Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:18

Όμως αποδεικνύονταν πιο ασεβείς και από έναν ειδωλολάτρη άνδρα. Διότι ο μεν Πιλάτος απήλλασσε τον Ιησού από κάθε κατηγορία· και αυτό όχι μία φορά, αλλά τρεις. Εκείνοι όμως επέμεναν λέγοντας: «Ξεσηκώνει τον λαό», συγκεντρώνοντας και άλλες αφορμές για συκοφαντίες· και έλεγαν μεν ότι δίδασκε, αποσιώπησαν όμως τον τρόπο της διδασκαλίας, φοβούμενοι μήπως τυχόν συγκαταλεχθεί και ο ίδιος ο Πιλάτος ανάμεσα στους πιστούς. Όμως ο Πιλάτος τους επέπληττε για αυτά που έλεγαν, υπερασπιζόμενός τον και λέγοντας: «Δεν βρήκα καμία αιτία σε αυτόν», και τα εξής. <Πάρε αυτόν, και απόλυσέ μας τον Βαραββά.> (C f. 156) Ενώ αυτός που είχε το έργο να τον κρίνει τον ελευθέρωνε από τον θάνατο, αυτοί απαιτούσαν να υποστεί την καταδίκη ο καθηγητής και δάσκαλος κάθε ευσέβειας, ώστε να υπομείνουν ακόμη βαρύτερη τιμωρία. Διότι κραύγασαν όλοι μαζί λέγοντας: «Πάρε αυτόν, και απόλυσέ μας τον Βαραββά.» Ιδού, λοιπόν, ότι σαφώς αρνήθηκαν τον άγιο και δίκαιο, όπως λέει ο μακάριος Πέτρος, και ζήτησαν να τους χαριστεί ένας φονιάς, για να γίνουν μέτοχοι της δικής του μερίδας· πράγμα που τελικά και έπαθαν, διότι παραδόθηκαν στον όλεθρο και στη σφαγή.

Όταν η Βηθλεέμ πορφυρωνόταν από το αίμα των νηπίων, και ο πρόωρος μούστος των άγουρων σταφυλιών αναμειγνυόταν με τα θερμά δάκρυα των γονέων; Όταν η όψη των πατέρων παραμορφωνόταν από τον ολολυγμό, και τα σπλάχνα των μητέρων συσπώνταν από τους πόνους, και οι γαλακτοφόρες πηγές των μαστών ξηραίνονταν παράκαιρα; Όταν στα στέρνα των μητέρων η αναπνοή, εγκλωβισμένη και ασφυκτική, έβγαινε άτακτα από τους μυκτήρες; Όταν τα μάτια των πατέρων και των μητέρων μιμούνταν πηγές υδάτων, και ασημόχρωμες σταγόνες καυτών δακρύων έπεφταν από τις παρειές στο έδαφος; Όταν τα μαλλιά των γυναικών ξεσκίζονταν από τα ίδια τους τα νύχια μέσα στην πολλή παραφορά του σπαραγμού, και τους πλοκάμους που έπρεπε να κρύβουν, αυτούς διαπόμπευαν μέσα στη μέθη της λύπης; Αλλά, αφού σκέφτεστε τα αντίθετα, τα αντίθετα και πράττετε· και τους μεν φονιάδες και ενόχους θανάτου αφήνετε ελεύθερους, ενώ τους αθώους και δικαίους καταδικάζετε, παρότι ο νόμος λέει: «Αθώο και δίκαιο δεν θα θανατώσεις». Ω τάξη άτακτη και νόμε άνομε, που στάλθηκες από τον διάβολο, γράφτηκες από τους δαίμονες και τηρείσαι από τους Ιουδαίους μέχρι σήμερα! Τι είδους νόμος είναι αυτός, να διασώζονται οι μεν φονιάδες, αλλά αυτός που χαρίζει τη ζωή στους φονευθέντες να θανατώνεται; Διότι τον μεν Βαραββά, ο οποίος βρέθηκε ένοχος για στάση και φόνο, απαίτησαν από τον Πιλάτο να απολυθεί, τον δε Ιησού, που ζωοποίησε όσους είχαν φονευθεί από τον διάβολο, απαίτησαν να σταυρωθεί.

Μου φέρατε αυτόν τον άνθρωπο ως υποκινητή του λαού σε αποστασία. Και ιδού, εγώ, αφού τον ανέκρινα ενώπιόν σας, δεν βρήκα σε αυτόν τον άνθρωπο κανένα έγκλημα από αυτά για τα οποία τον κατηγορείτε. Αλλά ούτε και ο Ηρώδης, διότι σας έστειλα σε αυτόν, και ιδού, δεν έχει πράξει τίποτα που να είναι άξιο θανάτου. Αφού λοιπόν τον τιμωρήσω, θα τον απολύσω. Είχε δε την υποχρέωση να τους απολύει κατά την εορτή έναν. Αναφώνησαν δε όλοι μαζί το πλήθος λέγοντας: Εξαφάνισε αυτόν, και απόλυσέ μας τον Βαραββά, ο οποίος είχε ριχτεί στη φυλακή για κάποια εξέγερση που έγινε στην πόλη και για φόνο. Πάλι λοιπόν ο Πιλάτος τους απευθύνθηκε, θέλοντας να απολύσει τον Ιησού. Αυτοί όμως φώναζαν δυνατά λέγοντας: Σταύρωσε, σταύρωσέ τον.

Ο Ιησούς σιωπά, και οι εχθροί μαρτυρούν υπέρ αυτού. Φωνάζουν οι Ιουδαίοι, και κανείς δεν επιβεβαιώνει τις κραυγές τους. Ο Πιλάτος, όμως, είναι ενδοτικός και ελάχιστα σταθερός στην υπεράσπιση της αλήθειας. Διότι φοβήθηκε τη συκοφαντία, μήπως κατηγορηθεί ότι απελευθέρωσε έναν αντάρτη. Επειδή δεν έμαθε να λέει: «Τον φόβο σας δεν πρόκειται να φοβηθούμε, αλλά ο ίδιος ο Κύριος θα είναι ο φόβος μου». Λέει λοιπόν: «Αφού τον παιδεύσω, θα τον απολύσω», δηλαδή αφού τον συνετίσω με μαστιγώσεις. Είχαν την υποχρέωση οι Ρωμαίοι κατά την εορτή να απολύουν έναν κατάδικο, κάνοντας χάρη στους Ιουδαίους. Διότι, εφόσον οι Ιουδαίοι είχαν γίνει υπόσπονδοι, τους έδωσαν την άδεια να πολιτεύονται σύμφωνα με τα δικά τους έθιμα και τους νόμους. Ήταν πατροπαράδοτο έθιμο στους Ιουδαίους να ζητούν από τον άρχοντα την απελευθέρωση καταδίκων, όπως ακριβώς είχαν ζητήσει από τον Σαούλ τον Ιωνάθαν. Εάν αγνοείς την ιστορία, ανέτρεξε στο πρώτο βιβλίο των Βασιλειών και θα τη βρεις. «Αναφώνησαν δε», λέει, «όλο το πλήθος μαζί λέγοντας: Απομάκρυνε τούτον». Τι το χειρότερο από αυτό; Το άγιο έθνος μαινόταν για φόνο, ο εθνικός Πιλάτος προσπαθούσε να αποτρέψει τον φόνο, τα πάνω ήρθαν κάτω. «Απομάκρυνε τούτον», λένε, «και απόλυσέ μας τον Βαραββά, ο οποίος, όντας στασιαστής και φονιάς, ρίχτηκε στη φυλακή».