Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 24:6

Διότι, όπως ακριβώς οι στρατιώτες δεν φυλάσσουν τον τάφο ενός απλού ανθρώπου, έτσι και οι άγγελοι δεν φρουρούν τον τάφο ενός ανθρώπου. Ούτε βέβαια φρουρούσαν τον Χριστό που είχε ήδη αναστηθεί, αλλά για τρεις λόγους παρέμεναν οι άγγελοι στο μνήμα. Πρώτον, για να δείξουν ότι αυτός που τάφηκε είναι Θεός, καθώς παρέμεναν στον τάφο σαν να ήταν στον ουρανό. Δεύτερον, για να αναγγείλουν στις γυναίκες την ανάσταση λέγοντας: «Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε». Διότι, αν δεν το έλεγαν αυτό στις γυναίκες οι άγγελοι, εκείνες, αγνοώντας το, θα θυμιάτιζαν τον τάφο που δεν περιείχε τίποτα και θα τιμούσαν τον λίθο που δεν περιείχε την Πέτρα και θα άλειφαν με μύρα τον νυμφικό θάλαμο χωρίς να είναι παρών ο Νυμφίος, εμποδίζοντας έτσι το κήρυγμα της αναστάσεως. Τρίτον, οι άγγελοι παρέμεναν στο μνήμα για τον εξής λόγο, για να διασκορπίσουν κάθε επιβουλή και ραδιουργία, ώστε οι Ιουδαίοι, όταν θα άκουγαν ότι ο Χριστός αναστήθηκε, να μην εναποθέσουν άλλον νεκρό στον τάφο και μετά από ημέρες να πουν: «Γιατί πλανάσθε νομίζοντας ότι ο Χριστός αναστήθηκε; Ιδού, μαρτυρεί ο τάφος που κατέχει τον νεκρό, ενώ αυτόν που βλέπετε ως αναστημένο Χριστό είναι φάντασμα και σας πλανά. Σας καλούμε ως κριτές· δεν έθαψαν τον Ιησού σε καινό μνημείο; Ερευνήστε τον τάφο· αν δεν έχει τον νεκρό, αναστήθηκε, όπως λένε».

Και πράγματι έγινε σε αυτές ευαγγελιστής και κήρυκας της ανάστασης· μην αναζητάτε, λέει, «αυτόν που ζει» αιώνια και που κατά φύση είναι ζωή «ανάμεσα στους νεκρούς· διότι δεν είναι εδώ», δηλαδή στον θάνατο και στο μνήμα, «αλλά αναστήθηκε», γινόμενος οδός της ανόδου προς την αφθαρσία όχι τόσο για τον εαυτό του, αλλά για εμάς· διότι για αυτόν τον λόγο υπέβαλε τον εαυτό του σε κένωση και δέχθηκε την ομοίωση με εμάς, ώστε «με τη χάρη του Θεού», καθώς λέει ο μακάριος Παύλος, «να γευθεί τον θάνατο για χάρη όλων» και να γίνει αυτό θάνατος του θανάτου και κατάργηση της κατάρας που είχε επιβληθεί κάποτε στον πρωτόπλαστο· διότι ο Κύριος μας προετοίμασε να γίνουμε μέτοχοι τέτοιας ελπίδας, λέγοντας: αλήθεια σας λέω· «εκείνος που πιστεύει σε εμένα, ακόμη και αν πεθάνει, θα ζήσει»· διότι πρέπει να γνωρίζουμε ότι, όπως οι άγγελοι ευαγγελίζονταν στους ποιμένες στη Βηθλεέμ τη γέννηση, έτσι και τώρα οι λογικές δυνάμεις κηρύττουν την ανάσταση. Υπηρέτησε λοιπόν ο ουρανός στα κηρύγματα για αυτόν και οι στρατιές των άνω πνευμάτων περιβάλλουν με τιμή τον Υιό ως δεσπότη και κύριο των όλων ακόμη και όταν έγινε σάρκα, δηλαδή άνθρωπος.

«Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε.» Διότι ζει πάντοτε, και ο Λόγος του Θεού είναι εκ φύσεως ζωή. Αφού όμως συγκατέβηκε στην κένωση και υποβλήθηκε στην ομοίωσή του με εμάς, γεύτηκε τον θάνατο. Αλλά αυτό υπήρξε ο θάνατος του θανάτου. Αναστήθηκε, λοιπόν, από τους νεκρούς, γενόμενος η οδός της επιστροφής στην αφθαρσία, όχι τόσο για τον εαυτό του, αλλά για εμάς. Και κανείς ας μην αναζητά αυτόν που ζει αιώνια ανάμεσα στους νεκρούς. διότι δεν είναι εδώ, δηλαδή μέσα στον θάνατο και στο μνήμα. Αλλά πού βρίσκεται; Στον ουρανό προφανώς και μέσα σε θεοπρεπή δόξα. Και για να εδραιώσουν σε αυτές πιο βέβαιη την πίστη σε αυτά, τους υπενθυμίζουν, όπως είχε πει ο Χριστός, ότι πρέπει οπωσδήποτε αυτόν να παραδοθεί στα χέρια αμαρτωλών και να πάθει, και να αναστηθεί την τρίτη ημέρα. — (A f. 312) Άγγελοι άλλωστε είχαν ευαγγελιστεί και στους ποιμένες στη Βηθλεέμ τη γέννηση, και τώρα την ανάσταση. Και ο ουρανός υπηρέτησε τα κηρύγματα γι' αυτόν, και οι στρατιές των άνω πνευμάτων υπηρετούν τον Υιό ως Θεό, ακόμη και όταν έγινε σάρκα. <Και αφού επέστρεψαν από το μνημείο απήγγειλαν όλα αυτά στους έντεκα και σε όλους τους υπολοίπους.> (A f. 312) Αφού μυσταγωγήθηκαν από τη φωνή των αγγέλων οι γυναίκες, τρέχοντας αναγγέλλουν αυτά στους μαθητές.

Αυτός ο τόπος είναι διδασκαλείο των αγγέλων· διότι από αυτόν απευθύνθηκαν στους αποστόλους λέγοντας: μη ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς· αναστήθηκε, δεν είναι εδώ. Ω, των αθανάτων μυστηρίων! Άγγελοι χειροτονούνται μάρτυρες της αναστάσεως, επειδή οι προφήτες δεν γίνονταν πιστευτοί στους Ιουδαίους. Πλήθος στρατιωτών φρουρούσε τον τάφο και οι Σαδδουκαίοι νόμιζαν ότι θα αποδείξουν ψευδή τη μαρτυρία των αγγέλων.

«Και πλησίασε να τον φιλήσει ο Ιούδας και είπε». 〈ξζ〉. Απέκοψε αυτό που έκανε ο Πέτρος, όταν χτύπησε και αφαίρεσε το αυτί του δούλου του αρχιερέα. 〈ξη〉. «Αυτοί που τον κρατούσαν τον ενέπαιζαν, δέρνοντας και χτυπώντας τον και λέγοντας: προφήτευσε, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;» 〈ξθ〉. Πρόσθεσε μετά το «αυτόν βρήκαμε να διαστρέφει το έθνος» το «και να καταλύει τον νόμο και τους προφήτες». 〈ο〉. Προσθήκη μετά το «παραγγέλλοντας να μη δίνουν φόρους» το «και αποστρέφοντας τις γυναίκες και τα τέκνα». 〈οα〉. «Και αφού ήλθαν σε τόπο που λέγεται Κρανίου τόπος, τον σταύρωσαν και διαμοίρασαν τα ιμάτιά του, και σκοτείνιασε ο ήλιος». 〈οβ〉. Απέκοψε το «σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». 〈ογ〉. «Και αφού φώναξε με μεγάλη φωνή, εξέπνευσε». 〈οδ〉. «Και ιδού, άνδρας ονόματι Ιωσήφ, αφού κατέβασε το σώμα, το τύλιξε με σινδόνι και το έθεσε σε λαξευτό μνήμα». 〈οε〉. «Και αφού επέστρεψαν οι γυναίκες, ησύχασαν το Σάββατο σύμφωνα με τον νόμο». 〈οϛ〉. «Είπαν εκείνοι με τη λαμπρή εσθήτα: γιατί ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Αναστήθηκε, θυμηθείτε όσα είπε ενώ ήταν ακόμη μαζί σας, ότι πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει και να παραδοθεί». 〈οζ〉. Απέκοψε τα όσα ειπώθηκαν προς τον Κλεόπα και τον άλλον, όταν τους συνάντησε, το «ω ανόητοι και βραδείς στο να πιστεύετε σε όλα όσα είπαν οι προφήτες· δεν έπρεπε να τα πάθει αυτά;» και αντί του «σε όσα είπαν οι προφήτες» έβαλε «σε όσα σας είπα».

