Εγώ προσευχήθηκα για εσένα, για να μην εκλείψει η πίστη σου», εισάγει αμέσως τον λόγο της παρηγοριάς και λέει: «Και εσύ, όταν κάποτε επιστρέψεις, στήριξε τους αδελφούς σου»· δηλαδή, γίνε στήριγμα και δάσκαλος εκείνων που με πλησιάζουν μέσω της πίστης. Και θαύμασε πάλι τη σοφία του λόγου και το μεγαλείο της θείας πραότητας· διότι, για να μην οδηγήσει σε απόγνωση τον μαθητή, με τη σκέψη ότι θα αποβληθεί από τα καυχήματα της αποστολικής κλήσης επειδή τον αρνήθηκε, τον γεμίζει με αγαθή ελπίδα και με τη βεβαιότητα ότι θα απολαύσει τα υποσχεθέντα αγαθά. Διότι είπε: «Και εσύ, όταν επιστρέψεις, στήριξε τους αδελφούς σου». Ω, της άφατης φιλανθρωπίας! Ακόμη δεν είχε γίνει η αμαρτία, και έλαβε τη συγχώρεση, και τον κατέταξε πάλι στα αποστολικά αξιώματα. <Πριν με απαρνηθείς τρεις φορές λέγοντας ότι δεν με ξέρεις.> (A f. 285 b).
Περισσότερα
Λεπτομέρειες