Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:35

Και έδειξε διπλή την ενέργεια, πάσχοντας μεν ως άνθρωπος, ενεργώντας δε ως Θεός ο ίδιος· διότι δεν είναι άλλος και άλλος, αν και εκδηλώνεται με άλλον και άλλον τρόπο. <Τον περιγελούσαν δε και οι άρχοντες.> (A f. 303 b) Μάταια βέβαια τον ειρωνεύονται οι ηγέτες της Συναγωγής, κουνώντας τα κεφάλια τους και ρίχνοντάς του ένα πικρό χαμόγελο· «Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του», λένε. Αν έσωσε άλλους (και γνωρίζεις ότι αυτό συνέβη στ' αλήθεια), πώς δεν θα είχε τη δύναμη να ελευθερώσει τον εαυτό του από τα δικά σου χέρια; <Υπήρχε δε και επιγραφή γραμμένη πάνω από αυτόν, κ.τ.λ.> (D f. 79 b) Η αναγραφή της αιτίας της καταδίκης του Κυρίου στον τίτλο έδειξε σαφώς ότι ο σταυρωθείς είναι βασιλιάς και Κύριος της πρακτικής, της φυσικής και της θεολογικής φιλοσοφίας· διότι η Γραφή αναφέρει ότι είχε γραφτεί στα ρωμαϊκά, στα ελληνικά και στα εβραϊκά. Κατανοώ δε μέσω των ρωμαϊκών την πρακτική, καθώς η βασιλεία των Ρωμαίων, κατά τον Δανιήλ, ορίστηκε ως η πιο ανδρεία από τις επίγειες βασιλείες· και χαρακτηριστικό της πρακτικής, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η ανδρεία. Μέσω δε των ελληνικών, τη φυσική θεωρία, καθώς το έθνος των Ελλήνων, περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους, ασχολήθηκε με τη φυσική φιλοσοφία. Μέσω δε των εβραϊκών, τη θεολογική μυσταγωγία, καθώς το έθνος αυτό είναι προφανές ότι ανέκαθεν ήταν αφιερωμένο στον Θεό χάρη στους πατέρες. (

Όλα αυτά λοιπόν προφητεύονταν σαφώς μέσω του ψαλμού για όσα επρόκειτο να συμβούν ύστερα από πολύ καιρό, και εκπληρώθηκαν όταν, σύμφωνα με τον Ματθαίο, αφού σταυρώθηκαν μαζί του δύο ληστές, ένας «από τα δεξιά» και ένας «από τα αριστερά» του Σωτήρα, «οι περαστικοί τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον χτίζεις, σώσε τον εαυτό σου· αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μαζί με τους πρεσβυτέρους και τους γραμματείς, έλεγαν: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό και θα πιστέψουμε σε αυτόν. Αν έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, ας τον λυτρώσει τώρα, αν τον θέλει· διότι είπε ότι είμαι Υιός του Θεού», σύμφωνα δε με τον Λουκά: «στεκόταν ο λαός και κοίταζε, και τον χλεύαζαν οι άρχοντες μαζί τους, λέγοντας: άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, αν αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός Υιός του Θεού», σύμφωνα δε με τον Μάρκο: «και οι περαστικοί τον βλασφημούσαν κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον χτίζεις, σώσε τον εαυτό σου και κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μεταξύ τους μαζί με τους γραμματείς, έλεγαν: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει».

Ο δε Ιησούς έλεγε: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Διαμοιράζοντας δε τα ιμάτιά του, έριξαν κλήρο. Και ο λαός στεκόταν και παρακολουθούσε. Τον χλεύαζαν δε και οι άρχοντες μαζί τους, λέγοντας: «Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, εάν αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός του Θεού». Τον εμπαίζαν δε και οι στρατιώτες, οι οποίοι τον πλησίαζαν και του προσέφεραν ξύδι, λέγοντας: «Εάν εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων, σώσε τον εαυτό σου». Υπήρχε δε και επιγραφή γραμμένη πάνω από αυτόν με γράμματα ελληνικά, ρωμαϊκά και εβραϊκά: «Αυτός είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων». Θέλοντας ο διάβολος να δημιουργήσει κακή φήμη για τον Κύριο, ενέργησε ώστε να συσταυρωθούν μαζί του ληστές. Αλλά δες πώς στερήθηκε και τον έναν, και πώς αυτό μάλλον συνέβη προς μεγαλύτερη δόξα του Κυρίου. Διότι οι σταυροί εκείνων ούτε καν αναζητήθηκαν, ενώ από τον δικό Του εξαρτάται όλος ο κόσμος. Και ολοφάνερα από αυτό αποδεικνύεται ότι ο Κύριος δεν υπήρξε άνομος, όπως οι ληστές, αλλά αρχηγός κάθε δικαιοσύνης. Τον οδηγούν δε στον τόπο του Κρανίου, όπου λέγεται ότι είχε ταφεί ο προπάτορας, ώστε εκεί όπου επήλθε η πτώση μέσω του ξύλου, εκεί να γίνει και η έγερση μέσω του ξύλου. Ο δε Ιησούς, επιδεικνύοντας υπερβολική πραότητα, προσεύχεται υπέρ αυτών, λέγοντας: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Και βεβαίως το αμάρτημα θα τους είχε συγχωρεθεί, εάν δεν παρέμεναν και μετά από αυτά στην απιστία.

Για ποιον λόγο όμως μοιράζονται τα ιμάτιά του; Ίσως επειδή οι περισσότεροι από αυτούς τα είχαν ανάγκη, ίσως όμως, και το πιο πιθανό, το έκαναν αυτό από αλαζονεία και αυθάδεια· διότι τι το πολυτελές έβλεπαν στα ιμάτια; Επομένως, κοροϊδεύοντας και υβρίζοντας τα έκαναν αυτά. Διότι, όπου οι άρχοντες χλεύαζαν, τι πρέπει να σκεφτεί κανείς για το κοινό πλήθος; «Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, αν αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός του Θεού.» Αυτό το έλεγε μέσω αυτών ο διάβολος. Διότι, όπως στο πτερύγιο του ναού, έτσι και εδώ λέει τέτοια λόγια· φθονώντας τη σωτηρία που ερχόταν μέσω του σταυρού και θέλοντας να την ανακόψει με κάθε δυνατό μέσο. Ξύδι δε του πρόσφεραν οι στρατιώτες για να πιει, δήθεν υπηρετώντας τον ως βασιλιά.