λ.> (A f. 78, B f. 51 b, C f. 113 b, H f. 238) Κοινὸς λόγος παρὰ Ἰουδαίων ἦν, ἀστεϊσμοῦ χάριν ἐξευρημένος· τοῖς γὰρ ἀῤῥωστοῦσι τῶν ἰατρῶν ἐπεφώνουν τινές· «Ἰατρὲ, θεράπευσον σεαυτόν.» Ὡσανεὶ οὖν τοῦτο προτείνας αὐτοῖς τὸ ῥητὸν ὁ Χριστὸς ἔλεγεν, ὅτι Πολλὰ βούλεσθε παρ᾽ ἐμοῦ γενέσθαι σημεῖα, παρ᾽ ὑμῖν μάλιστα παρ᾽ οἷς καὶ ἐτράφην· ἀλλ᾽ οἶδα τὸ κοινὸν δήπου καὶ ἅπασι συμβαῖνον πάθος· καταφρονεῖται γάρ πως ἀεὶ καὶ τὰ ἐξαίρετα τῶν πραγμάτων, ὅταν μὴ σπανίζῃ παρά τισιν, ἀλλ᾽ ἔχωσιν ἐπ᾽ ἀδείας αὐτά. Οὕτω καὶ ἐπ᾽ ἀνθρώπων· ὁ γὰρ συνήθης καὶ παρὼν ἀεὶ, καὶ τῆς ὀφειλομένης αὐτῷ τιμῆς ἀποστερεῖται πολλάκις παρὰ τῶν εἰδότων αὐτόν.—Ἤλεγξε μὲν οὖν αὐτοὺς ἀσυνέτως τὰ τοιάδε λέγοντας· «Οὐχ ὁ υἱός ἐστι τοῦ Ἰωσὴφ οὗτος;» Πλὴν ἔχεται τοῦ σκοποῦ τῆς μυσταγωγίας, καί φησιν· «Ἀμὴν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ.» <Πολλαὶ χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠλίου, κ.τ.
Μετάφραση
λ.> (A f. 78, B f. 51 b, C f. 113 b, H f. 238) Ήταν κοινή παροιμία μεταξύ των Ιουδαίων, που είχε επινοηθεί για λόγους αστεϊσμού· διότι σε εκείνους από τους ιατρούς που αρρώσταιναν, μερικοί φώναζαν: «Ιατρέ, θεράπευσε τον εαυτό σου». Σαν να τους έθετε λοιπόν αυτό το ρητό ο Χριστός, έλεγε: Θέλετε να γίνουν από εμένα πολλά θαύματα, μάλιστα σε εσάς, ανάμεσα στους οποίους και ανατράφηκα· αλλά γνωρίζω το κοινό πάθος, που συμβαίνει βέβαια σε όλους· διότι καταφρονούνται πάντοτε κάπως ακόμη και τα εξαίρετα πράγματα, όταν δεν σπανίζουν σε κάποιους, αλλά τα έχουν άφθονα στη διάθεσή τους. Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους· διότι εκείνος που είναι οικείος και παρών διαρκώς, στερείται πολλές φορές την οφειλόμενη σε αυτόν τιμή από εκείνους που τον γνωρίζουν.—Τους έλεγξε λοιπόν επειδή έλεγαν ασύνετα τέτοια λόγια: «Δεν είναι αυτός ο γιος του Ιωσήφ;» Εντούτοις, παραμένει προσηλωμένος στον σκοπό της μυσταγωγίας και λέει: «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω, ότι κανείς προφήτης δεν είναι δεκτός στην πατρίδα του.» <Πολλές χήρες υπήρχαν κατά τις ημέρες του Ηλία, κ.λπ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες