Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 24:47

Διότι αλλιώς θα είχαν διστάσει μπροστά στο πρόσταγμα, έχοντας επίγνωση της δικής τους απλοϊκότητας και της έλλειψης ρητορικής ικανότητας, εξαιτίας της οποίας ίσως και να το είχαν αρνηθεί, σκεπτόμενοι πολύ λογικά ότι δεν ήταν δυνατόν οι ίδιοι, που μιλούσαν τη συριακή γλώσσα και δεν γνώριζαν τίποτα άλλο παρά μόνο την αλιεία, να γίνουν διδάσκαλοι των Ελλήνων καθώς και των Ρωμαίων, των Αιγυπτίων, των Περσών και των υπολοίπων βαρβαρικών εθνών, και να νομοθετήσουν, απέναντι στους νομοθέτες και τους βασιλείς ολόκληρης της γης, τα αντίθετα από εκείνα που είχαν παραδοθεί από αιώνων σχετικά με τους πατρώους θεούς. Αλλά δεν τους ήταν επιτρεπτό να κάνουν τέτοιες σκέψεις, εφόσον είχαν ακούσει τη φωνή του Θεού να τους λέει: «Ιδού, εγώ είμαι μαζί σας 〈όλες τις ημέρες〉», και έβλεπαν ολοκάθαρα τη θεότητα Εκείνου που μιλούσε να αποδεικνύεται ανώτερη του θανάτου. Γι' αυτό και τους διακατείχε δέος απέναντι στην παρακοή, και έτσι προχωρούσαν κατευθείαν αντιμέτωποι με τους κινδύνους, έχοντας λάβει από τον διδάσκαλό τους τα εχέγγυα της μετά θάνατον ζωής, και πορεύθηκαν με θάρρος για να περιοδεύσουν σε όλα τα έθνη, επιβεβαιώνοντας με τα έργα τους τις υποσχέσεις του διδασκάλου τους . . . . . . . Εφόσον λοιπόν Εκείνος διακήρυξε άπαξ ότι πρέπει να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια σε όλα τα έθνη, αν το έργο δεν είχε ακολουθήσει τον λόγο, ας μην γινόταν πιστευτή ούτε η εκ νεκρών ανάστασή του· αν όμως ακόμη και τώρα τα όσα προφήτευσε γίνονται πράξη, και ο λόγος του φαίνεται με τα ίδια μας τα μάτια να είναι ζωντανός και ενεργός σε ολόκληρη την οικουμένη, είναι καιρός να μην απιστούμε ούτε σε Εκείνον που εξέφερε αυτόν τον λόγο.

Διότι εκείνου του οποίου η δύναμη φαίνεται ζωντανή και ενεργή, γι' αυτόν είναι απόλυτη ανάγκη πρωτίστως 〈να ομολογούμε〉 ότι ζει και ότι διάγει ζωή Θεού, του οποίου τα ζωντανά έργα αποδεικνύονται σύμφωνα με τα λόγια του. Συνεπώς, τα λόγια του έφτασαν σε κάθε ακοή όλων των εθνών, καθώς μεταφράστηκαν και ερμηνεύτηκαν σε κάθε λογής γλώσσα, ελληνική και βαρβαρική, ώστε η διδασκαλία του, αφού έγινε ξακουστή σε όλα τα έθνη, να οδηγήσει σε επιστροφή και μετάνοια αναρίθμητα πλήθη από εκείνους που προηγουμένως ζούσαν με αμαρτωλό και άσεμνο τρόπο μέσα στην πολυθεϊστική πλάνη και την ειδωλολατρία. Και παραγγέλλει να μην κηρύττουν πρώτα την άφεση και έπειτα τη μετάνοια, αλλά πρώτα τη μετάνοια και έπειτα την άφεση. Διότι σε εκείνους που επέδειξαν προηγουμένως γνήσια μετάνοια για τις κακές τους πράξεις, η σωτήρια χάρη δώρισε τη συγχώρηση των πεπραγμένων, για χάρη των οποίων καταδέχτηκε και τον θάνατο, προσφέροντας τον εαυτό του ως λύτρο και αντίψυχο για εκείνους που επρόκειτο να σωθούν δι' αυτού. Έτσι, λοιπόν, οι μαθητές του, όντες άνδρες άπειροι στους λόγους και εντελώς αγράμματοι, φτωχοί και ευτελείς στην εμφάνιση, παίρνοντας θάρρος από τη δύναμη εκείνου που εθεάθη μετά τον θάνατο και συναναστρεφόταν ολοφάνερα μαζί τους, αρχίζοντας από την πόλη της Ιερουσαλήμ σύμφωνα με τις παραγγελίες του [ώστε να είναι αναπολόγητοι οι Ιουδαίοι που απίστησαν], προχώρησαν σε όλα τα έθνη και έπρατταν τα προσταχθέντα, κηρύττοντας σε όλους μετάνοια και λύτρωση από τα προηγούμενα αμαρτήματα της ψυχής . . . . . . . . . .

