Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 24:33

Αφού λοιπόν τους προετοίμασε με αυτόν τον τρόπο μέσω των Γραφών του Νόμου και των Προφητών, έπειτα πλέον φανερώνει τον εαυτό του πιο καθαρά σε αυτούς, όταν τον παρακάλεσαν να πάει στο χωριό, οπότε, αφού πήρε τον άρτο, τον ευλόγησε και, κόβοντάς τον, τον προσέφερε· διότι λέει: «τα μάτια τους εμποδίζονταν από το να τον αναγνωρίσουν», μέχρις ότου προφανώς εισέλθει ο λόγος κινώντας την καρδιά προς την πίστη, και έπειτα παρουσιάσει έγκαιρα την όραση πάνω στην ακοή, καθιστώντας φανερό εκείνο που προηγουμένως είχαν ακούσει και πιστέψει. Βεβαίως δεν παραμένει μαζί τους· διότι λέει: «Και αυτός έγινε άφαντος από αυτούς». Διότι μετά την ανάσταση οι σχέσεις του Κυρίου με τους ανθρώπους δεν είναι όπως πρώτα, επειδή και αυτοί είχαν ανάγκη ανακαινίσεως και μιας δεύτερης ζωής κατά Χριστόν, ώστε ως καινούργιοι να είναι μαζί με τον καινούργιο, και ως άφθαρτοι να πλησιάζουν τον άφθαρτο. Γι' αυτό και εμπόδισε τη Μαρία να τον αγγίξει, όπως λέει ο Ιωάννης, μέχρι να αναληφθεί και να έλθει. <Αναστάντες αυτή τη ώρα, κ.τ.λ.> (D f. 83) Αφού σηκώθηκαν, λέει, οι περί τον Κλεόπα εκείνη την ώρα, δηλαδή κατά την οποία έγινε άφαντος από αυτούς ο Ιησούς, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ.

Ότι οι δύο ευαγγελιστές κατέγραψαν την ίδια οπτασία, η οποία συνέβη κατά την ίδια ακριβώς ώρα και ημέρα, πρέπει να αποδειχθεί πρώτα· και αυτό θα γίνει φανερό σε εσένα, εάν μελετήσεις με ακρίβεια τη Γραφή. Διότι ο μεν Ιωάννης, αφού προανέφερε: «Τη δε μία των Σαββάτων έρχεται η Μαρία η Μαγδαληνή αναγγέλλοντας στους μαθητές ότι είδε τον Κύριο και ότι της είπε αυτά», στη συνέχεια προσθέτει λέγοντας: «Όταν βράδιασε εκείνη την ημέρα, και ενώ οι μαθητές ήταν συγκεντρωμένοι, ήλθε ο Ιησούς, στάθηκε στο μέσο και είπε: Ειρήνη υμίν». Ώστε, είναι σαφές από αυτά ότι κατά την ίδια την Κυριακή, την ημέρα της αναστάσεως, το βράδυ διαδραματίστηκαν αυτά που αναφέρει ο Ιωάννης. Και κατά τον Λουκά θα διαπιστωθεί ότι πρόκειται για την ίδια ημέρα και ώρα. Λέει λοιπόν και αυτός: «Τη δε μία των Σαββάτων, βαθύ όρθρο, ήλθαν οι γυναίκες στο μνήμα». Έπειτα, στη συνέχεια, [αναφέρει] ότι αφού είδαν αγγέλους, επέστρεψαν και ανήγγειλαν στους μαθητές όσα είχαν δει. Ο Πέτρος δε, σπεύδοντας στο μνήμα, φτάνει εκεί και βλέπει τα οθόνια· και αυτά μεν έγιναν βαθύ όρθρο, κατά την αναστάσιμη ημέρα. Λέει δε στη συνέχεια η Γραφή, συνδέοντας τα γεγονότα: «Και ιδού, δύο από αυτούς την ίδια ημέρα πορεύονταν σε ένα χωριό». Αυτοί δε ήταν ο Κλεόπας και ο συνοδοιπόρος του· μαζί με τους οποίους, αφού εισήλθε στην Εμμαούς, έλαβε άρτο, τον ευλόγησε, και δίνοντάς τον σε αυτούς, έγινε άφαντος. Έπειτα προσθέτει: «Και αφού σηκώθηκαν, επέστρεψαν την ίδια ώρα στην Ιερουσαλήμ, και βρήκαν συγκεντρωμένους τους ένδεκα».

Τότε διανοίχθηκαν τα μάτια τους και τον αναγνώρισαν, και αυτός έγινε άφαντος από αυτούς. Και είπαν μεταξύ τους: «Δεν φλεγόταν η καρδιά μας μέσα μας καθώς μας μιλούσε στον δρόμο και καθώς μας ανέλυε τις Γραφές;» Και αφού σηκώθηκαν εκείνη την ώρα, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ και βρήκαν συγκεντρωμένους τους έντεκα και όσους ήταν μαζί τους, να λένε ότι: «Όντως αναστήθηκε ο Κύριος και εμφανίστηκε στον Σίμωνα»· και αυτοί εξιστορούσαν τα όσα συνέβησαν στον δρόμο, και πώς τον αναγνώρισαν κατά την κλάση του άρτου». Επειδή είχαν ανθρώπινες αντιλήψεις και έπασχαν από έντονο δισταγμό, τους αποκαλεί ανόητους και βραδείς στο να πιστέψουν σε όλα όσα είπαν οι προφήτες· διότι μπορεί κανείς να πιστεύει και μερικώς και καθολικώς.