Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 22:48

Διότι αυτός που τιμήθηκε εξίσου με τους αποστόλους, έγινε αφορμή για εκείνους που διψούσαν για το αίμα του Χριστού· επειδή τους έδωσε σημάδι: «Όποιον φιλήσω, αυτός είναι». Ξέχασε εντελώς τη δόξα του Χριστού· νόμισε ίσως ότι μπορούσε να μείνει απαρατήρητος· προσφέροντας από τη μια φίλημα ως δείγμα αγάπης, έχοντας όμως από την άλλη την καρδιά γεμάτη από ανόσιες σκέψεις. Προσέρχεται λοιπόν στον Χριστό σαν να βρίσκεται σε μέθη, προσδοκώντας να καταστήσει την εξαιρετική αγάπη όργανο δόλου και απάτης. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο και πολύ δικαιολογημένα καθιστούσε το κρίμα του βαρύτερο, επειδή δεν ντράπηκε να κάνει το φίλημα σχήμα και σύμβολο της προδοσίας. Προσθέτει λοιπόν ο ευαγγελιστής: «Ο δε Ιησούς του είπε: Ιούδα, με φίλημα παραδίδεις τον Υιό του ανθρώπου;» Διότι είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε και αυτά που έχουν ειπωθεί από τον Ιωάννη σχετικά με αυτό· είπε δηλαδή, ότι οι υπηρέτες των Ιουδαίων προχωρούσαν για να συλλάβουν τον Ιησού· και Εκείνος τους βγήκε σε συνάντηση, λέγοντας: «Ποιον ζητάτε;» Όταν δε οι υπηρέτες είπαν, «Τον Ιησού τον Ναζωραίο», αυτός ο ίδιος παρέδιδε τον εαυτό του στα χέρια των φονιάδων, λέγοντας: «Εγώ είμαι.» Εκείνοι δε, λέει, οπισθοχώρησαν· και αυτό έγινε τρεις φορές. Ποια είναι λοιπόν η οικονομία, και για ποιον λόγο ο Σωτήρας παρέδωσε τον εαυτό του, ενώ εκείνοι έπεφταν κάτω ακούγοντας το, «Εγώ είμαι;» Για να μάθουν, βεβαίως, ότι το πάθος δεν του ήταν κάτι αθέλητο· διότι δεν ήταν αποτέλεσμα της δικής τους ισχύος το να συλληφθεί ο Χριστός και να προσαχθεί στους ανόσιους καθοδηγητές, αλλά ο ίδιος παρέδωσε τον εαυτό του. (

«Χαίρε, ραββί», και παρέδιδε τον διδάσκαλο στον θάνατο. Δεν ντράπηκε την υπενθύμιση εκείνου που έλεγε: «Ιούδα, με φίλημα παραδίδεις τον Υιό του Ανθρώπου;» Διότι σχεδόν αυτό του έλεγε: θυμήσου το ίδιο σου το όνομα. Η λέξη «Ιούδας» σημαίνει «εξομολόγηση». Συμφώνησες, πήρες τα αργύρια, εξομολογήσου γρήγορα. «Ω Θεέ, μην αποσιωπήσεις τον αίνο μου, διότι στόμα αμαρτωλού και στόμα δόλιου άνοιξε εναντίον μου. Μίλησαν εναντίον μου με δόλια γλώσσα και με λόγια μίσους με περικύκλωσαν». Το ότι βέβαια παρευρίσκονταν και κάποιοι από τους αρχιερείς, και ότι τα δεσμά μπήκαν μπροστά από τις πύλες της πόλεως, το άκουσες προηγουμένως, εφόσον βέβαια θυμάσαι την ερμηνεία για τον χρόνο και τον τόπο του ψαλμού, ο οποίος έλεγε πως «επέστρεψαν το βράδυ και πείνασαν σαν σκυλιά και περικύκλωσαν την πόλη».

Ο Ιούδας γνώριζε τι έπραττε, επειδή είχε λάβει πείρα της χάριτος. Και ο Κύριος του είπε: Με φίλημα με παραδίδεις; Και ενώ είχε επίγνωση της Θεότητας, κυριευόταν από τη φιλαργυρία. Και ο Ησαύ, αν και νουθετούνταν, εξόργιζε τους γονείς του.

Δόλιο βέβαια είναι το στόμα, μέσω του οποίου έδινε το σημάδι σε αυτούς που επιβουλεύονταν τον Σωτήρα μας, λέγοντας: «Όποιον φιλήσω, αυτός είναι, πιάστε τον». Λέγοντάς το αυτό, ολοκλήρωσε τον δόλο με έργο, όταν «αφού πλησίασε τον Ιησού, του είπε: Χαίρε, Ραββί, και τον καταφίλησε. Ο δε Ιησούς του είπε: Φίλε, για ποιο σκοπό ήρθες;» Και πάλι: «Ιούδα, με φίλημα παραδίδεις τον Υιό του Ανθρώπου;» Εξαιτίας λοιπόν αυτών, προλαμβάνοντας μέσα από τον ψαλμό, λέει: «Διότι στόμα αμαρτωλού και στόμα δόλιου άνοιξε εναντίον μου, μίλησαν εναντίον μου με γλώσσα δόλια· και με λόγια μίσους με περικύκλωσαν, και με πολέμησαν χωρίς αιτία», όπου μαζί με τον Ιούδα μνημονεύει και τους υπολοίπους που τον επιβουλεύτηκαν. Λέει λοιπόν το Ευαγγέλιο, ότι καθώς ο Σωτήρας μας «ακόμη μιλούσε» στους μαθητές του, «ιδού ο Ιούδας, ένας από τους δώδεκα, ήλθε, και μαζί του πολύς όχλος με μαχαίρια και ξύλα από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους του λαού». Προς αυτούς είπε ο Κύριος: «Σαν εναντίον ληστή βγήκατε με μαχαίρια και ξύλα για να με συλλάβετε; Κάθε ημέρα καθόμουν μαζί σας στο ιερό διδάσκοντας, και δεν με πιάσατε. Όλο αυτό όμως έγινε, για να εκπληρωθούν οι γραφές των προφητών».

