Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:38

Και έδειξε διπλή την ενέργεια, πάσχοντας μεν ως άνθρωπος, ενεργώντας δε ως Θεός ο ίδιος· διότι δεν είναι άλλος και άλλος, αν και εκδηλώνεται με άλλον και άλλον τρόπο. <Τον περιγελούσαν δε και οι άρχοντες.> (A f. 303 b) Μάταια βέβαια τον ειρωνεύονται οι ηγέτες της Συναγωγής, κουνώντας τα κεφάλια τους και ρίχνοντάς του ένα πικρό χαμόγελο· «Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του», λένε. Αν έσωσε άλλους (και γνωρίζεις ότι αυτό συνέβη στ' αλήθεια), πώς δεν θα είχε τη δύναμη να ελευθερώσει τον εαυτό του από τα δικά σου χέρια; <Υπήρχε δε και επιγραφή γραμμένη πάνω από αυτόν, κ.τ.λ.> (D f. 79 b) Η αναγραφή της αιτίας της καταδίκης του Κυρίου στον τίτλο έδειξε σαφώς ότι ο σταυρωθείς είναι βασιλιάς και Κύριος της πρακτικής, της φυσικής και της θεολογικής φιλοσοφίας· διότι η Γραφή αναφέρει ότι είχε γραφτεί στα ρωμαϊκά, στα ελληνικά και στα εβραϊκά. Κατανοώ δε μέσω των ρωμαϊκών την πρακτική, καθώς η βασιλεία των Ρωμαίων, κατά τον Δανιήλ, ορίστηκε ως η πιο ανδρεία από τις επίγειες βασιλείες· και χαρακτηριστικό της πρακτικής, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η ανδρεία. Μέσω δε των ελληνικών, τη φυσική θεωρία, καθώς το έθνος των Ελλήνων, περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους, ασχολήθηκε με τη φυσική φιλοσοφία. Μέσω δε των εβραϊκών, τη θεολογική μυσταγωγία, καθώς το έθνος αυτό είναι προφανές ότι ανέκαθεν ήταν αφιερωμένο στον Θεό χάρη στους πατέρες. (

Εξάλλου, ο Κύριός μας αποκλήθηκε βασιλιάς των Ιουδαίων κατά την πρώτη του παρουσία, καθώς όχι τυχαία ο Πιλάτος διέταξε να αναγραφεί στον σταυρό του με γράμματα ελληνικά, ρωμαϊκά και εβραϊκά το: «Αυτός είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων».

Ο δε Ιησούς έλεγε: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Διαμοιράζοντας δε τα ιμάτιά του, έριξαν κλήρο. Και ο λαός στεκόταν και παρακολουθούσε. Τον χλεύαζαν δε και οι άρχοντες μαζί τους, λέγοντας: «Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, εάν αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός του Θεού». Τον εμπαίζαν δε και οι στρατιώτες, οι οποίοι τον πλησίαζαν και του προσέφεραν ξύδι, λέγοντας: «Εάν εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων, σώσε τον εαυτό σου». Υπήρχε δε και επιγραφή γραμμένη πάνω από αυτόν με γράμματα ελληνικά, ρωμαϊκά και εβραϊκά: «Αυτός είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων». Θέλοντας ο διάβολος να δημιουργήσει κακή φήμη για τον Κύριο, ενέργησε ώστε να συσταυρωθούν μαζί του ληστές. Αλλά δες πώς στερήθηκε και τον έναν, και πώς αυτό μάλλον συνέβη προς μεγαλύτερη δόξα του Κυρίου. Διότι οι σταυροί εκείνων ούτε καν αναζητήθηκαν, ενώ από τον δικό Του εξαρτάται όλος ο κόσμος. Και ολοφάνερα από αυτό αποδεικνύεται ότι ο Κύριος δεν υπήρξε άνομος, όπως οι ληστές, αλλά αρχηγός κάθε δικαιοσύνης. Τον οδηγούν δε στον τόπο του Κρανίου, όπου λέγεται ότι είχε ταφεί ο προπάτορας, ώστε εκεί όπου επήλθε η πτώση μέσω του ξύλου, εκεί να γίνει και η έγερση μέσω του ξύλου. Ο δε Ιησούς, επιδεικνύοντας υπερβολική πραότητα, προσεύχεται υπέρ αυτών, λέγοντας: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Και βεβαίως το αμάρτημα θα τους είχε συγχωρεθεί, εάν δεν παρέμεναν και μετά από αυτά στην απιστία.