Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔλεγε· Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι. Διαμεριζόμενοι δὲ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, ἔβαλον κλήρους. Καὶ εἱστήκει ὁ λαὸς θεωρῶν. Ἐξεμυκτήριζον δὲ καὶ οἱ ἄρχοντες σὺν αὐτοῖς λέγοντες· Ἄλλους ἔσωσε, σωσάτω ἑαυτόν, εἰ οὗτός ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ τοῦ Θεοῦ ἐκλεκτός. Ἐνέπαιζον δὲ αὐτῷ καὶ οἱ στρατιῶται προσερχόμενοι, καὶ ὄξος προσφέροντες αὐτῷ, καὶ λέγοντες· Εἰ σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, σῶσον σεαυτόν. Ἦν δὲ καὶ ἡ ἐπιγραφὴ γεγραμμένη ἐπ’ αὐτῷ γράμμασιν Ἑλληνικοῖς, καὶ Ῥωμαϊκοῖς, καὶ Ἑβραϊκοῖς· Οὗτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.» Πονηρὰν δόξαν κατασκευάζειν ἐθέλων τοῦ Κυρίου ὁ διάβολος, καὶ λῃστὰς ἐποίει συσταυροῦσθαι αὐτῷ. Ἀλλ’ ὅρα πῶς καὶ τὸν ἕνα ἀφῃρέθη, καὶ μᾶλλον πρὸς δόξαν πλείω τοῦ Κυρίου τοῦτο γέγονε. Τῶν μὲν γὰρ οἱ σταυροὶ οὐδὲ ἐζητήθησαν, τοῦ δὲ πᾶς ὁ κόσμος ἐκκρέμαται· καὶ προδήλως ἐντεῦθεν δείκνυται, τὸ μὴ ἄνομον εἶναι τὸν Κύριον, ὡς οἱ λῃσταί, ἀλλὰ πάσης δικαιοσύνης ἀρχηγόν. Ἄγουσι δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸν τόπον τοῦ Κρανίου, ἔνθα φασὶ τὸν προπάτορα τεθάφθαι· ἵνα ὅπου διὰ ξύλου πτῶμα, ἐκεῖ καὶ ἡ διὰ τοῦ ξύλου ἔγερσις γένηται. Ἰησοῦς δὲ ὑπερβολὴν πραότητος ἐνδεικνύμενος, ὑπὲρ αὐτῶν εὔχεται, «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, λέγων· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι.» Καὶ μέντοι ἀφέθη ἂν αὐτοῖς τὸ ἁμάρτημα, εἰ μὴ μετὰ ταῦτα τῇ ἀπιστίᾳ ἐνέμειναν.
Μετάφραση
Ο δε Ιησούς έλεγε: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Διαμοιράζοντας δε τα ιμάτιά του, έριξαν κλήρο. Και ο λαός στεκόταν και παρακολουθούσε. Τον χλεύαζαν δε και οι άρχοντες μαζί τους, λέγοντας: «Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, εάν αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός του Θεού». Τον εμπαίζαν δε και οι στρατιώτες, οι οποίοι τον πλησίαζαν και του προσέφεραν ξύδι, λέγοντας: «Εάν εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων, σώσε τον εαυτό σου». Υπήρχε δε και επιγραφή γραμμένη πάνω από αυτόν με γράμματα ελληνικά, ρωμαϊκά και εβραϊκά: «Αυτός είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων». Θέλοντας ο διάβολος να δημιουργήσει κακή φήμη για τον Κύριο, ενέργησε ώστε να συσταυρωθούν μαζί του ληστές. Αλλά δες πώς στερήθηκε και τον έναν, και πώς αυτό μάλλον συνέβη προς μεγαλύτερη δόξα του Κυρίου. Διότι οι σταυροί εκείνων ούτε καν αναζητήθηκαν, ενώ από τον δικό Του εξαρτάται όλος ο κόσμος. Και ολοφάνερα από αυτό αποδεικνύεται ότι ο Κύριος δεν υπήρξε άνομος, όπως οι ληστές, αλλά αρχηγός κάθε δικαιοσύνης. Τον οδηγούν δε στον τόπο του Κρανίου, όπου λέγεται ότι είχε ταφεί ο προπάτορας, ώστε εκεί όπου επήλθε η πτώση μέσω του ξύλου, εκεί να γίνει και η έγερση μέσω του ξύλου. Ο δε Ιησούς, επιδεικνύοντας υπερβολική πραότητα, προσεύχεται υπέρ αυτών, λέγοντας: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Και βεβαίως το αμάρτημα θα τους είχε συγχωρεθεί, εάν δεν παρέμεναν και μετά από αυτά στην απιστία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες