Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:21

Όσα δε έπονται του «αφού πλάγιασε, αναπαύθηκε σαν λιοντάρι», έχουν διατυπωθεί σχεδόν με τις ίδιες λέξεις και από τον Ιακώβ στις προφητείες για τον Ιούδα. Το τι νόημα έχουν αυτά δεν θα το επαναλάβουμε, αφού το έχουμε ήδη εκθέσει σύμφωνα με όσα υπέπεσαν στην αντίληψή μας· είναι δε προφανές το πώς εμείς, που ευλογούμε τον Χριστό του Θεού, έχουμε ευλογηθεί· διότι ακόμη και αν μας βδελύσσονται, όπως ακριβώς οι Αιγύπτιοι αποστρέφονταν τον παλαιό λαό του Θεού, εντούτοις εκπληρώνεται και σε εμάς το: «όσο δε τους ταπείνωναν, τόσο περισσότερο πληθύνονταν, και ενδυναμώνονταν πάρα πολύ». Και είναι σαφές με ποιον τρόπο έλαβαν την κατάρα όσοι εξ αρχής Τον καταράστηκαν δια του: «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν»· διότι ο σταυρός αποτελούσε κατάρα, σύμφωνα με το: «επικατάρατος είναι καθένας που κρεμιέται πάνω σε ξύλο». Αλλά Εκείνος μεν, αφού υπέμεινε τη δική τους κατάρα, υπερυψώθηκε από τον Πατέρα· εκείνοι δε, καταραμένοι από τον ίδιο τον Θεό, έλαβαν αδιάκοπο και αιώνιο όλεθρο. Τον οποίο εάν κανείς εξετάσει με ακρίβεια, θα αντικρίσει το μέγεθος της δύναμης του Θεού, η οποία μέχρι και σήμερα καταδιώκει όσους έχουν άπαξ καταραστεί από Αυτόν. Αυτά ως προς το: «και όσοι σε ευλογούν είναι ευλογημένοι, και όσοι σε καταρώνται είναι καταραμένοι».

Όταν η Βηθλεέμ πορφυρωνόταν από το αίμα των νηπίων, και ο πρόωρος μούστος των άγουρων σταφυλιών αναμειγνυόταν με τα θερμά δάκρυα των γονέων; Όταν η όψη των πατέρων παραμορφωνόταν από τον ολολυγμό, και τα σπλάχνα των μητέρων συσπώνταν από τους πόνους, και οι γαλακτοφόρες πηγές των μαστών ξηραίνονταν παράκαιρα; Όταν στα στέρνα των μητέρων η αναπνοή, εγκλωβισμένη και ασφυκτική, έβγαινε άτακτα από τους μυκτήρες; Όταν τα μάτια των πατέρων και των μητέρων μιμούνταν πηγές υδάτων, και ασημόχρωμες σταγόνες καυτών δακρύων έπεφταν από τις παρειές στο έδαφος; Όταν τα μαλλιά των γυναικών ξεσκίζονταν από τα ίδια τους τα νύχια μέσα στην πολλή παραφορά του σπαραγμού, και τους πλοκάμους που έπρεπε να κρύβουν, αυτούς διαπόμπευαν μέσα στη μέθη της λύπης; Αλλά, αφού σκέφτεστε τα αντίθετα, τα αντίθετα και πράττετε· και τους μεν φονιάδες και ενόχους θανάτου αφήνετε ελεύθερους, ενώ τους αθώους και δικαίους καταδικάζετε, παρότι ο νόμος λέει: «Αθώο και δίκαιο δεν θα θανατώσεις». Ω τάξη άτακτη και νόμε άνομε, που στάλθηκες από τον διάβολο, γράφτηκες από τους δαίμονες και τηρείσαι από τους Ιουδαίους μέχρι σήμερα! Τι είδους νόμος είναι αυτός, να διασώζονται οι μεν φονιάδες, αλλά αυτός που χαρίζει τη ζωή στους φονευθέντες να θανατώνεται; Διότι τον μεν Βαραββά, ο οποίος βρέθηκε ένοχος για στάση και φόνο, απαίτησαν από τον Πιλάτο να απολυθεί, τον δε Ιησού, που ζωοποίησε όσους είχαν φονευθεί από τον διάβολο, απαίτησαν να σταυρωθεί.

Μου φέρατε αυτόν τον άνθρωπο ως υποκινητή του λαού σε αποστασία. Και ιδού, εγώ, αφού τον ανέκρινα ενώπιόν σας, δεν βρήκα σε αυτόν τον άνθρωπο κανένα έγκλημα από αυτά για τα οποία τον κατηγορείτε. Αλλά ούτε και ο Ηρώδης, διότι σας έστειλα σε αυτόν, και ιδού, δεν έχει πράξει τίποτα που να είναι άξιο θανάτου. Αφού λοιπόν τον τιμωρήσω, θα τον απολύσω. Είχε δε την υποχρέωση να τους απολύει κατά την εορτή έναν. Αναφώνησαν δε όλοι μαζί το πλήθος λέγοντας: Εξαφάνισε αυτόν, και απόλυσέ μας τον Βαραββά, ο οποίος είχε ριχτεί στη φυλακή για κάποια εξέγερση που έγινε στην πόλη και για φόνο. Πάλι λοιπόν ο Πιλάτος τους απευθύνθηκε, θέλοντας να απολύσει τον Ιησού. Αυτοί όμως φώναζαν δυνατά λέγοντας: Σταύρωσε, σταύρωσέ τον.