Βρήκαν δε τον λίθο αποκυλισμένο από το μνημείο. Και αφού εισήλθαν, δεν βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Και ενώ απορούσαν για το γεγονός αυτό, ιδού, δύο άνδρες στάθηκαν μπροστά τους με αστραφτερή ενδυμασία, οι οποίοι και τους είπαν: Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε· θυμηθείτε πώς σας μίλησε, όταν ήταν ακόμη στη Γαλιλαία. Ομοίως δε έχουν πει και οι υπόλοιποι ευαγγελιστές. Βλέπεις πώς τα σχετικά με την εωθινή αντίληψη εκπληρώνονταν κατά τον καιρό της αναστάσεως του Σωτήρος μας; Γι' αυτό το Άγιο Πνεύμα αναθέτει ολόκληρη την οικονομία του σωτηρίου πάθους στην ανάστασή Του, και ανάγει την προφητεία ακριβώς σε αυτό το τέλος μέσω της επιγραφής που λέει: «Εις το τέλος, υπέρ της εωθινής αντιλήψεως, ψαλμός τω Δαβίδ». Διότι πώς δεν επρόκειτο να είναι ψαλμός η προφητεία που περιέχει την ανάσταση του Σωτήρος μας, και τη σύσταση της Εκκλησίας Του, και την κλήση όλων των εθνών, καθώς και την πρόγνωση για τη γενεά και τον λαό που επρόκειτο να γεννηθεί;

γ΄. Ότι ο Λουκάς αναφέρει πως την πρώτη ημέρα της εβδομάδος, βαθιά τα χαράματα, έφεραν αρώματα δύο γυναίκες που τον είχαν ακολουθήσει, οι οποίες είχαν έλθει μαζί του ακολουθώντας τον από τη Γαλιλαία, ερχόμενες στο μνήμα όταν τον έθαβαν· αυτές είδαν δύο αγγέλους, οι οποίοι και είπαν: «Τι ζητείτε τον ζώντα μεταξύ των νεκρών; Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε· θυμηθείτε πώς σας μίλησε όταν ήταν ακόμη μαζί σας, λέγοντας ότι πρέπει να πάθει ο Υιός του ανθρώπου», και τα εξής.

Διότι δεν ήταν καθόλου απίθανο, και τώρα πάλι, να βρισκόταν εκεί η Μαγδαληνή, έχοντας φτάσει από πριν και έχοντας παραμείνει καρτερικά δίπλα στο μνήμα, όταν πολλές γυναίκες που είχαν έρθει μαζί από τη Γαλιλαία έφτασαν στον τάφο φέρνοντας τα αρώματα, έτσι ώστε να δει και αυτή μαζί με τις υπόλοιπες τους δύο άνδρες και να ακούσει τα λόγια τους· έπειτα να επέστρεψε μαζί με το πλήθος των γυναικών και να τα διηγήθηκε στους ένδεκα. Μπορεί όμως η διήγηση να εννοηθεί και διαφορετικά: τα μεν πρώτα γεγονότα να αποδοθούν στις γυναίκες από τη Γαλιλαία, εννοώ δηλαδή την άφιξη στο μνήμα, τη μεταφορά των αρωμάτων, την εμφάνιση των δύο ανδρών σε αυτές και τα λόγια τους προς εκείνες· ενώ η αναγγελία προς τους ένδεκα να μην έγινε πλέον μόνο από αυτές, αλλά από όλες μαζί, καθώς καθεμία διηγούνταν όσα είχε δει· ανάμεσα σε αυτές βρισκόταν πάλι η Μαγδαληνή μαζί με τις υπόλοιπες, αναγγέλλοντας και η ίδια στους μαθητές όσα αποκλειστικά μόνη αυτή είχε δει.

Εκείνος, λοιπόν, που γεύτηκε τον θάνατο για χάρη όλων, βρίσκεται στον οίκο εκείνης που γεννήθηκε από αυτόν που εμείς εννοούμε ως Σαούλ, και το όνομά της είναι Μελχόλ. Η δε σημασία αυτού του ονόματος υποδηλώνει τη βασιλεία, επειδή μέχρι τότε η αμαρτία βασίλευε επί της φύσεως. Ενώ δε βρέθηκε εκεί, ο ίδιος εξέρχεται μέσα από μια θυρίδα. Και η θυρίδα σημαίνει την εκ νέου επάνοδο στο φως εκείνου που φανέρωσε τον εαυτό του σε όσους κάθονταν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου. Τα κενοτάφιά του διακρίνονται πάνω στην κλίνη. Διότι αυτό λέει και ο άγγελος σε όσους αναζητούν τον Κύριο στο μνήμα: «Τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών; Δεν είναι εδώ, ηγέρθη. Ίδε ο τόπος στον οποίο έκειτο». Τον τάφο, στον οποίο ετάφη, τον είδαν όσοι αναζητούσαν τον Κύριο κενό από το σώμα που ζητούσαν. Μέσα σε αυτόν υπήρχαν μόνο τα εντάφια. Κατανοούμε, συνεπώς, ότι τα κενοτάφια πάνω στην κλίνη του Δαβίδ σημαίνουν την ανάσταση του Κυρίου από τον τάφο, μέσω των οποίων συντελείται η αληθινή αποτροπή του δικού μας θανάτου.

