Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:39

Ματθ. 27, 44 Ο ένας, λοιπόν, από τους ληστές, συμμετέχοντας στην εχθρότητα προς τον Θεό των Ιουδαίων, ξεστόμιζε τα ίδια λόγια με εκείνους· διότι έλεγε: «Αν εσύ είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς». Ο άλλος όμως, βαδίζοντας τον αντίθετο δρόμο από εκείνον, δικαιολογημένα θαυμάζεται· διότι πίστεψε σε αυτόν, παρόλο που εκκρεμούσε μια τόσο πικρή καταδίκη, επιπλήττει τη θρασυποστομία των Ιουδαίων και τα λόγια του συσταυρωμένου του, ομολόγησε την αμαρτία του, για να φανεί πιο δίκαιος· διότι μαρτύρησε το εντελώς ανυπαίτιο του Χριστού και έγινε κατήγορος της παραφροσύνης εκείνων που τον σταύρωσαν, και γι' αυτό τον λόγο άρπαξε τον κλήρο των αγίων, την εγγραφή στην άνω πατρίδα και στους ουρανούς. Διότι, βλέποντάς τον να σταυρώνεται, τον ονόμαζε βασιλιά· αυτόν που βρισκόταν σε ατιμία και πάθος, περίμενε ότι θα έλθει με θεοπρεπή δόξα, άρπαξε την πίστη, αν και δεν είχε ανατραφεί με καλή αγωγή, και ωφελεί και εμάς, ανοίγοντας σε εμάς τους ουρανούς.

Διότι ακούστε και κατανοήστε τη θεία απόκριση του ληστή: επιπλήττει τον άλλο ληστή που ύβριζε. Του είπε: Γιατί θεομαχείς, ενώ βρίσκεσαι στο ίδιο το τέλος της ζωής σου; Γιατί εκτρέπεσαι προς την ασέβεια, πορευόμενος με αφροσύνη; Κατανόησε την ανομία σου και ομολόγησε την αμαρτία σου· αναλογίσου τις πράξεις μας και εγκατέλειψε αυτόν τον τρόπο συμπεριφοράς.

Δες όμως και μια άλλη μηχανουργία του διαβόλου, η οποία στρέφεται εναντίον του. Διότι αυτός, με τρία είδη γραμμάτων διαπόμπευε τάχα την ανταρσία του Ιησού, ώστε να μην ξεφύγει από την προσοχή κανενός από τους περαστικούς ότι για αυτόν τον λόγο σταυρώθηκε, επειδή έκανε τον εαυτό του βασιλιά. Αυτό όμως, έστω και αν ο σοφός στην κακοποιία δεν το καταλάβαινε, ήταν σύμβολο του ότι τα πιο κραταιά από τα έθνη, όπως οι Ρωμαίοι, και τα πιο σοφά, όπως οι Έλληνες, και τα πιο θεοσεβή, όπως το γένος των Εβραίων, επρόκειτο να υποταχθούν στη βασιλεία του Ιησού και να τον ανακηρύξουν. Έχουμε μιλήσει όμως για αυτά και στο υπόμνημα του κατά Ιωάννην, με περισσότερα και υψηλότερα νοήματα. «Ένας δε από τους κρεμασμένους κακούργους τον βλασφημούσε λέγοντας: Αν εσύ είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς. Αποκρινόμενος όμως ο άλλος, τον επιτιμούσε, λέγοντας: Ούτε τον Θεό δεν φοβάσαι εσύ, που βρίσκεσαι στην ίδια καταδίκη; Και εμείς μεν δικαίως, διότι λαμβάνουμε τα άξια για όσα πράξαμε, αυτός όμως δεν έπραξε τίποτα το άτοπο. Και έλεγε στον Ιησού: Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου. Και του είπε ο Ιησούς: Αλήθεια σου λέω, σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο.» Πώς λοιπόν οι άλλοι ευαγγελιστές λένε ότι και οι δύο ληστές τον κατηγορούσαν;