Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 24:2

Βρήκαν δε τον λίθο αποκυλισμένο από το μνημείο. Και αφού εισήλθαν, δεν βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Και ενώ απορούσαν για το γεγονός αυτό, ιδού, δύο άνδρες στάθηκαν μπροστά τους με αστραφτερή ενδυμασία, οι οποίοι και τους είπαν: Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε· θυμηθείτε πώς σας μίλησε, όταν ήταν ακόμη στη Γαλιλαία. Ομοίως δε έχουν πει και οι υπόλοιποι ευαγγελιστές. Βλέπεις πώς τα σχετικά με την εωθινή αντίληψη εκπληρώνονταν κατά τον καιρό της αναστάσεως του Σωτήρος μας; Γι' αυτό το Άγιο Πνεύμα αναθέτει ολόκληρη την οικονομία του σωτηρίου πάθους στην ανάστασή Του, και ανάγει την προφητεία ακριβώς σε αυτό το τέλος μέσω της επιγραφής που λέει: «Εις το τέλος, υπέρ της εωθινής αντιλήψεως, ψαλμός τω Δαβίδ». Διότι πώς δεν επρόκειτο να είναι ψαλμός η προφητεία που περιέχει την ανάσταση του Σωτήρος μας, και τη σύσταση της Εκκλησίας Του, και την κλήση όλων των εθνών, καθώς και την πρόγνωση για τη γενεά και τον λαό που επρόκειτο να γεννηθεί;

Ας δούμε, λοιπόν, σε συνέχεια αυτών, πώς θα αναφερθούν στο πρόσωπό του όσα δηλώνονται μέσα από τον ψαλμό. Και πρώτα ας εξετάσουμε την επιγραφή που λέει «εις το τέλος» (ή κατά τον Ακύλα «στον νικοποιό», ή κατά τον Σύμμαχο «επινίκιος») «υπέρ της αντιλήψεως». Αυτό μας οδηγεί στη σκέψη ότι το σωτήριο πάθος, όπως το παρουσίασαν τα λόγια των ευαγγελιστών, αφού απλώθηκε σκοτάδι από την έκτη έως την ενάτη ώρα, συντελέστηκε γύρω στην ενάτη ώρα, όταν και άφησε τη μεγάλη φωνή, λέγοντας όσα είχαν δηλωθεί λίγο πιο πριν, ώστε να ομολογείται σαφώς ότι το πάθος του συνέβη γύρω στο απόγευμα, καθώς πλησίαζε η νύχτα. Τα γεγονότα όμως της εκ νεκρών αναστάσεως, η οποία ήταν η «αντίληψη», καθώς ο Πατέρας τον βοηθούσε, τον έλκυε προς τον εαυτό του από τους τόπους του θανάτου και τον αναλάμβανε, συνέβησαν γύρω στην αυγή, όπως πάλι αποδεικνύεται από τη μαρτυρία των ευαγγελιστών. Ο Λουκάς, λοιπόν, λέει: «Την πρώτη μέρα της εβδομάδας, βαθιά χαράματα, ήρθαν στο μνημείο φέρνοντας τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει», προφανώς οι γυναίκες και κάποιες άλλες μαζί τους, «και βρήκαν τον λίθο αποκυλισμένο από το μνημείο, αλλά όταν εισήλθαν δεν βρήκαν το σώμα», διότι ο Σωτήρας μας είχε ήδη εγερθεί εκ νεκρών.

Διότι δεν ήταν καθόλου απίθανο, και τώρα πάλι, να βρισκόταν εκεί η Μαγδαληνή, έχοντας φτάσει από πριν και έχοντας παραμείνει καρτερικά δίπλα στο μνήμα, όταν πολλές γυναίκες που είχαν έρθει μαζί από τη Γαλιλαία έφτασαν στον τάφο φέρνοντας τα αρώματα, έτσι ώστε να δει και αυτή μαζί με τις υπόλοιπες τους δύο άνδρες και να ακούσει τα λόγια τους· έπειτα να επέστρεψε μαζί με το πλήθος των γυναικών και να τα διηγήθηκε στους ένδεκα. Μπορεί όμως η διήγηση να εννοηθεί και διαφορετικά: τα μεν πρώτα γεγονότα να αποδοθούν στις γυναίκες από τη Γαλιλαία, εννοώ δηλαδή την άφιξη στο μνήμα, τη μεταφορά των αρωμάτων, την εμφάνιση των δύο ανδρών σε αυτές και τα λόγια τους προς εκείνες· ενώ η αναγγελία προς τους ένδεκα να μην έγινε πλέον μόνο από αυτές, αλλά από όλες μαζί, καθώς καθεμία διηγούνταν όσα είχε δει· ανάμεσα σε αυτές βρισκόταν πάλι η Μαγδαληνή μαζί με τις υπόλοιπες, αναγγέλλοντας και η ίδια στους μαθητές όσα αποκλειστικά μόνη αυτή είχε δει.

