Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 24:9

«Δεν είναι εδώ, αλλά αναστήθηκε.» Διότι ζει πάντοτε, και ο Λόγος του Θεού είναι εκ φύσεως ζωή. Αφού όμως συγκατέβηκε στην κένωση και υποβλήθηκε στην ομοίωσή του με εμάς, γεύτηκε τον θάνατο. Αλλά αυτό υπήρξε ο θάνατος του θανάτου. Αναστήθηκε, λοιπόν, από τους νεκρούς, γενόμενος η οδός της επιστροφής στην αφθαρσία, όχι τόσο για τον εαυτό του, αλλά για εμάς. Και κανείς ας μην αναζητά αυτόν που ζει αιώνια ανάμεσα στους νεκρούς. διότι δεν είναι εδώ, δηλαδή μέσα στον θάνατο και στο μνήμα. Αλλά πού βρίσκεται; Στον ουρανό προφανώς και μέσα σε θεοπρεπή δόξα. Και για να εδραιώσουν σε αυτές πιο βέβαιη την πίστη σε αυτά, τους υπενθυμίζουν, όπως είχε πει ο Χριστός, ότι πρέπει οπωσδήποτε αυτόν να παραδοθεί στα χέρια αμαρτωλών και να πάθει, και να αναστηθεί την τρίτη ημέρα. — (A f. 312) Άγγελοι άλλωστε είχαν ευαγγελιστεί και στους ποιμένες στη Βηθλεέμ τη γέννηση, και τώρα την ανάσταση. Και ο ουρανός υπηρέτησε τα κηρύγματα γι' αυτόν, και οι στρατιές των άνω πνευμάτων υπηρετούν τον Υιό ως Θεό, ακόμη και όταν έγινε σάρκα. <Και αφού επέστρεψαν από το μνημείο απήγγειλαν όλα αυτά στους έντεκα και σε όλους τους υπολοίπους.> (A f. 312) Αφού μυσταγωγήθηκαν από τη φωνή των αγγέλων οι γυναίκες, τρέχοντας αναγγέλλουν αυτά στους μαθητές.

Κέρδισε λοιπόν το γυναικείο γένος, και την απαλλαγή από τον ονειδισμό και την ανατροπή της κατάρας. Διότι εκείνος που τους είχε πει παλαιότερα: «Με λύπες θα γεννάς τέκνα», τους έδωσε την παύση του κακού, όταν τις συνάντησε στον κήπο, όπως αναφέρει άλλος ευαγγελιστής, και είπε: «Χαίρετε». Όμως στους αγίους αποστόλους ο λόγος περί της αναστάσεως φάνηκε να είναι κάποια φλυαρία, απλώς και ένα πράγμα ψεύτικο, επειδή ούτε και αυτοί γνώριζαν τη θεόπνευστη Γραφή. Απίστησαν λοιπόν, και ειρωνεύτηκαν και απέρριψαν όσα αναγγέλθηκαν. (D f. 81 b) Πώς, σύμφωνα με τον Ιωάννη, αφού άκουσαν τη Μαρία οι μαθητές, προσήλθαν τρέχοντας στο μνημείο και πίστεψαν; Και αυτό το μαρτυρεί για αυτούς η Γραφή λέγοντας: «Όταν λοιπόν εισήλθαν, ο άλλος μαθητής που είχε έλθει πρώτος στο μνημείο, και είδε και πίστεψε». Σύμφωνα όμως με τον Λουκά, αναφέρεται: «Και αφού επέστρεψαν από το μνημείο, ανήγγειλαν όλα αυτά στους ένδεκα και σε όλους τους υπολοίπους (ήταν δε η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Ιωάννα, και η Μαρία του Ιακώβου, και οι υπόλοιπες μαζί τους, οι οποίες έλεγαν αυτά προς τους αποστόλους), και δεν τις πίστευαν. <Ιδού δύο από αυτούς πορεύονταν την ίδια εκείνη ημέρα σε ένα χωριό.> (D f. 82) Δύο από τους μαθητές, βαδίζοντας προς το χωριό που ονομαζόταν Εμμαούς, συνομιλούσαν μεταξύ τους λέγοντας τα σχετικά με αυτόν, μη προσδοκώντας πλέον τον Χριστό ως ζωντανό, αλλά θλιβόμενοι επειδή είχε θανατωθεί.»

