Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:27

Κεφάλ. αʹ. ΛΟΥΚΑΣ. Τον ακολουθούσε δε μεγάλο πλήθος λαού, καθώς και γυναίκες, οι οποίες οδύρονταν και τον θρηνούσαν. Στρεφόμενος δε προς αυτές είπε: Θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για εμένα. ΠΡΟΣ ΘΕΣΣ. αʹ. Σχετικά δε με τους κεκοιμημένους, αδελφοί, δεν θέλω να έχετε άγνοια, για να μη λυπάστε όπως και οι υπόλοιποι, οι οποίοι δεν έχουν ελπίδα. Διότι, εάν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, αυτούς που κοιμήθηκαν διά του Ιησού, θα τους φέρει μαζί Του.

Είναι βεβαίως αληθινό και το ένα και το άλλο: γιατί ο Σωτήρας σήκωσε μεν τον σταυρό, αλλά ίσως στη μέση του δρόμου, όταν συνάντησαν τον Κυρηναίο, τον σταμάτησαν και μετέφεραν πάνω του το ξύλο. Είναι όμως κατά κάποιο τρόπο αναγκαίο και λογικό το ότι και ο ίδιος ο Σωτήρας σήκωσε τον σταυρό. Διότι έχει ειπωθεί γι' αυτόν μέσω της φωνής του Ησαΐα: «Παιδίον γεννήθηκε σε εμάς, υιός και μας δόθηκε, του οποίου η εξουσία βρίσκεται πάνω στον ώμο του». Διότι εξουσία του έγινε ο σταυρός, μέσω του οποίου βασίλευσε σε όλη την οικουμένη, αφού είναι αλήθεια ότι «Έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού. Γι' αυτό και ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε το όνομα που είναι πάνω από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού Χριστού να κάμψει κάθε γόνατο επουρανίων, επιγείων και καταχθονίων, και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.» <Τον ακολουθούσε δε πολύ πλήθος λαού και γυναικών.> (A f. 298, D f. 79). Βάδιζε λοιπόν ο Σωτήρας προς τον τόπο του σταυρού· τον ακολουθούσαν κλαίγοντας οι γυναίκες, μαζί με πολλούς άλλους. Διότι το γυναικείο φύλο είναι πάντοτε κάπως επιρρεπές στα δάκρυα και έχει τον νου εύκολο προς τη συμπόνια. Αλλά, θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, λέει, σταματήστε να κλαίτε για μένα· κλάψτε μάλλον για τον εαυτό σας και για τα παιδιά σας.

Έτσι λοιπόν, ενώ βρισκόμασταν σε αυτή την άθλια κατάσταση, «ούτε πρέσβης ούτε άγγελος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος» τον οποίο πολεμούσαμε, τον οποίο υβρίζαμε παρανομώντας, ο ίδιος μας ελέησε με οίκτο πρωτοφανή και ανώτερο από κάθε λόγο και πέρα από ό,τι θα ήταν λογικό. Διότι δεν θέλησε μόνο την απαλλαγή μας από τα δεινά, ούτε θεώρησε ξένο τον πόνο, αλλά τον έκανε δικό του και τον μετέφερε από εμάς στον εαυτό του δεχόμενος τις οδύνες, κάνοντας ο ίδιος πράγματα για τα οποία θα φαινόταν άξιος ελέους, προκειμένου να καταστήσει εμάς μακάριους. Επειδή πράγματι, «κατά τις ημέρες της σαρκός του», όπως είπε ο Παύλος, σε πολλούς φάνηκε ότι συγκαταλέγεται σε αυτούς που ελεούνται και ελεήθηκε, πεθαίνοντας τον άδικο θάνατο. «Διότι χτυπούσαν τα στήθη τους», λέει, «και τον θρηνούσαν» καθώς οδηγούνταν στον θάνατο.

Ο δε Πιλάτος αποφάσισε να γίνει το αίτημά τους. Απέλυσε αυτόν που είχε ριχτεί στη φυλακή για στάση και φόνο, τον οποίο ζητούσαν, τον δε Ιησού τον παρέδωσε στο θέλημά τους. Και καθώς τον οδηγούσαν, έπιασαν κάποιον Σίμωνα Κυρηναίο που ερχόταν από τον αγρό, και του έβαλαν τον σταυρό για να τον φέρει πίσω από τον Ιησού. Τον ακολουθούσε δε μεγάλο πλήθος λαού και γυναικών, οι οποίες χτυπούσαν τα στήθη τους και τον θρηνούσαν.» Ακολουθώντας τον ρωμαϊκό νόμο ο Πιλάτος, στέλνει τον Κύριο στον Ηρώδη, σύμφωνα με τον νόμο που προστάζει ο καθένας να κρίνεται από τον άρχοντα της δικής του επαρχίας.