Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:45

Διότι θεωρώ ότι πρέπει να πιστεύουμε, και πολύ δικαιολογημένα, ότι οι ψυχές των αγίων, όταν αποχωρούν από τα χωματένια σώματα, παραδίδονται σχεδόν στα χέρια ενός εξαιρετικά φιλόστοργου Πατέρα, στη χρηστότητα και τη φιλανθρωπία του Θεού, και δεν παραμένουν στα μνήματα περιμένοντας τις επιτύμβιες σπονδές, όπως έχουν υποθέσει μερικοί από τους απίστους, ούτε βέβαια κατεβαίνουν στον τόπο της αμέτρου κολάσεως, δηλαδή στον άδη, όπως οι ψυχές όσων αγαπούν την αμαρτία. Μάλλον τρέχουν στα χέρια του Πατέρα των πάντων, αφού αυτή την οδό την εγκαινίασε για εμάς ο Σωτήρας μας Χριστός. Διότι παρέδωσε την ψυχή Του στα χέρια του δικού Του Γεννήτορα, ώστε και εμείς, κάνοντας την αρχή ως σε εκείνην και διά μέσου εκείνης, να έχουμε λαμπρές ελπίδες, παραμένοντας σταθεροί και έχοντας την πεποίθηση ότι, υπομένοντας τον θάνατο της σάρκας, θα βρεθούμε στα χέρια του Θεού, και σε κατάσταση πολύ ανώτερη από ό,τι ήμασταν ενόσω βρισκόμασταν μέσα στη σάρκα. Γι' αυτό και ο σοφός Παύλος μάς γράφει ότι είναι προτιμότερο να αναχωρήσουμε από τον κόσμο αυτόν και να είμαστε με τον Χριστό. <Και όταν εξέπνευσε, σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού στη μέση από πάνω έως κάτω.> Το καταπέτασμα μέσα στον ναό ήταν ένα ύφασμα κρεμασμένο ακριβώς στο κέντρο του οίκου, το οποίο κάλυπτε και έκρυβε τα εσωτερικά μέρη, και καθιστούσε προσβάσιμη την εσωτερική σκηνή αποκλειστικά και μόνο στον αρχιερέα. Διότι βέβαια δεν επιτρεπόταν σε όσους το επιθυμούσαν να εισορμούν στο εσωτερικό με ανίπτα πόδια και να αντικρίζουν απροφύλακτα τα Άγια των Αγίων.

«Και πλησίασε να τον φιλήσει ο Ιούδας και είπε». 〈ξζ〉. Απέκοψε αυτό που έκανε ο Πέτρος, όταν χτύπησε και αφαίρεσε το αυτί του δούλου του αρχιερέα. 〈ξη〉. «Αυτοί που τον κρατούσαν τον ενέπαιζαν, δέρνοντας και χτυπώντας τον και λέγοντας: προφήτευσε, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;» 〈ξθ〉. Πρόσθεσε μετά το «αυτόν βρήκαμε να διαστρέφει το έθνος» το «και να καταλύει τον νόμο και τους προφήτες». 〈ο〉. Προσθήκη μετά το «παραγγέλλοντας να μη δίνουν φόρους» το «και αποστρέφοντας τις γυναίκες και τα τέκνα». 〈οα〉. «Και αφού ήλθαν σε τόπο που λέγεται Κρανίου τόπος, τον σταύρωσαν και διαμοίρασαν τα ιμάτιά του, και σκοτείνιασε ο ήλιος». 〈οβ〉. Απέκοψε το «σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». 〈ογ〉. «Και αφού φώναξε με μεγάλη φωνή, εξέπνευσε». 〈οδ〉. «Και ιδού, άνδρας ονόματι Ιωσήφ, αφού κατέβασε το σώμα, το τύλιξε με σινδόνι και το έθεσε σε λαξευτό μνήμα». 〈οε〉. «Και αφού επέστρεψαν οι γυναίκες, ησύχασαν το Σάββατο σύμφωνα με τον νόμο». 〈οϛ〉. «Είπαν εκείνοι με τη λαμπρή εσθήτα: γιατί ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Αναστήθηκε, θυμηθείτε όσα είπε ενώ ήταν ακόμη μαζί σας, ότι πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει και να παραδοθεί». 〈οζ〉. Απέκοψε τα όσα ειπώθηκαν προς τον Κλεόπα και τον άλλον, όταν τους συνάντησε, το «ω ανόητοι και βραδείς στο να πιστεύετε σε όλα όσα είπαν οι προφήτες· δεν έπρεπε να τα πάθει αυτά;» και αντί του «σε όσα είπαν οι προφήτες» έβαλε «σε όσα σας είπα».

Και όλοι όσοι, έχοντας αξιωθεί πνευματικών χαρισμάτων, έλαβαν ήδη από εδώ τον αρραβώνα του Πνεύματος, βρίσκονται στον παράδεισο, έστω και αν δεν έχουν ακόμη τελειωθεί, και έχουν παραλάβει τη βασιλεία, όπως ακριβώς λέει ο Παύλος στην ίδια προς Εβραίους Επιστολή: «Έστω κι αν δεν έλαβαν την επαγγελία». Διότι με το να αναφέρει την επαγγελία, υποδήλωσε το όλον. Δεν δέχθηκαν λοιπόν ακόμη την τέλεια επαγγελία, ωστόσο βρίσκονται και στη βασιλεία και στον παράδεισο. Εσύ όμως θαύμασε τούτο, πώς δηλαδή, όπως ακριβώς ένας τροπαιούχος βασιλιάς που επιστρέφει από τη νίκη φέρνει μαζί του τα καλύτερα από τα λάφυρα, έτσι και ο Κύριος, έχοντας αποσπάσει το καλύτερο από τα λάφυρα του διαβόλου, το φέρνει μαζί του, επιστρέφοντας στην αρχαία πατρίδα του ανθρώπου, εννοώ τον παράδεισο. Διότι όχι μόνο ως Θεός βρισκόταν στον παράδεισο, αλλά και εφόσον προσέλαβε ανθρώπινη ψυχή, λογική και νοερή, βρέθηκε και στον παράδεισο με τον νου, και κατήλθε στον άδη με την ψυχή. Και σώζοντας τον ληστή, έδεσε το όργανο της πονηρίας, για το οποίο προέλεγε ότι: «Αφού δέσει τον ισχυρό, θα διαρπάσει τα σκεύη του». «Ήταν δε περίπου η έκτη ώρα, και έπεσε σκοτάδι σε όλη τη γη έως την ενάτη ώρα. Και σκοτείνιασε ο ήλιος, και σχίστηκε το καταπέτασμα του ναού στη μέση. Και φωνάζοντας με μεγάλη φωνή ο Ιησούς, είπε: Πατέρα, στα χέρια σου παραθέτω το πνεύμα μου. Και αφού είπε αυτά, εξέπνευσε.»