Μόνο δε αυτές (οι γυναίκες) στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, αφού ήλθαν τελευταίες από όλες και πραγματικά καθυστέρησαν, ώστε να φθάσουν μετά την ανατολή του ηλίου, δεν αξιώνονται να δουν ούτε τον Σωτήρα, ούτε τον άστραφτοντα άγγελο, ούτε τους δύο μέσα στο μνήμα, ούτε τους δύο άνδρες της διήγησης του Λουκά· αλλά είδαν έναν απλό νεανίσκο ντυμένο με λευκή στολή, βλέποντας την οπτασία ανάλογα με τη μικρότητα της διανοίας τους. Και μολονότι τον είδαν λευκοντυμένο εξαιτίας της εορτής, παρ' όλα αυτά έμειναν έκθαμβες· διότι αυτό μαρτύρησε για αυτές ο Μάρκος, καίτοι για τις προηγούμενες πουθενά δεν αναφέρθηκε ότι κατελήφθησαν από θάμβος. Η δε Μαγδαληνή, επειδή αφιέρωνε τον χρόνο της και προσκαρτερούσε, είναι εύλογο να είδε όχι μόνο τις πρώτες οπτασίες εκείνων που φανερώθηκαν αποκλειστικά σε αυτήν, αλλά και τον νεανίσκο που είδαν οι υπόλοιπες γυναίκες κατά τον Μάρκο. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για τη διήγηση του Λουκά, ο οποίος, μετά την άφιξη των πολλών γυναικών και μετά τη θέα των δύο ανδρών που εμφανίστηκαν σε αυτές, διηγείται λέγοντας: «Και αφού επέστρεψαν από το μνημείο, ανήγγειλαν όλα αυτά στους ένδεκα»· και σε αυτά προσθέτει: «Ήταν δε η Μαρία η Μαγδαληνή», και τα εξής.

Διότι δεν ήταν καθόλου απίθανο, και τώρα πάλι, να βρισκόταν εκεί η Μαγδαληνή, έχοντας φτάσει από πριν και έχοντας παραμείνει καρτερικά δίπλα στο μνήμα, όταν πολλές γυναίκες που είχαν έρθει μαζί από τη Γαλιλαία έφτασαν στον τάφο φέρνοντας τα αρώματα, έτσι ώστε να δει και αυτή μαζί με τις υπόλοιπες τους δύο άνδρες και να ακούσει τα λόγια τους· έπειτα να επέστρεψε μαζί με το πλήθος των γυναικών και να τα διηγήθηκε στους ένδεκα. Μπορεί όμως η διήγηση να εννοηθεί και διαφορετικά: τα μεν πρώτα γεγονότα να αποδοθούν στις γυναίκες από τη Γαλιλαία, εννοώ δηλαδή την άφιξη στο μνήμα, τη μεταφορά των αρωμάτων, την εμφάνιση των δύο ανδρών σε αυτές και τα λόγια τους προς εκείνες· ενώ η αναγγελία προς τους ένδεκα να μην έγινε πλέον μόνο από αυτές, αλλά από όλες μαζί, καθώς καθεμία διηγούνταν όσα είχε δει· ανάμεσα σε αυτές βρισκόταν πάλι η Μαγδαληνή μαζί με τις υπόλοιπες, αναγγέλλοντας και η ίδια στους μαθητές όσα αποκλειστικά μόνη αυτή είχε δει.

και τα εξής: και εκείνες μεν στον Μάρκο, αφού άκουσαν την εντολή να αναγγείλουν στους μαθητές τα παραγγελθέντα, δεν είπαν τίποτα σε κανέναν· ενώ εκείνες στον Λουκά, αφού πορεύθηκαν, τα ανήγγειλαν στους έντεκα· ώστε από όλα αυτά να συνάγεται ότι δεν είναι οι ίδιες· γι' αυτό και δεν έπραξαν τα όσα αναγράφονται κατά τον ίδιο χρόνο.

«Θυμηθείτε πώς σας μίλησε, όταν ήταν ακόμη στη Γαλιλαία, λέγοντας ότι ο Υιός του ανθρώπου πρέπει να παραδοθεί σε χέρια αμαρτωλών ανθρώπων, και να σταυρωθεί, και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί». Και θυμήθηκαν τα λόγια του. Και αφού επέστρεψαν από το μνημείο, ανήγγειλαν όλα αυτά στους έντεκα και σε όλους τους υπολοίπους. Ήταν δε η Μαρία η Μαγδαληνή, και η Ιωάννα, και η Μαρία του Ιακώβου, και οι υπόλοιπες μαζί τους, που τα έλεγαν αυτά στους αποστόλους. Και τα λόγια τους φάνηκαν ενώπιόν τους σαν παραλήρημα, και δεν τις πίστευαν. Ο δε Πέτρος σηκώθηκε, έτρεξε στο μνημείο, και σκύβοντας βλέπει να κείτονται μόνο τα οθόνια, και αναχώρησε, θαυμάζοντας μέσα του αυτό που είχε συμβεί». «Μίαν των Σαββάτων» ονομάζει την πρώτη από τις ημέρες του Σαββάτου, δηλαδή της εβδομάδας, η οποία είναι αυτή που σε εμάς, λόγω της αναστάσεως του Κυρίου, ονομάζεται Κυριακή.