Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 24:28

Διότι σε όλα αυτά υπάρχει μεν μείξη του θείου με το ανθρώπινο, πλην όμως πιστεύεται ότι ανήκουν στο σώμα, χωρίς η θεία φύση να πάσχει καθόλου από αυτά, αλλά μέσω αυτών οικονομεί τη δική μας σωτηρία. Υπάρχουν δε και όσα γίνονται κατά προσποίηση· όπως για παράδειγμα το να ερωτά: «Πού έχετε βάλει τον Λάζαρο;», η πορεία προς τη συκιά, το να κρύβεται, δηλαδή να αποσύρεται, η προσευχή, και το ότι προσποιήθηκε ότι θα πορευόταν μακρύτερα. Διότι αυτά και τα παρόμοια δεν τα είχε ανάγκη ούτε ως Θεός ούτε ως άνθρωπος.

Άλλα πάλι λέγονται κατά προσποίηση, όπως το: «Προσποιήθηκε ότι θα προχωρήσει μακρύτερα». Άλλα πάλι αναφέρονται και στις δύο φύσεις μαζί, όπως το: «Ανεβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας»· και το: «Θα εισέλθει ο βασιλιάς της δόξης»· και το: «Κάθισε στα δεξιά της μεγαλωσύνης στα ύψη». Άλλα πάλι λέγονται με την έννοια ότι συγκαταλέγει τον εαυτό του με εμάς, με τον τρόπο του διαχωρισμού που γίνεται μόνο κατά τη σκέψη, όπως το: «Θεό μου και Θεό σας». Πρέπει, επομένως, τα μεν υψηλά να τα αποδίδουμε στη θεία φύση, η οποία είναι ανώτερη από πάθη και σώμα· τα δε ταπεινά, στην ανθρώπινη· και τα κοινά, στο σύνθετο, δηλαδή στον έναν Χριστό, ο οποίος είναι Θεός και άνθρωπος.

Η εμφάνιση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού στους ιερούς Αποστόλους μετά την ανάσταση, προς απόδειξη αυτής, την οποία αναγγέλλουν τα εωθινά (ευαγγέλια), δεν πραγματοποιήθηκε μόνο κατά τον όρθρο της ημέρας, αλλά και το μεσημέρι και προς το βράδυ και κατά το ίδιο το βράδυ. Διότι, όταν πλησίασε τον Λουκά και τον Κλεόπα που πορεύονταν προς τους Εμμαούς και συμπορευόταν μαζί τους, δεν ήταν πρωί· όταν δε πλησίασαν στο χωριό στο οποίο πήγαιναν, «και ο ίδιος προσποιούνταν ότι θα πορευόταν μακρύτερα, εκείνοι τον πίεσαν», λέει, «λέγοντας: μείνε μαζί μας, διότι πλησιάζει το βράδυ και η ημέρα έχει πλέον γείρει». Και όταν, μετά την κλάση και τη διανομή του άρτου από τον ίδιο, αναγνωρίστηκε από αυτούς και έγινε άφαντος, εκείνοι σηκώθηκαν την ίδια ώρα, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ και διηγούνταν στους άλλους μαθητές τα όσα συνέβησαν στον δρόμο, και ενώ τα έλεγαν αυτά, στάθηκε ο ίδιος ο Ιησούς ανάμεσά τους, αφού βεβαίως είχε προχωρήσει η ώρα μετά από εκείνο το δειλινό. Άλλη φορά πάλι μιλούσε στον Πέτρο μετά το γεύμα και τον καθιστά ποιμένα των λογικών του προβάτων, δηλαδή εμάς· διότι, λέει, όταν γευμάτισαν, λέει στον Σίμωνα Πέτρο: «Σίμων, γιε του Ιωνά, με αγαπάς;». Και όταν εκείνος το επιβεβαίωσε, του λέει: «βόσκε τα αρνία μου, ποίμαινε τα πρόβατά μου».

Διότι δεν έχει γραφτεί ότι ήταν εσπέρα όταν πλησίασαν στην Εμμαούς, αλλά προς το εσπέρας, επειδή είχε γείρει η ημέρα, ώστε να είναι πιθανόν η όγδοη ή η ένατη ώρα. Επειδή από την έβδομη ώρα ο ήλιος κλίνει προς το δυτικό μέρος. Εκτός εάν, λοιπόν, αυτοί έτρεξαν από υπερβολική χαρά για να αναγγείλουν το θαύμα και έφτασαν μέχρι βαθιάς νύχτας, διότι συνηθίζουμε να ονομάζουμε οψία το μέρος που παρατείνεται μέχρι προχωρημένης νυκτός, και εκεί φανερώθηκε σε αυτούς ο Κύριος μαζί με τους υπολοίπους.

Ως προς αυτά που έχουν γραφτεί με ανθρωποπρεπή τρόπο για τον Σωτήρα Χριστό, είτε πρόκειται για λόγια είτε για πράξεις, υπάρχουν έξι τρόποι. —α' Ορισμένα από αυτά έχουν πραχθεί και λεχθεί σύμφωνα με τη φύση και κατά θεία οικονομία, όπως η γέννηση από την Παρθένο, η σωματική αύξηση και προκοπή με την ηλικία, η πείνα, η δίψα, ο κόπος, τα δάκρυα, ο ύπνος, το τρύπημα από τα καρφιά, ο θάνατος και τα παρόμοια, όσα δηλαδή αποτελούν φυσικά και αδιάβλητα πάθη. Διότι σε όλα αυτά υπάρχει μεν συνένωση του θείου με το ανθρώπινο, πλην όμως πιστεύεται ότι ανήκουν αληθινά στο σώμα, ενώ η θεία φύση δεν υφίσταται τίποτε από αυτά, αλλά μέσω αυτών οικονομεί τη δική μας σωτηρία. —β' Άλλα πάλι γίνονται κατά προσποίηση, όπως η ερώτηση «πού έχετε βάλει τον Λάζαρο;», η πορεία προς τη συκιά, η υπεκφυγή ή αλλιώς η αναχώρηση, η προσευχή, και το ότι «προσποιήθηκε ότι θα προχωρούσε πιο πέρα».

Ε΄. Ως προς τα ανθρώπινα γνωρίσματα μετά την ανάσταση υπάρχουν διάφοροι τρόποι. Διότι άλλα μεν συμβαίνουν αληθινά, αλλά όχι κατά φύση, παρά κατ' οικονομίαν, προκειμένου να πιστοποιηθεί ότι αναστήθηκε το ίδιο το σώμα που υπέφερε, όπως οι μώλωπες, η βρώση και η πόση μετά την ανάσταση· άλλα συμβαίνουν αληθινά και κατά φύση, όπως το να μεταβαίνει από τόπο σε τόπο χωρίς κόπο και το να εισέρχεται με κλειστές τις θύρες· άλλα γίνονται κατά προσποίηση, όπως το «προσποιήθηκε ότι πορεύεται μακρύτερα»· άλλα αναφέρονται στο συναμφότερο, όπως το «αναβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας», και το «θα εισέλθει ο Βασιλιάς της δόξης», και το «κάθισε στα δεξιά της μεγαλωσύνης στα ύψη»· και άλλα λέγονται επειδή τοποθετεί τον εαυτό του μαζί με εμάς, με τον τρόπο του διαχωρισμού κατ' απλήν επίνοιαν, όπως το «Θεό μου και Θεό σας».

Και από αυτό είναι φανερό ότι όσα άλλοι εκθέτουν εκτενώς, άλλοι τα αναφέρουν σύντομα και συνοπτικά. Όπως λοιπόν και την άφιξη στο μνήμα του Πέτρου και του Ιωάννη, ο μεν Ιωάννης την περιέγραψε εκτενέστερα, αυτός δε, αφού έκανε μια μικρή μνεία, την προσπέρασε ανώνυμα. «Και εκείνος τους είπε: Ω ανόητοι και βραδείς στην καρδιά στο να πιστέψετε σε όλα όσα είπαν οι προφήτες, δεν έπρεπε να τα πάθει αυτά ο Χριστός και να εισέλθει στη δόξα του; Και αρχίζοντας από τον Μωυσή και από όλους τους προφήτες, τους ερμήνευε σε όλες τις Γραφές τα όσα αφορούσαν τον εαυτό του. Και πλησίασαν στο χωριό όπου πήγαιναν. Και αυτός προσποιήθηκε ότι θα πορευόταν μακρύτερα. Και τον παρακάλεσαν επίμονα, λέγοντας:»