Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:30

Διότι τόσο φοβερός πόλεμος ξέσπασε εναντίον τους, και βίωσαν τόσο σκληρές συμφορές, ώστε, αν ήταν δυνατόν, θα προτιμούσαν κάποιοι, και μάλιστα πολλοί, να χωθούν στα βουνά και στους βράχους και να πεθάνουν εκεί παρά να αντικρίσουν τον πόλεμο· αυτό ακριβώς προαναγγέλλοντας ο Κύριος ότι θα επιλέξουν, έλεγε: «Όταν δείτε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατόπεδα, τότε θα πείτε στα βουνά, Σκεπάστε μας, και στους λόφους, Πέστε πάνω μας». <Βγήκε, λοιπόν, ο Πιλάτος έξω προς αυτούς και λέει: Ποια κατηγορία φέρνετε εναντίον αυτού του ανθρώπου;> Εκείνοι αποφεύγουν, όπως νόμιζαν, τον μολυσμό από τις πέτρες και τους τοίχους, ενώ βγαίνει ο Πιλάτος, και ρωτά μεν την αιτία της προσέλευσής τους σε αυτόν, ζητά δε να πουν τα εγκλήματα αυτού που του προσήγαγαν, κατακρίνοντας με άλλον τρόπο τους καθοδηγητές των Ιουδαίων. Διότι ένας αλλόεθνος άνδρας ντρέπεται από σεβασμό τον νόμο των Ιουδαίων και διστάζει από ευλάβεια να παραβεί το έθιμο που επικρατούσε σε αυτούς.

Και αυτό τους το είχε προαναγγείλει ο Σωτήρας: «Όταν δείτε την Ιερουσαλήμ να περικυκλώνεται από στρατόπεδα, τότε θα πείτε στα όρη: Σκεπάστε μας· και στους λόφους: Πέστε πάνω μας.» Είναι φοβερό, λοιπόν, το να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού· όχι διότι είναι σκληρός και αμείλικτος, αφού μάλλον είναι χρηστός και αγαθός, αλλά διότι λυπείται όταν καταφρονείται, και μάλιστα όταν εμείς οι ίδιοι στερούμε από τους εαυτούς μας τα δικά Του χαρίσματα, αν και είναι δυνατόν να τα λάβουμε πλουσίως και να τα απολαύσουμε, εφόσον επιλέξουμε να υποταχθούμε στους νόμους Του. Αποτινάσσοντας δε τους πονηρούς και ανόσιους διδασκάλους της παρούσας ζωής, οι οποίοι σπεύδουν να καταλύσουν την ορθότητα της πίστεως με τα λόγια τους, και οι οποίοι, εκχέοντας τον ιό της δικής τους κακοτροπίας στις ψυχές των πιο ακέραιων ανθρώπων, τις παρεκτρέπουν ώστε να επιλέξουν αναπόφευκτα τα πονηρά. <«Και θα επιφέρω το χέρι μου πάνω σου, και θα σε καθαρίσω με φωτιά, τους δε απειθούντες θα τους καταστρέψω, και θα ταπεινώσω όλους τους υπερήφανους· και θα εγκαταστήσω τους κριτές σου, όπως παλαιότερα, και τους συμβούλους σου όπως εξ αρχής. Και μετά από αυτά θα ονομαστείς πόλη δικαιοσύνης, πιστή μητρόπολη Σιών. Διότι με δίκαιη κρίση θα σωθεί η αιχμαλωσία της, και με ελεημοσύνη. Και θα συντριβούν μαζί οι άνομοι και οι αμαρτωλοί, και όσοι εγκαταλείπουν τον Κύριο θα εξολοθρευτούν.»> Επιφέρει το χέρι Του ο Θεός, ως χτύπημα· διότι τέτοια περίπου είναι πάντοτε η στάση εκείνων που χτυπούν.

Έλεγαν βεβαίως και στα πλήθη για αυτόν: «Έχει δαιμόνιο και είναι μανιακός· γιατί τον ακούτε;» [<Βγάλε ρομφαία.> Διότι το ότι δεν έστειλε απλώς εναντίον τους ρομφαία, αλλά σαν να την εξέχεε σαν ρεύμα ποταμού, θα το δούμε εύκολα, αναλογιζόμενοι τις συμφορές των Ιουδαίων. Διότι, μετά τον σταυρό του Σωτήρα, έγιναν θύματα της ρομφαίας· διότι καταστράφηκαν από τα ξίφη εκείνων που έκαιγαν μαζί και πόλεις και χωριά. Και αυτό τους το είχε προμηνύσει ο Σωτήρας λέγοντας: «Όταν δείτε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατόπεδα, τότε θα πείτε στα βουνά: Καλύψτε μας· και στους λόφους: Πέστε πάνω μας.» Διότι σε τόσο μεγάλη αθλιότητα και ανίατη συμφορά κατέπεσαν τα πράγματα των Ιουδαίων, ώστε θα ήταν πολύ καλύτερο για αυτούς να συνθλιβούν από πέτρες και βουνά, παρά να περιπέσουν στα άγρια ξίφη των φονιάδων. Το ότι δε και εγκλωβίστηκαν, δηλαδή πολιορκήθηκαν, πάλι θα μας το διδάξει η ιστορική αφήγηση γι' αυτούς. «Λοιπόν, εγκλώβισέ τους, λέει, απέναντι σε αυτούς που με καταδιώκουν.»] <Ας ντροπιαστούν και ας καταισχυνθούν αυτοί που ζητούν την ψυχή μου.> (B f. 113 b) Επειδή έστησαν στον Σωτήρα μια τόσο πικρή και, όσο εξαρτιόταν από αυτούς, αναπόφευκτη παγίδα, σαν να τον περιέβαλαν με τις θηλιές του θανάτου, ντροπιάστηκαν και καταισχύνθηκαν, όταν, αφού κατέρριψε ως Θεός το κράτος του θανάτου, ανέστησε τον δικό του ναό.

Μήπως άραγε και το ότι οι γυναίκες που ακολουθούσαν τον Ιησού θρηνούσαν και οδύρονταν, συμβάλλει στη δική μας ηθική διαμόρφωση; Διότι η γυναίκα, ως ασθενής ψυχή, εάν δεχθεί τη συντριβή της καρδιάς μέσω της μετανοίας, πενθεί και οδύρεται, τότε όντως ακολουθεί τον Ιησού, ο οποίος σταυρώνεται και κακουχείται για τη δική μας σωτηρία. «Στραφείς δε προς αυτές ο Ιησούς είπε: Θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για εμένα, αλλά να κλαίτε για τους εαυτούς σας και για τα τέκνα σας· διότι ιδού, έρχονται ημέρες κατά τις οποίες θα πουν: Μακάριες οι στείρες, και οι κοιλιές που δεν γέννησαν, και οι μαστοί που δεν θήλασαν. Τότε θα αρχίσουν να λέγουν στα όρη: Πέστε επάνω μας, και στους λόφους: Καλύψτε μας. Διότι εάν στο χλωρό ξύλο κάνουν αυτά, τι θα συμβεί στο ξηρό;» Οι γυναίκες, βέβαια (επειδή είναι φύλο φιλόδακρυ και επιρρεπές στον θρήνο, νομίζοντας ότι συνέβαινε κάποιο φοβερό κακό στον Κύριο), θρηνούν, δεικνύοντας τη συμπόνοια τους και οδυρόμενες για την αδικία. Εκείνος όμως δεν το αποδέχεται, αλλά μάλλον τις επιτιμά. Διότι έπασχε εκουσίως, και σε εκείνον που πάσχει εκουσίως για τη σωτηρία όλης της φύσεως, δεν ταιριάζει ο θρήνος, αλλά η επευφημία και ο έπαινος. Επειδή μέσω του σταυρού και ο θάνατος έχει καταλυθεί και ο Άδης έχει αιχμαλωτιστεί.