βʹ. Τοῦτο Λουκᾶς ἐν αὐταῖς φράζει ταῖς λέξεσιν, ἔνθα τοῦ σταυροῦ τὴν ἱστορίαν ἐξέθετο. Εἱστήκεισαν δὲ πάντες οἱ γνωστοὶ αὐτοῦ ἀπὸ μακρόθεν, καὶ γυναῖκες αἱ συνακολουθήσασαι αὐτῷ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ὁρῶσαι ταῦτα. Ἔθεντό με βδέλυγμα ἑαυτοῖς. Ἐπὶ τοῦ Πέτρου καὶ τοῦτο πεπλήρωται, ἡνίκα ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ ἀρχιερέως εὐλαβηθεὶς τοὺς λέγοντας, Ἀληθῶς καὶ σὺ ἐξ αὐτῶν εἶ· ἡ γὰρ λαλιά σου δῆλόν σε ποιεῖ, ἤρξατο καταναθεματίζειν καὶ ὀμνύειν, ὅτι Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον.
Μετάφραση
2. Αυτό το διατυπώνει ο Λουκάς με τις ίδιες ακριβώς λέξεις, στο σημείο όπου εξέθεσε την ιστορία του σταυρού: «Όλοι οι γνωστοί του στέκονταν από μακριά, καθώς και οι γυναίκες που τον είχαν ακολουθήσει από τη Γαλιλαία, βλέποντας αυτά». «Με θεώρησαν βδέλυγμα για τους εαυτούς τους». Αυτό εκπληρώθηκε και στο πρόσωπο του Πέτρου, όταν στην αυλή του αρχιερέα, επειδή φοβήθηκε εκείνους που έλεγαν: «Αληθινά και εσύ από αυτούς είσαι, διότι η ομιλία σου σε προδίδει», άρχισε να αναθεματίζει και να ορκίζεται ότι: «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες