Καὶ οὐκ εἶπε ‛τόνδε‚ ἢ ‛τὸν ἄνθρωπόν μου, ὃν ἀνείληφα‚, ἀλλ᾽ «ἐμέ». Ὅθεν οὐδεμίαν συγγνώμην εὑρεῖν δυνήσεται ὁ Σαμοσατεὺς ἐκ τοσούτων τὴν ἕνωσιν τοῦ θεοῦ λόγου διελεγχθείς, καὶ ἀπ᾽ αὐτοῦ δὲ τοῦ θεοῦ λόγου, ἄρτι μὲν πρὸς πάντας τὴν πεῦσιν προσάγοντος καὶ πληροφορῶν ἀπό τε τοῦ φαγεῖν καὶ τὴν ψηλάφησιν ἐπιτρέψαι, ἣ δὴ καὶ γεγένηται. Πάντως γὰρ ὁ διδοὺς τὴν τροφὴν ἢ οἱ διδόντες ἥψαντο τῶν χειρῶν. «Ἐπέδωκαν» γάρ, φησιν, «αὐτῷ ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου, καὶ φαγὼν ἐνώπιον αὐτῶν, λαβὼν τὰ ἐπίλοιπα ἀπέδωκεν αὐτοῖς». Ἰδοὺ τοίνυν, εἰ καὶ οὐχ ὡς ὁ Θωμᾶς, ἀλλ᾽ ὅμως δι᾽ ἑτέρας μεθόδου τὴν πληροφορίαν αὐτοῖς παρέσχε ψηλαφηθείς. Εἰ δὲ καὶ τοὺς μώλωπας ἰδεῖν θέλοις, παρὰ Θωμᾶ μάθε· «φέρε» γάρ «σου», φησίν, «τὴν χεῖρα καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ φέρε τὸν δάκτυλόν σου, καὶ βλέπε τὰς χεῖράς μου». Πλευρὰν ἰδίαν καὶ χεῖρας ὀνομάζων ὁ θεὸς λόγος καὶ ὅλον αὐτὸν ἄνθρωπόν τε καὶ θεὸν ὁμοῦ, ἄρτι μὲν τοῦ λόγου καὶ τὴν αἴσθησιν τοῖς ἁγίοις διὰ σώματος, ὡς ἔστι νοεῖν, παρέχοντος τῷ εἰσελθεῖν τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, παρευθὺ δὲ σὺν τῷ σώματι παρεστὼς καὶ τὴν πληροφορίαν παρέχων. Ταῦτα τοῖς πιστοῖς εἰς βεβαίωσιν καὶ τοῖς ἀπίστοις εἰς διόρθωσιν εἰρήσθω συμμέτρως.
Μετάφραση
Και δεν είπε «αυτόν» ή «τον άνθρωπό μου, τον οποίο προσέλαβα», αλλά «εμένα». Επομένως, καμία δικαιολογία δεν θα μπορέσει να βρει ο Σαμοσατεύς, έχοντας ελεγχθεί από τόσα πολλά στοιχεία ως προς την ένωση του Θεού Λόγου, και μάλιστα από τον ίδιο τον Θεό Λόγο, ο οποίος από τη μία απηύθυνε την ερώτηση προς όλους και παρείχε τη διαβεβαίωση τόσο με το να φάει όσο και με το να επιτρέψει την ψηλάφηση, η οποία βεβαίως και συνέβη. Διότι, οπωσδήποτε, αυτός που έδωσε την τροφή ή αυτοί που την έδωσαν άγγιξαν τα χέρια του. Διότι «του έδωσαν», λέει, «ένα κομμάτι ψητό ψάρι και από κερήθρα μελιού, και αφού έφαγε ενώπιόν τους, πήρε τα υπόλοιπα και τους τα έδωσε πίσω». Ιδού λοιπόν, αν και όχι όπως με τον Θωμά, ωστόσο με άλλη μέθοδο τους παρείχε τη διαβεβαίωση, επιτρέποντας να τον ψηλαφήσουν. Εάν δε θέλεις να δεις και τους μώλωπες, μάθε από τον Θωμά· διότι λέει: «φέρε το χέρι σου και βάλε το στην πλευρά μου, και φέρε το δάχτυλό σου, και δες τα χέρια μου». Ο Θεός Λόγος ονομάζει δική του την πλευρά και τα χέρια, και ολόκληρο τον εαυτό του ταυτόχρονα άνθρωπο και Θεό, καθώς από τη μία ο Λόγος παρείχε την αισθητή αντίληψη στους αγίους μέσω του σώματος, όπως πρέπει να κατανοηθεί, με το να εισέλθει ενώ οι θύρες ήταν κλειστές, και αμέσως μετά στεκόταν μπροστά τους μαζί με το σώμα, παρέχοντας τη διαβεβαίωση. Αυτά ας ειπωθούν με μέτρο, προς επιβεβαίωση των πιστών και προς διόρθωση των απίστων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες