Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 24:29

Προσέξτε, αγαπητοί μου, πώς ακμάζουν όλα τα πονηρά και προκόπτουν καθημερινά τα κακά και προχωρά η πονηρία. Αυτά αναμένουν την επερχόμενη σύγχυση και τη μεγάλη θλίψη που πρόκειται να έλθει σε όλα τα πέρατα της γης. Εξαιτίας των αμαρτιών μας και εξαιτίας της νωθρότητάς μας προοδεύουν τα πονηρά. Ας γίνουμε άγρυπνοι, φιλόθεοι πολεμιστές καθημερινά. Ας νικήσουμε τον πόλεμο του Εχθρού, φιλόχριστοι. Ας διδαχθούμε τις τακτικές του πολέμου, διότι αυτός τυγχάνει αόρατος. Βασική τακτική αυτού του πολέμου είναι πάντοτε η απογύμνωση από τα γήινα πράγματα. Εάν έχεις μπροστά στα μάτια σου τον θάνατο καθημερινά, δεν αμαρτάνεις. Εάν απογυμνωθείς από τα γήινα πράγματα, δεν θα ηττηθείς στον πόλεμο. Εάν μισήσεις τα γήινα, περιφρονώντας τα πρόσκαιρα, θα μπορέσεις ως άριστος πολεμιστής να λάβεις το βραβείο της νίκης. Διότι τα γήινα πράγματα ελκύουν προς τα κάτω, και τα πάθη σκοτίζουν τα μάτια της καρδιάς την ώρα του πολέμου. Εξαιτίας αυτού μας πολεμά και μας νικά ο Πονηρός, επειδή είμαστε γεμάτοι από γήινα και υπηρετούμε τα πάθη των γήινων μεριμνών. Διότι όλοι μαζί αγαπάμε τα γήινα, αδελφοί, και ο νους μας έχει καρφωθεί στη γη εξαιτίας της νωθρότητάς μας. Η ημέρα έχει γείρει και ο χρόνος μας βρίσκεται προς τη δύση του, και εμείς, φίλοι μου, εξαιτίας της απιστίας μας νομίζουμε ότι είναι πρωί.

Η εμφάνιση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού στους ιερούς Αποστόλους μετά την ανάσταση, προς απόδειξη αυτής, την οποία αναγγέλλουν τα εωθινά (ευαγγέλια), δεν πραγματοποιήθηκε μόνο κατά τον όρθρο της ημέρας, αλλά και το μεσημέρι και προς το βράδυ και κατά το ίδιο το βράδυ. Διότι, όταν πλησίασε τον Λουκά και τον Κλεόπα που πορεύονταν προς τους Εμμαούς και συμπορευόταν μαζί τους, δεν ήταν πρωί· όταν δε πλησίασαν στο χωριό στο οποίο πήγαιναν, «και ο ίδιος προσποιούνταν ότι θα πορευόταν μακρύτερα, εκείνοι τον πίεσαν», λέει, «λέγοντας: μείνε μαζί μας, διότι πλησιάζει το βράδυ και η ημέρα έχει πλέον γείρει». Και όταν, μετά την κλάση και τη διανομή του άρτου από τον ίδιο, αναγνωρίστηκε από αυτούς και έγινε άφαντος, εκείνοι σηκώθηκαν την ίδια ώρα, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ και διηγούνταν στους άλλους μαθητές τα όσα συνέβησαν στον δρόμο, και ενώ τα έλεγαν αυτά, στάθηκε ο ίδιος ο Ιησούς ανάμεσά τους, αφού βεβαίως είχε προχωρήσει η ώρα μετά από εκείνο το δειλινό. Άλλη φορά πάλι μιλούσε στον Πέτρο μετά το γεύμα και τον καθιστά ποιμένα των λογικών του προβάτων, δηλαδή εμάς· διότι, λέει, όταν γευμάτισαν, λέει στον Σίμωνα Πέτρο: «Σίμων, γιε του Ιωνά, με αγαπάς;». Και όταν εκείνος το επιβεβαίωσε, του λέει: «βόσκε τα αρνία μου, ποίμαινε τα πρόβατά μου».

Διότι δεν έχει γραφτεί ότι ήταν εσπέρα όταν πλησίασαν στην Εμμαούς, αλλά προς το εσπέρας, επειδή είχε γείρει η ημέρα, ώστε να είναι πιθανόν η όγδοη ή η ένατη ώρα. Επειδή από την έβδομη ώρα ο ήλιος κλίνει προς το δυτικό μέρος. Εκτός εάν, λοιπόν, αυτοί έτρεξαν από υπερβολική χαρά για να αναγγείλουν το θαύμα και έφτασαν μέχρι βαθιάς νύχτας, διότι συνηθίζουμε να ονομάζουμε οψία το μέρος που παρατείνεται μέχρι προχωρημένης νυκτός, και εκεί φανερώθηκε σε αυτούς ο Κύριος μαζί με τους υπολοίπους.

Για τον θεόφρονα αρχιερέα που άφησε ενάρετα τη γη, χάρηκε ο ουρανός και οι ουράνιοι νόες. Όμως στους ευσεβείς έχουν απομείνει θλιβεροί πόνοι, διότι δεν υπήρχε άλλος όμοιός του μεταξύ των θνητών ανθρώπων. {Στο «μείνε μαζί μας, διότι πλησιάζει το εσπέρας».} Ήλιε, Σωτήρα οδοιπόρε, μείνε στον οίκο μου, διότι έφτασε η νύχτα και χάθηκε το φως του ήλιου. Κύριε, σταμάτα την πορεία σου, Ήλιε Σωτήρα οδοιπόρε. {Στο «αλίμονό μου διότι η παροικία μου παρατάθηκε».} Ω, ταλαίπωρε εγώ, διότι για πολύ χρόνο παραμένω εδώ. Κύριε, Κύριε Χριστέ των θνητών και των αθανάτων, μην με τοποθετήσεις ελεεινό μακριά από τους φίλους σου. {Στο «έχεις ιμάτιο, γίνε αρχηγός μας».} †Αφού κάλυψες το σώμα με ιμάτιο, είσαι ο άρχοντάς μας· ω, γιατί αναγνωρίζεις τα πολλά ψεύδη που δεν είναι τίποτα;†

Και από αυτό είναι φανερό ότι όσα άλλοι εκθέτουν εκτενώς, άλλοι τα αναφέρουν σύντομα και συνοπτικά. Όπως λοιπόν και την άφιξη στο μνήμα του Πέτρου και του Ιωάννη, ο μεν Ιωάννης την περιέγραψε εκτενέστερα, αυτός δε, αφού έκανε μια μικρή μνεία, την προσπέρασε ανώνυμα. «Και εκείνος τους είπε: Ω ανόητοι και βραδείς στην καρδιά στο να πιστέψετε σε όλα όσα είπαν οι προφήτες, δεν έπρεπε να τα πάθει αυτά ο Χριστός και να εισέλθει στη δόξα του; Και αρχίζοντας από τον Μωυσή και από όλους τους προφήτες, τους ερμήνευε σε όλες τις Γραφές τα όσα αφορούσαν τον εαυτό του. Και πλησίασαν στο χωριό όπου πήγαιναν. Και αυτός προσποιήθηκε ότι θα πορευόταν μακρύτερα. Και τον παρακάλεσαν επίμονα, λέγοντας:»

Μείνε μαζί μας, διότι πλησιάζει το βράδυ και η ημέρα έχει γείρει. Και εισήλθε για να μείνει μαζί τους. Και συνέβη, όταν κάθισε στο τραπέζι μαζί τους, πήρε τον άρτο, τον ευλόγησε και, αφού τον έκοψε, τους τον έδινε.