Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:48

Διότι, για να μη θεωρηθεί ότι όσα συνέβησαν ήταν φαντασία, εμφανίστηκαν σε πολλούς μέσα στην πόλη. Και ο κεντυρίωνας τότε δόξαζε τον Θεό λέγοντας: «Πράγματι, ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος». Αλλά και τα πλήθη, που είχαν συγκεντρωθεί για το θέαμα αυτό, επέστρεφαν χτυπώντας τα στήθη τους. Τόση ήταν η δύναμη του Εσταυρωμένου, ώστε μετά από τόσους χλευασμούς, εμπαιγμούς και περιπαίγματα, να αισθανθεί κατάνυξη και ο κεντυρίωνας, και ο λαός. Μερικοί μάλιστα αναφέρουν ότι υπάρχει και μαρτύριο του κεντυρίωνα αυτού, ο οποίος στη συνέχεια επέδειξε ανδρεία στην πίστη: Ήταν δε εκεί πολλές γυναίκες που παρακολουθούσαν από μακριά, οι οποίες τον είχαν ακολουθήσει διακονώντας τον, η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή, και η μητέρα των υιών του Ζεβεδαίου.

Αυτά τα έβλεπαν να συμβαίνουν οι γυναίκες, οι οποίες είναι κατεξοχήν πιο συμπονετικές και θρηνούν περισσότερο. Και πρόσεξε πόση ήταν η αφοσίωσή τους. Τον ακολουθούσαν διακονώντας τον και παρέμειναν παρούσες μέχρι την ώρα των κινδύνων. Γι’ αυτό και παρακολουθούσαν τα πάντα, πώς φώναξε, πώς ξεψύχησε, πώς σκίστηκαν οι πέτρες, και όλα τα υπόλοιπα. Και αυτές βλέπουν πρώτες τον Ιησού, και το φύλο αυτό που κατακρίθηκε περισσότερο από όλα, πρώτο αυτό απολαμβάνει τη θέα των αγαθών· αυτό αποδεικνύει κατεξοχήν την ανδρεία τους. Και ενώ οι μαθητές έφυγαν, αυτές ήταν παρούσες. Ποιες ήταν όμως αυτές; Η μητέρα του· διότι αυτήν εννοεί όταν λέει «του Ιακώβου»· και οι υπόλοιπες. Άλλος δε ευαγγελιστής αναφέρει ότι πολλοί θρηνούσαν γοερά για όσα συνέβαιναν και χτυπούσαν το στήθος τους· γεγονός που δείχνει κατεξοχήν τη σκληρότητα των Ιουδαίων, διότι για τα ίδια γεγονότα που άλλοι θρηνούσαν, αυτοί καυχιούνταν, και ούτε λύγισαν από έλεος, ούτε συγκρατήθηκαν από φόβο. Διότι τα όσα συνέβαιναν ήταν δείγματα μεγάλης οργής· και δεν ήταν απλώς σημεία, αλλά ήταν όλα σημεία θυμού· το σκοτάδι, οι πέτρες που σχίζονταν, το καταπέτασμα που σκίστηκε στη μέση, ο σεισμός της γης· και ήταν πολλή η υπερβολή της αγανάκτησης. Αφού προσήλθε τότε ο Ιωσήφ, ζήτησε το σώμα. Αυτός ήταν ο Ιωσήφ που προηγουμένως κρυβόταν· τώρα όμως, μετά τον θάνατο του Χριστού, τόλμησε κάτι σπουδαίο. Διότι δεν ήταν άσημος, ούτε από αυτούς που περνούν απαρατήρητοι, αλλά ήταν μέλος του συνεδρίου και εξαιρετικά επιφανής· από αυτό ακριβώς μπορεί κανείς να διακρίνει κατεξοχήν την ανδρεία του.

Αυτό το ρητό εκπληρώθηκε όταν σταυρώθηκε ο Κύριος, και έγινε σκοτάδι από την έκτη έως την ενάτη ώρα. «Και ο Κύριος», λέει, «θα ανακράξει από τη Σιών και θα δώσει τη φωνή του από την Ιερουσαλήμ». Αφού έδωσε αυτή τη φωνή πάνω στον σταυρό ο Χριστός, «παρέδωσε το πνεύμα». «Και θα σειστεί», λέει, «ο ουρανός και η γη, ο δε Κύριος θα φεισθεί τον λαό του». Τι σημαίνει «θα φεισθεί τον λαό του»; Δηλαδή «θα φεισθεί τον λαό» οδηγώντας τον σε μετάνοια. Διότι, ενώ σείονταν ο ουρανός και η γη και έπασχαν παντοειδή κτίσματα, δηλαδή ενώ σχίζονταν οι πέτρες, διαρρηγνυόταν ο ναός και σκοτεινιάζαν ο ήλιος, η σελήνη και ο αέρας, ο Κύριος φειδόταν του λαού του, δηλαδή μακροθυμούσε απέναντι στην κακουργία τους ώστε να μην τους καταστρέψει ολοσχερώς. Γι' αυτό άλλοτε μεν έλεγε: «Αν μίλησα κακά, μαρτύρησε για το κακό· αν όμως καλά, γιατί με χτυπάς;», και άλλοτε: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους αυτή την αμαρτία». Και αυτό σημαίνει το «ο δε Κύριος θα φεισθεί τον λαό του». Γι' αυτό και πολλοί επέστρεφαν «χτυπώντας τα στήθη τους», και άλλοι έλεγαν: «Αληθινά αυτός ήταν Υιός Θεού». «Και θα ενισχύσει», λέει, «ο Κύριος τους υιούς του Ισραήλ», δηλαδή αυτούς που πίστεψαν και μετανόησαν, «και θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας, που κατασκηνώνω στη Σιών, στο άγιο όρος μου».

Βλέποντας δε ο εκατόνταρχος αυτό που συνέβη, δόξασε τον Θεό λέγοντας: Πράγματι, ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος. Και όλα τα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί για αυτό το θέαμα, βλέποντας όσα συνέβησαν, επέστρεφαν χτυπώντας τα στήθη τους.