Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 22:53

Επομένως, σε ό,τι αφορούσε την ατίμωση που προερχόταν από το πάθος, δεν θα ήθελε να πάθει· επειδή όμως δεν ήταν δυνατόν να μην πάθει, εξαιτίας της σκληρότητας και της απείθειας που έδειξαν οι Ιουδαίοι απέναντί του, υπέμεινε τον σταυρό, περιφρονώντας την ντροπή. <Και αφού άγγιξε το αυτί του, τον θεράπευσε.> (A f. 294) Διότι θεράπευσε με τρόπο θεοπρεπή αυτόν που υπέστη την πληγή, δίνοντας και αυτό ως θεοπρεπές σημείο σε εκείνους που είχαν έρθει για να τον συλλάβουν. <Ενώ ήμουν καθημερινά μαζί σας στον ναό, δεν απλώσατε τα χέρια σας επάνω μου.> (A f 294 b, B f. 204) Άραγε ο Χριστός κατηγορεί τους δασκάλους των Ιουδαίων ότι δεν του ετοίμασαν πρόωρα την παγίδα του θανάτου; Δεν θέλει να δηλώσει αυτό, αλλά ότι, ενώ σας ήταν δυνατό καθημερινά να με συλλάβετε όταν δίδασκα στον ναό, δεν με πιάσατε.

Διότι, αντίθετα, ταμίευα το πάθος για τον κατάλληλο καιρό· και αυτός είναι ο παρών. Γιατί, λέει, να μην αγνοείτε ότι αυτή είναι η ώρα σας και η εξουσία του σκότους· δηλαδή, σας δόθηκε ελάχιστος καιρός για την εναντίον μου επικράτηση, αφού ο Πατέρας συγκατατέθηκε στα δικά μου θελήματα. Επομένως, μία ώρα έχετε εναντίον μου, δηλαδή τελείως λίγο και περιορισμένο καιρό, αυτόν δηλαδή μεταξύ του τιμίου σταυρού και της εκ νεκρών αναστάσεως· και αυτή είναι η εξουσία που δόθηκε στο σκότος. Σκότος δε ονομάζει τον Σατανά, που μαζί με τους Ιουδαίους ξεσηκώθηκε εναντίον του Χριστού· ώστε αυτός μεν να σώσει με το πάθος του την οικουμένη, και να αναστηθεί τριήμερος, καταπατώντας το κράτος του θανάτου, και εκείνοι να τιμωρηθούν αιώνια μαζί με τον προδότη. Δεν κατηγορεί, λοιπόν, την καθυστέρηση προς τη μιαιφονία, αλλά δείχνει ότι η σύλληψη δεν είναι έργο της δικής τους ισχύος, αλλά της δικής του βουλήσεως, καθώς έκανε το αθέλητο πάθος θελητό κατ' οικονομίαν, και το αποδέχτηκε στον κατάλληλο καιρό. Διότι βέβαια δεν τους κατηγορεί, επειδή δεν του επέφεραν το πάθος πρόωρα, αλλά μάλλον τους ελέγχει επειδή νόμισαν ασύνετα ότι θα επικρατήσουν ενώ αυτός δεν το ήθελε. Τότε μεν, λοιπόν, δεν με πιάσατε, λέει, γιατί δεν το ήθελα· ούτε όμως και τώρα θα το μπορούσατε, εάν δεν παραδινόμουν με τη θέλησή μου στα δικά σας χέρια.

Όπως ακριβώς, λοιπόν, οι άριστοι αλιείς αναζητούν εκείνους τους κόλπους των ποταμών, όπου συγκεντρώνονται όλοι οι ιχθύες, ώστε με ευκολία να επιτύχουν τη θήρα τους· έτσι βεβαίως και αυτοί οι απόστολοι, οι πνευματικοί αλιείς, έσπευδαν σε εκείνον τον κόλπο, όπου συγκεντρωνόταν όλη η πόλη, ώστε, αφού απλώσουν εκεί το δίχτυ του Ευαγγελίου, να επιτύχουν με ευκολία την άγρα τους. Αυτό δε το έπρατταν μιμούμενοι τον Διδάσκαλο. Διότι και ο Χριστός λέγει: Καθημερινά ήμουν μαζί σας στο ιερό.

«Ενώ ήμουν καθημερινά μαζί σας στον ναό, δεν απλώσατε τα χέρια σας επάνω μου, αλλά αυτή είναι η δική σας ώρα και η εξουσία του σκότους.» Ο Ιούδας έδωσε φιλί ως σύνθημα σε αυτούς που έρχονταν, αλλά δεν τον υπέδειξε από μακριά, για να μην γελαστούν επειδή ήταν νύχτα· διότι και για να μην τους ξεφύγει ο Ιησούς, ήρθαν με φανάρια και λαμπάδες. Τι κάνει λοιπόν ο Κύριος; Δέχεται αυτό το εχθρικό φιλί. Οι κεραυνοί όμως αδράνησαν απέναντι στον αχάριστο και δόλιο, καθώς ο Σωτήρας μάς διδάσκει την ανεξικακία σε τέτοιες περιστάσεις. Τον ελέγχει μόνο λέγοντας: «Ιούδα, με φιλί προδίδεις;» Δεν ντρέπεσαι ούτε γι' αυτό το είδος της προδοσίας; Αναμειγνύεις τον ασπασμό του φίλου με την προδοσία, που είναι έργο εχθρού; Αλλά και ποιον προδίδεις; Τον Υιό του ανθρώπου, δηλαδή, τον ήμερο, τον πράο, τον συγκαταβατικό, αυτόν που έγινε άνθρωπος για χάρη σου· και μάλιστα ενώ είναι Θεός; Αυτά δε τα έλεγε, επειδή μέχρι την έσχατη ώρα φλεγόταν από αγάπη γι' αυτόν.

Ο Ιησούς όμως αποκαθιστά το αυτί· διότι αρμόζει στη μεγάλη δύναμη του Λόγου το να θεραπεύει όσους παρακούουν, και να τους δίνει αυτί για να ακούν. Θαυματουργεί λοιπόν ο Ιησούς, επιδεικνύοντας μέσω αυτού του ορατού θαύματος στο αυτί την ανεξικακία Του, και μέσω του θαύματος παρακινώντας τους να απέχουν από τη μανία. Λέει δε προς τους αρχιερείς και τους στρατηγούς του ιερού, δηλαδή τους ταξεώτες, εκείνους που είχαν οριστεί να διευθετούν τις ιερατικές απαιτήσεις, ή ονομάζει στρατηγούς εκείνους στους οποίους είχαν εμπιστευθεί τα έργα ανοικοδόμησης και επισκευής του ιερού. Λέει λοιπόν προς αυτούς: Καθημερινά δίδασκα στο ιερό, και δεν θελήσατε να με συλλάβετε, και τώρα επιτεθήκατε ληστρικά. Αλλά όντως επιχειρείτε έργα της νύχτας, και η εξουσία σας ανήκει στο σκοτάδι· και για τον λόγο αυτόν επιλέξατε τέτοια ώρα, η οποία είναι οικεία σε εσάς και στο έργο που αναλάβατε. «Αφού δε τον συνέλαβαν, τον οδήγησαν και τον έβαλαν στην οικία του αρχιερέα. Ο δε Πέτρος ακολουθούσε από μακριά. Όταν άναψαν φωτιά στη μέση της αυλής και κάθισαν όλοι μαζί, καθόταν και ο Πέτρος ανάμεσά τους. Βλέποντάς τον κάποια υπηρέτρια να κάθεται προς το φως, αφού τον παρατήρησε προσεκτικά, είπε: Και αυτός ήταν μαζί του. Εκείνος όμως τον αρνήθηκε λέγοντας:»