Ωδές αγγέλων μελωδούνταν πάνω από τη φάτνη, αλλά και στον τάφο υπήρξαν εκπληκτικές παρουσίες αγγέλων. Και εκεί μεν, υποδηλώνοντας τρόπον τινά τη συγκατάβαση του τεχθέντος, έψαλλαν τη δόξα στον ύψιστο Θεό και την ειρήνη επί της γης και την ευδοκία στους ανθρώπους, ενώ εδώ με διαπεραστική και λαμπρή φωνή και χωρίς κανένα παραπέτασμα ή αίνιγμα διασαλπίζουν την εξουσία του αναστάντος, φωνάζοντας δυνατά και λέγοντας: δεν είναι εδώ, «διότι αναστήθηκε όπως το είχε πει». Και «πείτε στους μαθητές του ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς». Και, «μην τρομάζετε, τον Ιησού ζητάτε τον Ναζωραίο, τον εσταυρωμένο; αναστήθηκε, δεν είναι εδώ· δείτε τον τόπο όπου τον έθεσαν». Και, «γιατί ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε». Έπειτα και ο ίδιος ο Δεσπότης και αυτουργός της αναστάσεως λέει: «γύναι, γιατί κλαις; ποιον ζητάς; πήγαινε στους αδελφούς μου και πες τους, ανεβαίνω προς τον πατέρα μου και πατέρα σας και Θεό μου και Θεό σας». Και, «μου δόθηκε κάθε εξουσία στον ουρανό και επί της γης».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΔ'. Περί των γυναικών που παρατηρούσαν τον τάφο. Περί του Πέτρου που έτρεξε προς τον τάφο. Περί του Κλεόπα. Περί της εμφανίσεως του Ιησού. Περί της αναβάσεως στους ουρανούς. «Την δε πρώτη ημέρα της εβδομάδας, πολύ πρωί, ήρθαν στο μνήμα φέρνοντας τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει, και κάποιες άλλες μαζί τους. Βρήκαν δε την πέτρα κυλισμένη μακριά από το μνημείο· και όταν εισήλθαν, δεν βρήκαν το σώμα του Κυρίου Ιησού. Και ενώ αυτές βρίσκονταν σε μεγάλη απορία για το γεγονός αυτό, ιδού, δύο άνδρες στάθηκαν ξαφνικά μπροστά τους με αστραφτερά ενδύματα. Επειδή δε αυτές κυριεύθηκαν από φόβο και έκλιναν το πρόσωπό τους προς τη γη, εκείνοι είπαν προς αυτές: Τι ζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε.

«Θυμηθείτε πώς σας μίλησε, όταν ήταν ακόμη στη Γαλιλαία, λέγοντας ότι ο Υιός του ανθρώπου πρέπει να παραδοθεί σε χέρια αμαρτωλών ανθρώπων, και να σταυρωθεί, και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί». Και θυμήθηκαν τα λόγια του. Και αφού επέστρεψαν από το μνημείο, ανήγγειλαν όλα αυτά στους έντεκα και σε όλους τους υπολοίπους. Ήταν δε η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Ιωάννα, και η Μαρία του Ιακώβου, και οι υπόλοιπες μαζί τους, που τα έλεγαν αυτά στους αποστόλους. Και τα λόγια τους φάνηκαν ενώπιόν τους σαν παραλήρημα, και δεν τις πίστευαν. Ο δε Πέτρος σηκώθηκε, έτρεξε στο μνημείο, και σκύβοντας βλέπει να κείτονται μόνο τα οθόνια, και αναχώρησε, θαυμάζοντας μέσα του αυτό που είχε συμβεί». «Μίαν των Σαββάτων» ονομάζει την πρώτη από τις ημέρες του Σαββάτου, δηλαδή της εβδομάδας, η οποία είναι αυτή που σε εμάς, λόγω της αναστάσεως του Κυρίου, ονομάζεται Κυριακή.