Έτσι λοιπόν, και για αυτούς τους λόγους, αφού ο Κύριος έφαγε από το ψάρι και την κηρήθρα ενώπιον των μαθητών του, τους υπενθύμισε και τα δικά του λόγια, τα οποία τους είχε προείπει όταν πορευόταν προς το πάθος, αποδεικνύοντας και με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό του αληθινό. Διότι, όπως ακριβώς τα προείπε, έτσι και εκπληρώθηκαν. Και τους άνοιξε τον νου, ώστε να κατανοούν τις Γραφές και να γνωρίζουν ότι έτσι έχει γραφεί, έτσι έγινε και έτσι έπρεπε, από ένα ασύγκριτο πέλαγος φιλανθρωπίας υπέρ των ανθρώπων, να γίνει άνθρωπος ο Μονογενής Υιός του Θεού, να φανερωθεί και να μαρτυρηθεί άνωθεν με την πατρική φωνή και την επιφάνεια του θείου Πνεύματος, να επιβεβαιωθεί και να δοξαστεί μέσα από εξαίσια έργα και λόγια, να φθονηθεί και να παραδοθεί από εκείνους που δεν αναζητούν τη δόξα του Θεού αλλά τη δόξα των ανθρώπων, να σταυρωθεί, να ταφεί και να αναστηθεί εκ νεκρών την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών, αρχίζοντας το κήρυγμα από την Ιερουσαλήμ. Και κήρυκες και μάρτυρες αυτών να είναι οι ίδιοι, οι οποίοι υπήρξαν αυτόπτες και υπηρέτες του. Στους οποίους, αφού υποσχέθηκε ότι θα στείλει άνωθεν την επαγγελία του Πατρός, δηλαδή το Άγιο Πνεύμα, τους έδωσε την εντολή να παραμείνουν στην Ιερουσαλήμ, μέχρι να ενδυθούν δύναμη εξ ύψους.

Σαφώς, λοιπόν, εδώ κατέστησε τους αποστόλους άρχοντες· διότι με αυτήν την εξουσία τους απέστειλε στον κόσμο. Ο Λουκάς, εξάλλου, παρουσίασε τον Χριστό στη Σιών να διηγείται την έκθεση του μυστηρίου: «Τότε τους άνοιξε τον νου, ώστε να κατανοούν τις Γραφές· και τους είπε, ότι έτσι έπρεπε να πάθει ο Χριστός, και να αναστηθεί εκ νεκρών την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη». Ιδού, πρόσθεσε και την απογραφή των λαών, εννοώ δηλαδή την κλήση των εθνών. Εύλογα, λοιπόν, ένας απλός άνθρωπος δεν αναγγέλλει στη Σιών τα μυστήρια· επειδή ακριβώς ο άνθρωπος, ο οποίος είναι Θεός και Ύψιστος, αυτός ο ίδιος της τα διηγήθηκε όλα το καθένα με απόλυτη σαφήνεια. Ο προφήτης εισήγαγε διάψαλμα, επειδή, αφού άλλαξε το πρόσωπο του Θεού, εισήγαγε πάλι το δικό του πρόσωπο, θέλοντας να δοξάσει τη Σιών με τα δικά του λόγια. Διότι τι ακριβώς λέει; «Η κατοικία όλων μέσα σε σένα είναι σαν ανθρώπων που ευφραίνονται». Το «ως», δηλαδή, σημαίνει «όπως» ή «πόσο». Διότι θαυμάζει ο προφήτης, πώς και πόσο πολύ ευφραίνονται όλοι όσοι κατοικούν στη Σιών, όταν φέρνουν στη μνήμη τους τα όσα πράχθηκαν και τα θαύματα που τελέστηκαν εκεί.

Τότε τους άνοιξε τον νου για να κατανοούν τις Γραφές, και τους είπε ότι έτσι είναι γραμμένο, και έτσι έπρεπε να πάθει ο Χριστός και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί εκ νεκρών, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη, αρχίζοντας από την Ιερουσαλήμ. Εσείς είστε μάρτυρες αυτών. Και ιδού, εγώ αποστέλλω την επαγγελία του Πατέρα μου σε εσάς· εσείς όμως παραμείνετε στην πόλη της Ιερουσαλήμ, μέχρις ότου ενδυθείτε δύναμη εξ ύψους. Στη συνέχεια τους οδήγησε έξω έως τη Βηθανία, και, υψώνοντας τα χέρια του, τους ευλόγησε. Και συνέβη, ενώ τους ευλογούσε, να αποχωριστεί από αυτούς και να ανέρχεται στον ουρανό.

«Και αυτοί, αφού τον προσκύνησαν, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά, και βρίσκονταν διαρκώς στο ιερό, αινώντας και ευλογώντας τον Θεό. Αμήν.» Όταν τους ειρήνευσε και καθησύχασε τις καρδιές τους με όσα είπε, με το ότι ψηλαφήθηκε, με το ότι έφαγε, επιβεβαιώνοντας την αληθινή ανάσταση του σώματός του, τότε τους άνοιξε τον νου για να κατανοούν τις Γραφές. Διότι, αν δεν γαλήνευε η ψυχή τους, πώς θα μπορούσε να γνωρίσει, όντας ταραγμένη και ασταθής; «Ησυχάστε», λέει, «και γνωρίστε». Γι' αυτό και τους διδάσκει ότι ήταν αναγκαίο να πάθει έτσι ο Χριστός. Έτσι δηλαδή πώς; Δια του ξύλου του σταυρού· επειδή δια του ξύλου προήλθε ο όλεθρος, ήταν αναγκαίο και δια του ξύλου να καταλυθεί η φθορά, και, αφού ο Κύριος διήλθε αήττητος μέσα από τις οδύνες του ξύλου, να καταργήσει την ηδονή που προήλθε από το ξύλο, έπειτα «και να αναστηθεί», λέει, «την τρίτη ημέρα, και να κηρυχθεί στο όνομά του μετάνοια και άφεση αμαρτιών σε όλα τα έθνη.» Εδώ αναφέρεται στο βάπτισμα. Διότι σε αυτό επιτελείται η μετάνοια μέσω της εξομολόγησης και της απόθεσης των προηγούμενων κακιών και ασεβειών, και ακολουθεί η άφεση των αμαρτιών. Πώς όμως θα κατανοήσουμε ότι το βάπτισμα γίνεται στο όνομα μόνο του Χριστού, και μάλιστα όταν αλλού διδασκόμαστε να το τελούμε στο όνομα του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος;