Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:12

Δεμένος ήλθε από τον Καϊάφα στον Πιλάτο. Άραγε έχει γραφτεί και αυτό; «Και αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν ως δώρο στον βασιλιά Ιαρείμ». Αλλά ίσως αντιτείνει κάποιος από τους οξυδερκείς ακροατές: Ο Πιλάτος δεν ήταν βασιλιάς, για να παραλείψουμε προς το παρόν τα πολλά ερωτήματα του ζητήματος· πώς λοιπόν, αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν ως δώρο στον βασιλιά; Αλλά διάβασε το Ευαγγέλιο: όταν ο Πιλάτος άκουσε ότι κατάγεται από τη Γαλιλαία, τον παρέπεμψε στον Ηρώδη. Και ο Ηρώδης ήταν τότε βασιλιάς και βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα. Και πρόσεξε την ακρίβεια του προφήτη. Διότι λέει ότι στάλθηκε ως δώρο. Επειδή ακριβώς εκείνη την ημέρα ο Πιλάτος και ο Ηρώδης έγιναν φίλοι μεταξύ τους, ενώ προηγουμένως βρίσκονταν σε έχθρα. Διότι έπρεπε Εκείνος που επρόκειτο να συμφιλιώσει τη γη και τον ουρανό, να ειρηνεύσει πρώτα αυτούς ακριβώς που Τον καταδίκαζαν. Διότι ήταν παρών ο ίδιος ο Κύριος που συμφιλιώνει τις καρδιές των αρχόντων της γης. Να κατέχεις λοιπόν την ακρίβεια και την αληθινή μαρτυρία των προφητών.

Επειδή δε το μερικό καταργείται όταν φανερωθεί το τέλειο, και όλα τα κάτοπτρα και τα αινίγματα παρέρχονται όταν έλθει η αλήθεια πρόσωπο με πρόσωπο, ο σωζόμενος, αφού τελειωθεί κατά Θεόν, θα υψωθεί πάνω από όλους τους κόσμους και τους αιώνες και τους τόπους, με τα οποία μέχρι τότε διαπαιδαγωγούνταν ως νήπιο. οα. Ο Πιλάτος είναι τύπος του φυσικού νόμου, ενώ το πλήθος των Ιουδαίων του γραπτού νόμου. Εκείνος, λοιπόν, που μέσω της πίστης δεν υψώνεται πάνω από τους δύο νόμους δεν μπορεί να δεχθεί την υπέρ φύση και λόγο αλήθεια, αλλά σταυρώνει οπωσδήποτε τον Λόγο, θεωρώντας το Ευαγγέλιο είτε σκάνδαλο ως Ιουδαίος είτε μωρία ως Έλληνας. οβ. Όταν δεις τον Ηρώδη και τον Πιλάτο να γίνονται φίλοι μεταξύ τους με σκοπό τη θανάτωση του Ιησού, τότε να εννοείς τη σύμπραξη στο ίδιο έργο του δαίμονα της πορνείας και του δαίμονα της κενοδοξίας, οι οποίοι συμφωνούν μεταξύ τους για να θανατώσουν τον Λόγο της αρετής και της γνώσης. Διότι ο μεν κενόδοξος δαίμονας, υποκρινόμενος την πνευματική γνώση, παραπέμπει στον δαίμονα της πορνείας, ο δε της πορνείας, προσποιούμενος καθαρότητα υποχωρώντας, αναπέμπει στον δαίμονα της κενοδοξίας. Γι' αυτό, λέγει η Γραφή, ο Ηρώδης, αφού του φόρεσε λαμπρό ένδυμα, έστειλε πίσω τον Ιησού στον Πιλάτο. ογ. Είναι καλό να μην επιτρέπουμε στον νου να προσκολλάται στη σάρκα και στα πάθη. Διότι δεν συλλέγουν, λέγει, από αγκάθια σύκα, δηλαδή από τα πάθη αρετή, ούτε από βάτο σταφύλι, δηλαδή από τη σάρκα τη γνώση που ευφραίνει. οδ.

Αναλογίσου, ηγεμόνα, τον Ιούδα τον Γαλιλαίο, ο οποίος προκάλεσε πολλά προβλήματα στους Ρωμαίους, αναστατώνοντας ένα διόλου μικρό μέρος του λαού. Τέτοιος είναι και αυτός, τον οποίο πρέπει να βγάλουμε από τη μέση. «Ο Πιλάτος, λοιπόν, όταν άκουσε για Γαλιλαία, ρώτησε αν ο άνθρωπος είναι Γαλιλαίος, και, αφού διαπίστωσε ότι ανήκει στη δικαιοδοσία του Ηρώδη, τον παρέπεμψε στον Ηρώδη, ο οποίος βρισκόταν και αυτός στα Ιεροσόλυμα εκείνες τις ημέρες. Ο δε Ηρώδης, όταν είδε τον Ιησού, χάρηκε πάρα πολύ. Διότι από καιρό ήθελε να τον δει, επειδή άκουγε πολλά γι' αυτόν, και ήλπιζε να δει κάποιο θαύμα να γίνεται από αυτόν. Τον ρωτούσε, λοιπόν, με πολλά λόγια· αυτός όμως δεν του αποκρίθηκε τίποτα. Είχαν σταθεί δε εκεί οι αρχιερείς και οι Γραμματείς, κατηγορώντας τον με σφοδρότητα. Ο Ηρώδης, αφού τον εξουθένωσε μαζί με τους στρατιώτες του και τον ενέπαιξε, φορέσοντάς του λαμπρό ένδυμα, τον έστειλε πίσω στον Πιλάτο. Εκείνη την ημέρα, ο Πιλάτος και ο Ηρώδης έγιναν φίλοι μεταξύ τους· διότι προηγουμένως βρίσκονταν σε έχθρα ο ένας με τον άλλον. Ο δε Πιλάτος, αφού συγκάλεσε τους αρχιερείς, τους άρχοντες και τον λαό, τους είπε:

Διότι, αν ήταν τέτοιος, δεν θα αστειεύονταν, εφόσον επικρεμόταν τόσο μεγάλος κίνδυνος και υπήρχε υποψία για εξέγερση ολόκληρου του έθνους, και μάλιστα ενός τόσο μεγάλου έθνους, το οποίο αρέσκεται τόσο πολύ στους νεωτερισμούς. «Έγιναν δε», λέει, «φίλοι ο Πιλάτος και ο Ηρώδης». Διότι το να σταλεί από τον Πιλάτο σε αυτόν κάποιος που υπαγόταν στη δικαιοδοσία του Ηρώδη θεωρήθηκε αρχή φιλίας, επειδή ο Πιλάτος δεν σφετερίστηκε τα προνόμια του Ηρώδη.