Όταν, λοιπόν, του επιτέθηκαν οι Ιουδαίοι οπλίζοντας τα χέρια τους εναντίον του με μαχαίρια και ξύλα, τότε τους τύφλωσε όλους· διότι το ότι είπε: «Ποιον ζητάτε;», αυτό ακριβώς φανέρωνε. Επειδή δηλαδή ο Ιούδας έλεγε συνεχώς: «Τι θέλετε να μου δώσετε, και εγώ θα σας τον παραδώσω;», θέλοντας ο Κύριος και τους Ιουδαίους να πείσει και εκείνον να διδάξει ότι εκουσίως προσέρχεται στο πάθος και ότι τα πάντα εξαρτώνται από Αυτόν, χωρίς η πανουργία εκείνου να έχει τη δύναμη να Τον υπερνικήσει, ενώ ο ίδιος ο προδότης στεκόταν μαζί με όλους τους άλλους, λέει: «Ποιον ζητάτε;». Έτσι, δεν γνώριζε ποιον επρόκειτο να παραδώσει, αλλά του τύφλωσε την όραση· και όχι μόνο αυτό, αλλά και τους έριξε όλους ανάσκελα με αυτή Του τη φωνή. Και επειδή ούτε αυτό τους έκανε πιο ήπιους, ούτε απέτρεψε από την προδοσία εκείνον τον μιαρό, αλλά παρέμενε αθεράπευτος, ούτε και τότε πάλι ο Χριστός εγκατέλειψε την εύνοια και τη φροντίδα απέναντί του· αντίθετα, δες πώς ελέγχει εντρεπτικότατα την αναιδή ψυχή, και προφέρει λόγια ικανά να μαλακώσουν ακόμα και πέτρινη διάνοια. Διότι, όταν όρμησε να τον φιλήσει, τι λέει; «Ιούδα, με φίλημα παραδίδεις τον Υιό του ανθρώπου; Δεν ντρέπεσαι ούτε την ίδια τη μορφή της προδοσίας;». Αυτά δε τα έλεγε ο Χριστός για να τον ελέγξει, υπενθυμίζοντάς του την προηγούμενη οικειότητά τους.

Τα γνωρίζουμε, λοιπόν, αυτά, αλλά προκρίνω τα πιο αληθινά και τα πιο ταιριαστά στον παρόντα σκοπό. «Ενώ, δε, αυτός μιλούσε ακόμη, ιδού, εμφανίστηκε πλήθος, και ο λεγόμενος Ιούδας, ένας από τους δώδεκα, προπορευόταν αυτών και πλησίασε τον Ιησού για να τον φιλήσει. Ο δε Ιησούς του είπε: Ιούδα, με φίλημα παραδίδεις τον Υιό του ανθρώπου; Βλέποντας δε εκείνοι που ήταν γύρω του αυτό που επρόκειτο να συμβεί, του είπαν: Κύριε, να χτυπήσουμε με μαχαίρι; Και χτύπησε ένας από αυτούς τον δούλο του αρχιερέα, και του έκοψε το δεξί αυτί. Αποκρινόμενος δε ο Ιησούς είπε: Αφήστε έως εδώ. Και αφού άγγιξε το αυτί του, τον θεράπευσε. Είπε δε ο Ιησούς προς τους αρχιερείς και τους στρατηγούς του ιερού και τους πρεσβυτέρους που είχαν έρθει εναντίον του: Σαν σε ληστή βγήκατε με μαχαίρια και ξύλα;»

«Ενώ ήμουν καθημερινά μαζί σας στον ναό, δεν απλώσατε τα χέρια σας επάνω μου, αλλά αυτή είναι η δική σας ώρα και η εξουσία του σκότους.» Ο Ιούδας έδωσε φιλί ως σύνθημα σε αυτούς που έρχονταν, αλλά δεν τον υπέδειξε από μακριά, για να μην γελαστούν επειδή ήταν νύχτα· διότι και για να μην τους ξεφύγει ο Ιησούς, ήρθαν με φανάρια και λαμπάδες. Τι κάνει λοιπόν ο Κύριος; Δέχεται αυτό το εχθρικό φιλί. Οι κεραυνοί όμως αδράνησαν απέναντι στον αχάριστο και δόλιο, καθώς ο Σωτήρας μάς διδάσκει την ανεξικακία σε τέτοιες περιστάσεις. Τον ελέγχει μόνο λέγοντας: «Ιούδα, με φιλί προδίδεις;» Δεν ντρέπεσαι ούτε γι' αυτό το είδος της προδοσίας; Αναμειγνύεις τον ασπασμό του φίλου με την προδοσία, που είναι έργο εχθρού; Αλλά και ποιον προδίδεις; Τον Υιό του ανθρώπου, δηλαδή, τον ήμερο, τον πράο, τον συγκαταβατικό, αυτόν που έγινε άνθρωπος για χάρη σου· και μάλιστα ενώ είναι Θεός; Αυτά δε τα έλεγε, επειδή μέχρι την έσχατη ώρα φλεγόταν από αγάπη γι' αυτόν.