Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:24

Διότι φώναξαν, λέει, λέγοντας: «Πάρε τον, πάρε τον, σταύρωσέ τον». Αυτήν την ανόσια κατακραυγή κατέκρινε ο Κύριος λέγοντας δια φωνής του Ιερεμία: «Εγκατέλειψα τον οίκο μου, άφησα την κληρονομιά μου, παρέδωσα την αγαπημένη μου ψυχή στα χέρια των εχθρών της· έγινε η κληρονομιά μου σε μένα σαν λιοντάρι στο δάσος, ύψωσε εναντίον μου τη φωνή της· γι' αυτό τη μίσησα». Είπε κάπου για την ανοσιότητα των Ιουδαίων ο προφήτης Ωσηέ [κώδ. Ησαΐας]: «Αλίμονο σε αυτούς, διότι αποστάτησαν από εμένα! Άθλιοι είναι, διότι ασέβησαν εναντίον μου. Και ενώ εγώ τους λύτρωσα, αυτοί καταλάλησαν εναντίον μου ψέματα». Και πάλι: «Θα πέσουν με ρομφαία οι άρχοντές τους εξαιτίας της απαιδευσίας της γλώσσας τους». <Ο δε Πιλάτος αποφάσισε να ικανοποιηθεί το αίτημά τους>. Αποφάσισε, λοιπόν, λέει, ο Πιλάτος να ικανοποιηθεί το αίτημά τους, και κατήγαγαν μια νίκη που είναι μητέρα του ολέθρου. Μετέφερε μεν τον σταυρό ο Σωτήρας από το πραιτώριο, επειδή και ο Αβραάμ ανεβαίνοντας στο όρος που του υποδείχθηκε, για να θυσιάσει τον Ισαάκ, καθώς ο Θεός πρόσταξε να γίνει τούτο, τοποθετούσε στο παιδί τα ξύλα· και αυτό ήταν ως τύπος του Χριστού, ο οποίος έφερε τον δικό του σταυρό στους ώμους. Και οδηγείται μεν ο Σωτήρας στο πάθος· στον Σίμωνα όμως, λέει, τον Κυρηναίο επέθεσαν τον σταυρό του. Άλλος όμως από τους αγίους ευαγγελιστές είπε ότι και ο ίδιος ο Ιησούς βάσταξε το ξύλο.

Όταν η Βηθλεέμ πορφυρωνόταν από το αίμα των νηπίων, και ο πρόωρος μούστος των άγουρων σταφυλιών αναμειγνυόταν με τα θερμά δάκρυα των γονέων; Όταν η όψη των πατέρων παραμορφωνόταν από τον ολολυγμό, και τα σπλάχνα των μητέρων συσπώνταν από τους πόνους, και οι γαλακτοφόρες πηγές των μαστών ξηραίνονταν παράκαιρα; Όταν στα στέρνα των μητέρων η αναπνοή, εγκλωβισμένη και ασφυκτική, έβγαινε άτακτα από τους μυκτήρες; Όταν τα μάτια των πατέρων και των μητέρων μιμούνταν πηγές υδάτων, και ασημόχρωμες σταγόνες καυτών δακρύων έπεφταν από τις παρειές στο έδαφος; Όταν τα μαλλιά των γυναικών ξεσκίζονταν από τα ίδια τους τα νύχια μέσα στην πολλή παραφορά του σπαραγμού, και τους πλοκάμους που έπρεπε να κρύβουν, αυτούς διαπόμπευαν μέσα στη μέθη της λύπης; Αλλά, αφού σκέφτεστε τα αντίθετα, τα αντίθετα και πράττετε· και τους μεν φονιάδες και ενόχους θανάτου αφήνετε ελεύθερους, ενώ τους αθώους και δικαίους καταδικάζετε, παρότι ο νόμος λέει: «Αθώο και δίκαιο δεν θα θανατώσεις». Ω τάξη άτακτη και νόμε άνομε, που στάλθηκες από τον διάβολο, γράφτηκες από τους δαίμονες και τηρείσαι από τους Ιουδαίους μέχρι σήμερα! Τι είδους νόμος είναι αυτός, να διασώζονται οι μεν φονιάδες, αλλά αυτός που χαρίζει τη ζωή στους φονευθέντες να θανατώνεται; Διότι τον μεν Βαραββά, ο οποίος βρέθηκε ένοχος για στάση και φόνο, απαίτησαν από τον Πιλάτο να απολυθεί, τον δε Ιησού, που ζωοποίησε όσους είχαν φονευθεί από τον διάβολο, απαίτησαν να σταυρωθεί.

Ο δε Πιλάτος αποφάσισε να γίνει το αίτημά τους. Απέλυσε αυτόν που είχε ριχτεί στη φυλακή για στάση και φόνο, τον οποίο ζητούσαν, τον δε Ιησού τον παρέδωσε στο θέλημά τους. Και καθώς τον οδηγούσαν, έπιασαν κάποιον Σίμωνα Κυρηναίο που ερχόταν από τον αγρό, και του έβαλαν τον σταυρό για να τον φέρει πίσω από τον Ιησού. Τον ακολουθούσε δε μεγάλο πλήθος λαού και γυναικών, οι οποίες χτυπούσαν τα στήθη τους και τον θρηνούσαν.» Ακολουθώντας τον ρωμαϊκό νόμο ο Πιλάτος, στέλνει τον Κύριο στον Ηρώδη, σύμφωνα με τον νόμο που προστάζει ο καθένας να κρίνεται από τον άρχοντα της δικής του επαρχίας.