Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 4:3

Αφού δαπανήθηκαν σαράντα ημέρες στη νηστεία, ύστερα πείνασε· αν και ο ίδιος δίνει τροφή σε αυτούς που πεινούν· και αυτός είναι ο άρτος που κατέβηκε από τον ουρανό, και που δίνει ζωή στον κόσμο, η σύσταση των πάντων. Επειδή όμως πάλι έπρεπε, εφόσον δεν περιφρόνησε τη δική μας πτωχεία, να μην απομακρυνθεί καθόλου από τα μέτρα της ανθρωπότητας, παραχώρησε στη φύση της σάρκας να ζητήσει τα δικά της· έτσι λέμε ότι αυτός πείνασε. Αφού λοιπόν νήστεψε επαρκώς, και με θεοπρεπή δύναμη, διατηρώντας τη σάρκα άφθαρτη χωρίς ποτό και φαγητό, της επιτρέπει έπειτα να πάθει τα φυσικά της· διότι λέει ότι πείνασε. Και για ποια αιτία; Για να αναγνωριστεί πάνσοφα και από τα δύο, υπάρχοντας ταυτόχρονα και Θεός και άνθρωπος, ότι είναι προφανώς ένας και ο αυτός, και θεϊκά ανώτερος από εμάς, και ανθρώπινα όμοιος με εμάς. <Και του είπε ο διάβολος, κ.τ.λ.> (A f. 73 b, B f. 45, H f. 224 b) Έπειτα προσέρχεται για να τον πειράξει ο Σατανάς, προσδοκώντας ότι το πάθος της πείνας θα γίνει συνεργός της ενυπάρχουσας σε αυτόν κακίας. Διότι πολλές φορές μας καταβάλλει, λαμβάνοντας τις δικές μας ασθένειες ως βοήθεια για τα δικά του σχέδια ή επιχειρήματα· νόμισε ότι και αυτός θα ορμούσε πρόθυμα στο να επιθυμήσει να δει μπροστά του άρτους. Είπε λοιπόν: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, πες να γίνει αυτός ο λίθος άρτος.»

Και η πίστη τους ως προς αυτά δεν βρισκόταν σε παραφωνία με τη φωνή του Ευαγγελίου. Διότι έλεγε ο διάβολος στο όρος: «Πες σε αυτόν τον λίθο να γίνει άρτος», και αποκρινόμενος ο Ιησούς του είπε: «Είναι γραμμένο ως εξής: Δεν θα ζήσει ο άνθρωπος μόνο με άρτο, αλλά με κάθε λόγο του Θεού»· και πάλι σε άλλο σημείο, αποκρινόμενος προς τη Σαμαρείτιδα γυναίκα, ο Ιησούς είπε: «Καθένας που πίνει από το νερό αυτό, θα διψάσει πάλι· εκείνος όμως που θα πιει από το νερό που εγώ θα του δώσω, δεν πρόκειται να διψάσει ποτέ στον αιώνα· αλλά το νερό που θα του δώσω, θα γίνει μέσα του πηγή νερού που θα αναβλύζει σε ζωή αιώνια». Έτσι τρέφονταν οι αγιότατοι, με ένα τέτοιο διαρκές και αληθινά καλό ποτό, παρόμοιο με την πηγή προς την οποία έσπευδαν· αυτός ο ψαλμός, αυτός ο έπαινος τους είχε κάνει να απολαύσουν περισσότερο τον παράδεισο, και περισσότερο επιθυμούσαν να αντλήσουν από την άγια πηγή. Έπειτα από αυτά, επειδή είχε έλθει ο καιρός να σπεύσει η ψυχή στους οικείους τόπους προς τον Θεό τους, την παρέδωσαν γεμάτη από πολλούς ύμνους και επαίνους προς τον Θεό, αποδίδοντάς την πεντακάθαρη. Όταν αυτά αναγγέλθηκαν στον δούκα, εκείνος διέταξε το τείχος που είχε οικοδομηθεί για τη φρούρησή τους να μετατραπεί σε τάφο· εμείς δε οι Χριστιανοί ας αναπέμψουμε δόξα στον Πατέρα, και στον Υιό, και στο Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και στους αιώνες.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ'. Περί της νηστείας και του πειρασμού του Σωτήρος. Περί του Ιησού που οδηγήθηκε από τους Ιουδαίους στο όρος, και πέρασε ανάμεσά τους. Περί αυτού που είχε πνεύμα δαιμονίου. Περί της πεθεράς του Πέτρου. Περί εκείνων που θεραπεύτηκαν από ποικίλες ασθένειες. «Ο Ιησούς, πλήρης Αγίου Πνεύματος, επέστρεψε από τον Ιορδάνη και οδηγούνταν υπό του Πνεύματος στην έρημο, πειραζόμενος επί σαράντα ημέρες από τον διάβολο. Και δεν έφαγε τίποτα εκείνες τις ημέρες· και όταν αυτές ολοκληρώθηκαν, ύστερα πείνασε. Και του είπε ο διάβολος: Αν είσαι Υιός του Θεού, πες σε τούτη την πέτρα να γίνει ψωμί. Και ο Ιησούς του αποκρίθηκε, λέγοντας: Είναι γραμμένο ότι ο άνθρωπος δεν θα ζήσει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο του Θεού. Και αφού τον ανέβασε ο διάβολος σε υψηλό όρος, του έδειξε όλα τα βασίλεια της οικουμένης σε μια στιγμή χρόνου, και του είπε ο διάβολος: Σε σένα θα δώσω όλη αυτή την εξουσία, και τη δόξα τους, διότι σε εμένα έχει παραδοθεί, και σε όποιον θέλω τη δίνω· εσύ, λοιπόν, αν με προσκυνήσεις, θα γίνει όλη δική σου. Και αποκριθείς ο Ιησούς του είπε: Πήγαινε οπίσω μου, Σατανά· διότι είναι γραμμένο: Κύριον τον Θεό σου θα προσκυνήσεις, και αυτόν μόνο θα λατρεύσεις.»