Ἐπιστρέψας δὲ οὐ διήμαρτε τοῦ σκοποῦ· μεμένηκε γὰρ ὅπερ ἦν, γνήσιος μαθητὴς, πεπλουτηκὼς τῆς ἀφέσεως τοῦ πλημμελήματος. <Ἐνέπαιζον αὐτῷ, δέροντες.> (B f. 206, C f. 155) Πρέποι ἂν εἰπεῖν τὸ προφητικὸν ἐκεῖνο· «Ἐξέστη ὁ οὐρανὸς ἐπὶ τούτῳ, καὶ ἔφριξεν ἐπὶ πλέον σφόδρα, λέγει Κύριος.» Ὁ γῆς τε καὶ οὐρανοῦ Κύριος, ὁ τῶν ὅλων Δημιουργὸς καὶ Τεχνίτης, ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων, ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν ἀτιμάζεται.—(A f. 295 b, C f. 155) Βαβαί! Ὁ γῆς καὶ οὐρανοῦ Κύριος ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν διακαρτερεῖ τυπτόμενος, καὶ τὸν ἐκ τῶν ἀσεβῶν ὑπομένει γέλωτα, τύπον ἡμῖν τῆς εἰς ἄκρον ἀνεξικακίας παρατιθείς· ὁ γὰρ ἐτάζων καρδίας, πῶς ἂν ἠγνόησε τίς ἐστιν ὁ παίσας αὐτόν; <Καὶ ὡς ἐγένετο ἡμέρα, συνήχθη τὸ πρεσβυτέριον τοῦ λαοῦ, κ.τ.λ.> (A f. 295 b, B f. 206, C f. 155, D f. 76 b) Ἐπειδὴ ἀνισχούσης ἡμέρας, τὸ δυσσεβὲς αὐτῶν συναγήγερτο βουλευτήριον, παρεκομίζετο μὲν εἰς μέσον ἀθέσμως ἐξυβριζόμενος ὁ Μωϋσέως καὶ προφητῶν Δεσπότης· διεπυνθάνετο δὲ ὁ ὑβριστὴς Ἰουδαῖος, εἰ αὐτός ἐστιν ὁ Χριστός; Ἀλλ᾽ εἴποι τις ἂν πρὸς αὐτούς· Εἰ μὲν ἀγνοῶν ἐρωτᾷς, πῶς οὐκ ἔδει πρὶν ἂν μάθῃς τὸ ἀληθὲς, κατὰ μηδένα λυπῆσαι τρόπον, μὴ ἄρα πως Θεῷ προσκρούσειας; Εἰ δὲ ὑποπλάττῃ τὴν ἄγνοιαν, εὖ εἰδὼς αὐτὸν ὄντα Χριστὸν, ἀκούσῃ λέγοντος ἱεροῦ Γράμματος· «Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται.»
Μετάφραση
Επιστρέφοντας όμως δεν αστόχησε στον σκοπό του· διότι παρέμεινε αυτό που ήταν, γνήσιος μαθητής, έχοντας πλουτίσει με τη συγχώρεση του σφάλματος. <Τον ενέπαιζαν και τον έδερναν.> (B f. 206, C f. 155) Θα ταίριαζε να πούμε εκείνο το προφητικό: «Έκθαμβος έμεινε ο ουρανός για αυτό, και έφριξε πάρα πολύ, λέει ο Κύριος.» Ο Κύριος της γης και του ουρανού, ο Δημιουργός και Τεχνίτης των πάντων, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, ατιμάζεται σαν ένας από εμάς.—(A f. 295 b, C f. 155) Αλλοίμονο! Ο Κύριος της γης και του ουρανού σαν ένας από εμάς υπομένει καρτερικά να χτυπιέται, και ανέχεται τον περίγελο των ασεβών, δίνοντάς μας υπόδειγμα της έσχατης ανεξικακίας· διότι αυτός που ερευνά τις καρδιές, πώς θα μπορούσε να αγνοεί ποιος είναι εκείνος που τον χτύπησε; <Και όταν ξημέρωσε, συγκεντρώθηκε το πρεσβυτέριο του λαού, κ.λπ.> (A f. 295 b, B f. 206, C f. 155, D f. 76 b) Επειδή καθώς ανέτειλε η ημέρα, είχε συγκεντρωθεί το ασεβές συμβούλιό τους, φέρθηκε στο μέσον, υβριζόμενος άνομα, ο Δεσπότης του Μωυσή και των προφητών· και ο υβριστής Ιουδαίος ρωτούσε επίμονα, αν αυτός είναι ο Χριστός; Αλλά θα μπορούσε κανείς να τους πει: Αν μεν ρωτάς από άγνοια, πώς δεν έπρεπε πριν μάθεις την αλήθεια, να μην τον λυπήσεις με κανέναν τρόπο, μήπως τυχόν προσκρούσεις στον Θεό; Αν όμως υποκρίνεσαι την άγνοια, γνωρίζοντας καλά ότι αυτός είναι ο Χριστός, θα ακούσεις την ιερή Γραφή που λέει: «Ο Θεός δεν εμπαίζεται.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες