Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:31

Τότε, λέγει, το να καλυφθεί κανείς από βουνά και όρη θα είναι προτιμότερο από καθετί· «Διότι, εάν αυτά τα κάνουν στο υγρό ξύλο», λέγει, «στο ξηρό τι πρόκειται να γίνει;» Και ο μεν λόγος έχει διατυπωθεί σε μορφή παραβολής, δηλαδή παραδείγματος, αλλά εγκυμονεί τη δύναμη ενός νοητού πράγματος· διότι θέλει να δηλώσει εκείνο, νομίζω. Υγρό ξύλο ονομάζει τον εαυτό του, δηλαδή χλωρό, καρποφόρο και ευανθές· καρποί του δε ήταν οι μυσταγωγίες, οι παραινέσεις και οι αποδείξεις της θεοπρεπούς εξουσίας του, μέσω της υπερφυσικής θαυματουργίας. Αλλά, παρότι είχε αυτά τα γνωρίσματα, τον περιέβαλαν με τόσο φοβερές ατιμώσεις οι στρατηγοί των Ρωμαίων, δηλαδή ο Πιλάτος που τον καταδίκασε.

Και αυτό είναι, νομίζω, που λέει: «Πειρασμός δεν σας έχει καταλάβει παρά μόνο ανθρώπινος. Πιστός δε, λέει, είναι ο Θεός, ο οποίος δεν θα επιτρέψει να πειραστείτε πάνω από τις δυνάμεις σας, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα δώσει και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον υπομείνετε.» Τους δε υπερβολικά πικρούς ιδρώτες υπέρ της αρετής, σε κάτι το ευχάριστο και γλυκύ τους μεταπλάθει ο Χριστός, ο οποίος έχει ονομαστεί και είναι το ξύλο της ζωής. Είπε δε κάπου και ο ίδιος στα ευαγγελικά συγγράμματα: «Εάν έπραξαν αυτά στο χλωρό ξύλο, τι θα πράξουν στο ξερό;» ονομάζοντας τον εαυτό του χλωρό και εύανθες ξύλο. Υποδεικνύεται δε στον θεσπέσιο Μωυσή από τον Θεό ένα ξύλο. Διότι μόνο ο Πατέρας αποκαλύπτει τον Υιό, επειδή και μόνος τον γνωρίζει. «Διότι κανείς δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Υιός, παρά μόνο ο Πατέρας.» Επομένως, εν Χριστώ, το ξύλο της ζωής, τα πικρά γίνονται γλυκά, τα δυσβάστακτα ανεκτά, και αναγκαία για τη ζωή εκείνα που από τη φύση τους συνηθίζουν να καταστρέφουν. ΠΑΛΛ. Με ποιον τρόπο το λες αυτό; ΚΥΡ. Εάν είναι αλήθεια ότι οι πόνοι, όντας υπερβολικά πικροί, καταστρέφουν μεν το σώμα, καθιστούν δε την ψυχή μέτοχο της αιώνιας ζωής (είπε άλλωστε κάπου και ο Παύλος: «Όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός». Και πάλι: «Διότι και αν ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, όμως ο εσωτερικός ανακαινίζεται ημέρα με την ημέρα»)· ποιος λοιπόν θα επέλεγε ποτέ να υπομείνει τόσο δριμείς πόνους, εάν δεν είχε τη γλυκιά ελπίδα εν Χριστώ; ΠΑΛΛ. Κανείς νομίζω, απολύτως. ΚΥΡ.

Μήπως άραγε και το ότι οι γυναίκες που ακολουθούσαν τον Ιησού θρηνούσαν και οδύρονταν, συμβάλλει στη δική μας ηθική διαμόρφωση; Διότι η γυναίκα, ως ασθενής ψυχή, εάν δεχθεί τη συντριβή της καρδιάς μέσω της μετανοίας, πενθεί και οδύρεται, τότε όντως ακολουθεί τον Ιησού, ο οποίος σταυρώνεται και κακουχείται για τη δική μας σωτηρία. «Στραφείς δε προς αυτές ο Ιησούς είπε: Θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για εμένα, αλλά να κλαίτε για τους εαυτούς σας και για τα τέκνα σας· διότι ιδού, έρχονται ημέρες κατά τις οποίες θα πουν: Μακάριες οι στείρες, και οι κοιλιές που δεν γέννησαν, και οι μαστοί που δεν θήλασαν. Τότε θα αρχίσουν να λέγουν στα όρη: Πέστε επάνω μας, και στους λόφους: Καλύψτε μας. Διότι εάν στο χλωρό ξύλο κάνουν αυτά, τι θα συμβεί στο ξηρό;» Οι γυναίκες, βέβαια (επειδή είναι φύλο φιλόδακρυ και επιρρεπές στον θρήνο, νομίζοντας ότι συνέβαινε κάποιο φοβερό κακό στον Κύριο), θρηνούν, δεικνύοντας τη συμπόνοια τους και οδυρόμενες για την αδικία. Εκείνος όμως δεν το αποδέχεται, αλλά μάλλον τις επιτιμά. Διότι έπασχε εκουσίως, και σε εκείνον που πάσχει εκουσίως για τη σωτηρία όλης της φύσεως, δεν ταιριάζει ο θρήνος, αλλά η επευφημία και ο έπαινος. Επειδή μέσω του σταυρού και ο θάνατος έχει καταλυθεί και ο Άδης έχει αιχμαλωτιστεί.

Διότι οι θρήνοι δεν προσφέρουν παρηγοριά σε όσους πάσχουν εκουσίως, αλλά σε εκείνους που πάσχουν ακουσίως. Τις επιπλήττει, λοιπόν, επειδή τον θρηνούν; Τις προτρέπει, μάλλον, να προσβλέπουν στα μελλοντικά δεινά και για εκείνα να θρηνούν, όταν οι γυναίκες θα βράσουν τα τέκνα τους ανηλεώς, και η ίδια η κοιλιά που τα κυοφόρησε θα υποδεχθεί ξανά οικτρά εκείνο που γέννησε. Διότι, εάν οι Ρωμαίοι επέδειξαν τέτοια συμπεριφορά σε εμένα, στο χλωρό ξύλο, το έγκαρπο, το αειθαλές και αείζωο λόγω της θεότητας, που τρέφω τους πάντες με τους καρπούς της διδασκαλίας μου, τότε σε εσάς, τον λαό εννοώ, το ξηρό ξύλο, που έχει στερηθεί κάθε ζωοποιό δικαιοσύνη και δεν φέρει κανέναν καρπό, τι δεν θα σας έκαναν;