Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:11

Όταν δε ο Πιλάτος έμαθε ότι είναι Γαλιλαίος και υπάγεται στην εξουσία του Ηρώδη, τον ανέπεμψε στον Ηρώδη, ο οποίος βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα. Αυτός, αφού «τον ενέπαιξε» και τον εξουθένωσε, «του φόρεσε λαμπρό ένδυμα και τον ανέπεμψε στον Πιλάτο».

Επειδή δε το μερικό καταργείται όταν φανερωθεί το τέλειο, και όλα τα κάτοπτρα και τα αινίγματα παρέρχονται όταν έλθει η αλήθεια πρόσωπο με πρόσωπο, ο σωζόμενος, αφού τελειωθεί κατά Θεόν, θα υψωθεί πάνω από όλους τους κόσμους και τους αιώνες και τους τόπους, με τα οποία μέχρι τότε διαπαιδαγωγούνταν ως νήπιο. οα. Ο Πιλάτος είναι τύπος του φυσικού νόμου, ενώ το πλήθος των Ιουδαίων του γραπτού νόμου. Εκείνος, λοιπόν, που μέσω της πίστης δεν υψώνεται πάνω από τους δύο νόμους δεν μπορεί να δεχθεί την υπέρ φύση και λόγο αλήθεια, αλλά σταυρώνει οπωσδήποτε τον Λόγο, θεωρώντας το Ευαγγέλιο είτε σκάνδαλο ως Ιουδαίος είτε μωρία ως Έλληνας. οβ. Όταν δεις τον Ηρώδη και τον Πιλάτο να γίνονται φίλοι μεταξύ τους με σκοπό τη θανάτωση του Ιησού, τότε να εννοείς τη σύμπραξη στο ίδιο έργο του δαίμονα της πορνείας και του δαίμονα της κενοδοξίας, οι οποίοι συμφωνούν μεταξύ τους για να θανατώσουν τον Λόγο της αρετής και της γνώσης. Διότι ο μεν κενόδοξος δαίμονας, υποκρινόμενος την πνευματική γνώση, παραπέμπει στον δαίμονα της πορνείας, ο δε της πορνείας, προσποιούμενος καθαρότητα υποχωρώντας, αναπέμπει στον δαίμονα της κενοδοξίας. Γι' αυτό, λέγει η Γραφή, ο Ηρώδης, αφού του φόρεσε λαμπρό ένδυμα, έστειλε πίσω τον Ιησού στον Πιλάτο. ογ. Είναι καλό να μην επιτρέπουμε στον νου να προσκολλάται στη σάρκα και στα πάθη. Διότι δεν συλλέγουν, λέγει, από αγκάθια σύκα, δηλαδή από τα πάθη αρετή, ούτε από βάτο σταφύλι, δηλαδή από τη σάρκα τη γνώση που ευφραίνει. οδ.

Αναλογίσου, ηγεμόνα, τον Ιούδα τον Γαλιλαίο, ο οποίος προκάλεσε πολλά προβλήματα στους Ρωμαίους, αναστατώνοντας ένα διόλου μικρό μέρος του λαού. Τέτοιος είναι και αυτός, τον οποίο πρέπει να βγάλουμε από τη μέση. «Ο Πιλάτος, λοιπόν, όταν άκουσε για Γαλιλαία, ρώτησε αν ο άνθρωπος είναι Γαλιλαίος, και, αφού διαπίστωσε ότι ανήκει στη δικαιοδοσία του Ηρώδη, τον παρέπεμψε στον Ηρώδη, ο οποίος βρισκόταν και αυτός στα Ιεροσόλυμα εκείνες τις ημέρες. Ο δε Ηρώδης, όταν είδε τον Ιησού, χάρηκε πάρα πολύ. Διότι από καιρό ήθελε να τον δει, επειδή άκουγε πολλά γι' αυτόν, και ήλπιζε να δει κάποιο θαύμα να γίνεται από αυτόν. Τον ρωτούσε, λοιπόν, με πολλά λόγια· αυτός όμως δεν του αποκρίθηκε τίποτα. Είχαν σταθεί δε εκεί οι αρχιερείς και οι Γραμματείς, κατηγορώντας τον με σφοδρότητα. Ο Ηρώδης, αφού τον εξουθένωσε μαζί με τους στρατιώτες του και τον ενέπαιξε, φορέσοντάς του λαμπρό ένδυμα, τον έστειλε πίσω στον Πιλάτο. Εκείνη την ημέρα, ο Πιλάτος και ο Ηρώδης έγιναν φίλοι μεταξύ τους· διότι προηγουμένως βρίσκονταν σε έχθρα ο ένας με τον άλλον. Ο δε Πιλάτος, αφού συγκάλεσε τους αρχιερείς, τους άρχοντες και τον λαό, τους είπε:

Διότι, αφού τον εξευτέλισε και τον ενέπαιξε, τον απέλυσε. Και όχι μόνο αυτός, αλλά και τα στρατεύματά του, πράγμα που ξεπερνά κάθε προσβολή. Αφού τον έντυσε με λαμπρό ένδυμα, τον έστειλε στον Πιλάτο. Εσύ όμως πρόσεξέ μου πώς παντού, μέσα από όσα πράττει, παγιδεύεται ο διάβολος. Διότι διαπράττει αυτούς τους εμπαιγμούς και τις ύβρεις εναντίον του Χριστού, όμως από αυτά αποδεικνύεται περισσότερο η αλήθεια. Επειδή με εκείνα που κάνουν για να τον εμπαίξουν, μαρτυρούν περίτρανα ότι ο Κύριος δεν είναι στασιαστής και αντάρτης.