Μήποτε δὲ καὶ τὸ θρηνεῖν καὶ κόπτεσθαι τὰς ἀκολουθούσας γυναῖκας τῷ Ἰησοῦ, συμβαλεῖται ἡμῖν εἰς ἦθος; Ἔστι μὲν γὰρ γυνή, ψυχὴ ἀσθενὴς αὕτη δὲ ἐὰν συντριβὴν καρδίας δεξαμένη διὰ τῆς μετανοίας, πενθῇ καὶ κόπτηται, τότε ὄντως ἀκολουθεῖ τῷ Ἰησοῦ, τῷ σταυρουμένῳ καὶ κακουχουμένῳ διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν. «Στραφεὶς δὲ πρὸς αὐτὰς ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, μὴ κλαίετε ἐπ’ ἐμέ, πλὴν ἐφ’ ἑαυτὰς κλαίετε, καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν· ὅτι ἰδοὺ ἔρχονται ἡμέραι, ἐν αἷς ἐροῦσι· Μακάριαι αἱ στεῖραι, καὶ κοιλίαι αἳ οὐκ ἐγέννησαν, καὶ μαστοὶ οἳ οὐκ ἐθήλασαν. Τότε ἄρξονται λέγειν τοῖς ὄρεσι· Πέσετε ἐφ’ ἡμᾶς, καὶ τοῖς βουνοῖς· Καλύψατε ἡμᾶς. Ὅτι εἰ ἐν τῷ ὑγρῷ ξύλῳ ταῦτα ποιοῦσιν, ἐν τῷ ξηρῷ τί γένηται;» Αἱ μὲν γυναῖκες (φιλόδακρυ γὰρ τὸ γένος καὶ πολύθρηνον ὡς δεινοῦ τινος ἐπισυμβαίνοντος τῷ Κυρίῳ) θρηνοῦσι, τὸ συμπαθὲς ἐνδεικνύμεναι, καὶ τὴν ἀδικίαν ἀποδυρόμεναι. Ὁ δὲ οὐκ ἀποδέχεται, ἀλλὰ μᾶλλον ἐπιτιμᾷ αὐταῖς. Ἑκουσίως γὰρ ἔπασχε, τῷ δὲ ἑκουσίως πάσχοντι, καὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ πάσης τῆς φύσεως, οὐ τὸ θρηνεῖσθαι, ἀλλὰ τὸ κροτεῖσθαι προσήκει καὶ εὐφημεῖσθαι. Διὰ γὰρ τοῦ σταυροῦ καὶ θάνατος λέλυται, καὶ ᾅδης ᾐχμαλώτισται.
Μετάφραση
Μήπως άραγε και το ότι οι γυναίκες που ακολουθούσαν τον Ιησού θρηνούσαν και οδύρονταν, συμβάλλει στη δική μας ηθική διαμόρφωση; Διότι η γυναίκα, ως ασθενής ψυχή, εάν δεχθεί τη συντριβή της καρδιάς μέσω της μετανοίας, πενθεί και οδύρεται, τότε όντως ακολουθεί τον Ιησού, ο οποίος σταυρώνεται και κακουχείται για τη δική μας σωτηρία. «Στραφείς δε προς αυτές ο Ιησούς είπε: Θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για εμένα, αλλά να κλαίτε για τους εαυτούς σας και για τα τέκνα σας· διότι ιδού, έρχονται ημέρες κατά τις οποίες θα πουν: Μακάριες οι στείρες, και οι κοιλιές που δεν γέννησαν, και οι μαστοί που δεν θήλασαν. Τότε θα αρχίσουν να λέγουν στα όρη: Πέστε επάνω μας, και στους λόφους: Καλύψτε μας. Διότι εάν στο χλωρό ξύλο κάνουν αυτά, τι θα συμβεί στο ξηρό;» Οι γυναίκες, βέβαια (επειδή είναι φύλο φιλόδακρυ και επιρρεπές στον θρήνο, νομίζοντας ότι συνέβαινε κάποιο φοβερό κακό στον Κύριο), θρηνούν, δεικνύοντας τη συμπόνοια τους και οδυρόμενες για την αδικία. Εκείνος όμως δεν το αποδέχεται, αλλά μάλλον τις επιτιμά. Διότι έπασχε εκουσίως, και σε εκείνον που πάσχει εκουσίως για τη σωτηρία όλης της φύσεως, δεν ταιριάζει ο θρήνος, αλλά η επευφημία και ο έπαινος. Επειδή μέσω του σταυρού και ο θάνατος έχει καταλυθεί και ο Άδης έχει αιχμαλωτιστεί.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες