Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 23:51

«Και πλησίασε να τον φιλήσει ο Ιούδας και είπε». 〈ξζ〉. Απέκοψε αυτό που έκανε ο Πέτρος, όταν χτύπησε και αφαίρεσε το αυτί του δούλου του αρχιερέα. 〈ξη〉. «Αυτοί που τον κρατούσαν τον ενέπαιζαν, δέρνοντας και χτυπώντας τον και λέγοντας: προφήτευσε, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;» 〈ξθ〉. Πρόσθεσε μετά το «αυτόν βρήκαμε να διαστρέφει το έθνος» το «και να καταλύει τον νόμο και τους προφήτες». 〈ο〉. Προσθήκη μετά το «παραγγέλλοντας να μη δίνουν φόρους» το «και αποστρέφοντας τις γυναίκες και τα τέκνα». 〈οα〉. «Και αφού ήλθαν σε τόπο που λέγεται Κρανίου τόπος, τον σταύρωσαν και διαμοίρασαν τα ιμάτιά του, και σκοτείνιασε ο ήλιος». 〈οβ〉. Απέκοψε το «σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». 〈ογ〉. «Και αφού φώναξε με μεγάλη φωνή, εξέπνευσε». 〈οδ〉. «Και ιδού, άνδρας ονόματι Ιωσήφ, αφού κατέβασε το σώμα, το τύλιξε με σινδόνι και το έθεσε σε λαξευτό μνήμα». 〈οε〉. «Και αφού επέστρεψαν οι γυναίκες, ησύχασαν το Σάββατο σύμφωνα με τον νόμο». 〈οϛ〉. «Είπαν εκείνοι με τη λαμπρή εσθήτα: γιατί ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Αναστήθηκε, θυμηθείτε όσα είπε ενώ ήταν ακόμη μαζί σας, ότι πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει και να παραδοθεί». 〈οζ〉. Απέκοψε τα όσα ειπώθηκαν προς τον Κλεόπα και τον άλλον, όταν τους συνάντησε, το «ω ανόητοι και βραδείς στο να πιστεύετε σε όλα όσα είπαν οι προφήτες· δεν έπρεπε να τα πάθει αυτά;» και αντί του «σε όσα είπαν οι προφήτες» έβαλε «σε όσα σας είπα».

Πώς δεν επιχείρησες να κρύψεις αυτήν τη μεγάλη πραγματικότητα, η οποία κατέλυσε όλη την εξ αρχής μηχανευμένη κακοτροπία σου; Διότι, αν πράγματι σταυρώθηκε, πώς δεν βλέπεις ότι ο Εσταυρωμένος έχει απτότητα και ότι τα χέρια και τα πόδια του καρφώνονται με καρφιά; Αυτό δεν θα μπορούσε να είναι φαινομενικότητα ή φάντασμα, όπως εσύ λες, αλλά αληθινό σώμα, το οποίο έλαβε ο Κύριος από τη Μαρία (δική μας κατά φύση σάρκα και οστά και τα υπόλοιπα), επειδή ομολογείται και από εσένα ότι ο Κύριος καρφώθηκε στον σταυρό. 〈Σχόλιο〉 〈οβ'〉. Απέκοψε το «σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». 〈Έλεγχος〉 〈οβ'〉. Καλώς και ταιριαστά το απέκοψες αυτό, ω Μαρκίωνα· διότι αφαίρεσες από τον εαυτό σου την είσοδο του παραδείσου. Διότι ούτε εσύ θα εισέλθεις, ούτε θα αφήσεις αυτούς που είναι μαζί σου. Επειδή πραγματικά εκ φύσεως οι πλανώντες και οι πλανεμένοι μισούν το αγαθό. 〈Σχόλιο〉 〈ογ'〉. «Και αφού φώναξε με μεγάλη φωνή, εξέπνευσε». 〈Έλεγχος〉 〈ογ'〉. Εάν εξέπνευσε, ω Μαρκίωνα, και έβγαλε μεγάλη φωνή, από πού εξέπνεε ή τι ήταν αυτό που εξέπνεε; Είναι δε φανερό, έστω κι αν εσύ δεν το λες: η ψυχή που μαζί με τη θεότητα εκπορεύθηκε από το σώμα, ενώ το σώμα έμεινε άπνουν, όπως ακριβώς είναι η αλήθεια. 〈Σχόλιο〉 〈οδ'〉. «Και ιδού, ένας άνδρας ονόματι Ιωσήφ, αφού κατέβασε το σώμα, το τύλιξε με σάβανο και το έθεσε σε λαξευτό μνήμα». 〈Έλεγχος〉 〈οδ'〉. Αν το ότι το κατέβασε, το τύλιξε και το έθεσε σε λαξευτό μνήμα δεν σε πείθει, ω Μαρκίωνα, ποιος είναι πιο ανόητος από εσένα;

ΚΗ΄. Δεν είναι δε άτοπο, καταπιανόμενοι με τα ευαγγελικά λόγια, να αντλήσουμε τον πλούτο που κρύβεται σε αυτά. Λένε οι ευαγγελιστές, οι οποίοι αποφθέγχθηκαν τα θεία εν Πνεύματι και είχαν μέσα τους τον Χριστό να ομιλεί: Όταν βράδιασε, ήλθε ένας πλούσιος άνδρας από την Αριμαθαία, ονόματι Ιωσήφ, εύσχημος βουλευτής, άνδρας αγαθός και δίκαιος, ο οποίος έγινε και ο ίδιος μαθητής του Ιησού, και περίμενε τη βασιλεία του Θεού. Αυτός δεν είχε συγκατατεθεί στην πράξη τους, αλλά κρυβόταν εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων. Αυτός πήρε το θάρρος και εισήλθε στον Πιλάτο, και ζήτησε το σώμα του Ιησού. Ω, τι μακάριος και αοίδιμος άνδρας! Αληθινά λέγει ο Κύριος: Κάθε δέντρο αναγνωρίζεται από τους δικούς του καρπούς. Όντας, λοιπόν, αγαθός και δίκαιος, δεν είχε συγκατατεθεί στη βουλή και στην πράξη τους. Όντως αυτός είναι μακάριος άνδρας, όπως λέγει ο θεηγόρος Δαβίδ. Διότι δεν πορεύτηκε κατά τη βουλή των ασεβών, ούτε στάθηκε σε οδό αμαρτωλών φρυάττοντας, και δεν κάθισε σε καθέδρα λοιμών εναντίον του Κυρίου και εναντίον του Χριστού Του, διαβουλευόμενος μαζί με άνομους λαούς.

Τέτοιος ήταν ο Συμεών, ο οποίος δέχθηκε τον Χριστό στην αγκαλιά του ως ιερέας και τον ομολόγησε ως Δεσπότη όλης της κτίσης. Τέτοια ήταν η Άννα, η οποία πέρασε εκείνη την πολυχρόνια χηρεία της με κοσμιότητα και υπηρετούσε τον Θεό στο ιερό νύχτα και μέρα, η οποία καθοδηγούμενη τότε από το προφητικό Πνεύμα, υποδείκνυε τον παρόντα Χριστό σε όσους βρίσκονταν τότε εκεί. Τέτοιος ήταν ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ο τολμηρός ενταφιαστής Εκείνου που είναι η ζωή των πάντων, και ο οποίος γι' αυτόν τον λόγο ανακηρύσσεται ακόμη περισσότερο ως ευσχήμων βουλευτής, επειδή απέρριψε τη βουλή των Ιουδαίων κατά του Σωτήρα ως αισχρή και ανάρμοστη. Διότι αυτός, λέει η Γραφή, δεν είχε συγκατατεθεί στη βουλή και την απόφασή τους. Αλλά έλαβε μόνος του αυτήν την απόφαση ως λαμπρή και αξιοπρεπή, με τρόπο αξιοπρεπή και λαμπρό. Τέτοιος ήταν γνωστός και ο Ζαχαρίας, ο πρεσβύτης και ιερέας, ο οποίος, εξαιτίας της προχωρημένης ηλικίας του και του αναπόφευκτου θανάτου που ακολουθεί τα γηρατειά, προσέφερε εκτενείς και συχνές δεήσεις στον Θεό να μη στερηθεί το θέαμα που όλοι προσδοκούσαν, και να μη δει τον αναμενόμενο και ευρισκόμενο προ των πυλών θάνατο πριν από τη θέα αυτού.

Διότι ο σταυρός είναι η δόξα του Χριστού, περισσότερο από καθετί άλλο. Επειδή, λοιπόν, αν και έπραξε τα μεγαλύτερα έργα, εκείνοι δεν πίστεψαν, κατόρθωσε δύο πράγματα ταυτόχρονα: και τον σταυρό, το μεγάλο τρόπαιο, υπέμεινε μέχρι τέλους και αποδέχθηκε, και εκείνους τους απέδειξε σε όλα αγνώμονες, οι οποίοι δεν έχουν τίποτα το αγαθό, αλλά είναι συνυφασμένοι με την απιστία. «Και ιδού, ένας άνδρας με το όνομα Ιωσήφ, ο οποίος ήταν βουλευτής, άνδρας αγαθός και δίκαιος (αυτός δεν είχε συγκατατεθεί στην απόφαση και στην πράξη τους), από την Αριμαθαία, πόλη των Ιουδαίων, ο οποίος περίμενε και αυτός τη βασιλεία του Θεού. Αυτός, αφού προσήλθε στον Πιλάτο, ζήτησε το σώμα του Ιησού, και αφού το κατέβασε, το τύλιξε σε σινδόνι και το τοποθέτησε σε λαξευτό μνημείο, στο οποίο δεν είχε τοποθετηθεί ακόμη κανείς».