Μάρτυρας είναι αυτός ο λίθος, ο οποίος αποκυλίστηκε και κατακύλισε όλα τα είδωλα των δαιμόνων, και όχι μόνο τα κατακύλισε, αλλά και τα συνέτριψε και τα έκανε σκόνη και τα λίχνισε με το φτυάρι του σταυρού και τα φύσηξε μακριά από τη γη «σαν σκόνη από αλώνι και σαν ατμό από καπνοδόχο» με την ορμή και τη βοή του πνεύματος. Μάρτυρες είναι αυτές οι γυναίκες, οι οποίες, αντί των γυναικών του παρελθόντος, κάθε μέρα και νύχτα προσφέρουν αισθητά και νοητά μύρα στον νυμφίο. Μάρτυρας είναι ο λευκοντυμένος ιερέας, ο άγγελος της εκκλησίας, που φωνάζει προς αυτές: «Μη φοβάστε· διότι γνωρίζω ότι ζητάτε τον Ιησού τον Ναζωραίο, τον εσταυρωμένο». Αλλά αναζητάς την ώρα; Διότι λέγει: «σαν έτοιμο όρθρο θα τον βρούμε». Ο Λουκάς θα μπορέσει να σου αναγγείλει και αυτό: «Την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, πολύ πρωί, ήρθαν στο μνήμα, φέρνοντας τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει. Βρήκαν δε τον λίθο αποκυλισμένο από τη θύρα του μνημείου· και όταν εισήλθαν, δεν βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Και ενώ βρίσκονταν σε απορία για αυτό, ιδού, δύο άνδρες στάθηκαν μπροστά τους με αστραφτερά ενδύματα. Επειδή δε κυριεύτηκαν από φόβο και έκλιναν τα πρόσωπά τους στη γη, εκείνοι τους είπαν: 'Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;' Τι σκέφτεστε για τη ζωή πράγματα ξένα προς τη ζωή;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΔ'. Περί των γυναικών που παρατηρούσαν τον τάφο. Περί του Πέτρου που έτρεξε προς τον τάφο. Περί του Κλεόπα. Περί της εμφανίσεως του Ιησού. Περί της αναβάσεως στους ουρανούς. «Την δε πρώτη ημέρα της εβδομάδας, πολύ πρωί, ήρθαν στο μνήμα φέρνοντας τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει, και κάποιες άλλες μαζί τους. Βρήκαν δε την πέτρα κυλισμένη μακριά από το μνημείο· και όταν εισήλθαν, δεν βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Και ενώ αυτές βρίσκονταν σε μεγάλη απορία για το γεγονός αυτό, ιδού, δύο άνδρες στάθηκαν ξαφνικά μπροστά τους με αστραφτερά ενδύματα. Επειδή δε αυτές κυριεύθηκαν από φόβο και έκλιναν το πρόσωπό τους προς τη γη, εκείνοι είπαν προς αυτές: Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε.

Κατ' αυτήν, λοιπόν, ήρθαν στο μνήμα οι γυναίκες, φέρνοντας αρώματα. Ήρθαν δε τα βαθιά χαράματα, το οποίο ο Ματθαίος λέει, «Αργά το Σάββατο»· διότι τα βαθιά χαράματα ταυτίζονται με το πολύ αργά. «Βρήκαν δε τον λίθο αποκυλισμένο»· διότι άγγελος τον αποκύλισε, όπως λέει ο Ματθαίος. Καθώς δε εισήλθαν, τους εμφανίζονται δύο άνδρες. Διότι ο μεν άγγελος στον Ματθαίο καθόταν πάνω στον λίθο, ενώ αυτοί οι δύο άνδρες στάθηκαν μέσα στο μνημείο· διότι οι εμφανίσεις είναι διαφορετικές· και φαίνονται ντυμένοι στα λευκά, εξαιτίας της λαμπρότητας της αναστάσεως.