Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 4:30

Ακόμη και την απιστία του Ιούδα έλεγξε η σφοδρότητα του χειμώνα, όπως και τώρα, κυριευμένοι από τη φιλία του κόσμου, εκείνοι που κάποτε ήταν μαθητές και φίλοι και συνοδοιπόροι του Χριστού, συγκροτούν αθέμιτες συνόδους εναντίον του Ιησού, αυτοί στους οποίους είχε εμπιστευθεί και το γαζοφυλάκιο. Δεν αγνοούσε τη σαθρότητά τους, αλλά προκειμένου να τους προετοιμάσει, ώστε διαχειριζόμενοι τα δεσποτικά αγαθά να είναι πανέτοιμοι να αγωνιστούν με ανδρεία υπέρ του Δεσπότη, ή να καταδείξει εάν επρόκειτο να στρατευθούν εναντίον του βασιλιά τους με την πρόφαση της κοσμικής φιλίας. Τέτοιοι άνθρωποι, έχοντας τη θέση εντελώς εκφυλισμένων και άκαρπων κλημάτων, αφού αποκοπούν από τον γεωργό, γίνονται βορά του αιώνιου πυρός. Όμως, παρόλο που οι χειμώνες προσέβαλαν επί πολύ την αληθινή άμπελο, εννοώ βεβαίως τον Κύριο Ιησού, άλλοτε μεν επειδή ήθελαν να τον λιθοβολήσουν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι· αλλά φοβούμενοι μήπως θανατωθούν από τα πλήθη που αγαπούσαν τον Κύριο, σταμάτησαν· άλλοτε πάλι επειδή ήθελαν να τον συλλάβουν, αλλά ο Ιησούς δεν τους επέτρεψε να τον κρατήσουν, μέχρις ότου φθάσει η προορισμένη από τον ίδιο τον Κύριο προ των αιώνων ώρα και ημέρα, κατά την οποία έπρεπε να πάθει. Σε άλλη δε περίσταση, όταν κάποιοι ήθελαν να τον κατακρημνίσουν, και αυτός πέρασε εν ειρήνη ανάμεσά τους· και μύριοι ήταν οι επερχόμενοι πειρασμοί, οι οποίοι, ενώ προσέβαλλαν και αναχαιτίζονταν, εκμηδενίζονταν και διαλύονταν.

«Αλήθεια σας λέω ότι κανένας προφήτης δεν είναι δεκτός στην πατρίδα του. Και με αλήθεια σας λέω, πολλές χήρες υπήρχαν στις ημέρες του Ηλία στον Ισραήλ, όταν έκλεισε ο ουρανός για τρία χρόνια και έξι μήνες, με αποτέλεσμα να γίνει μεγάλος λιμός σε όλη τη γη, και σε καμία από αυτές δεν στάλθηκε ο Ηλίας, παρά μόνο στα Σάρεπτα της Σιδώνας σε μια γυναίκα χήρα. Επίσης, πολλοί λεπροί υπήρχαν επί του προφήτη Ελισσαίου στον Ισραήλ, και κανένας από αυτούς δεν καθαρίστηκε, παρά μόνο ο Νεεμάν ο Σύρος.» Και γέμισαν όλοι από θυμό μέσα στη Συναγωγή ακούγοντας αυτά. Και αφού σηκώθηκαν, τον έβγαλαν έξω από την πόλη και τον οδήγησαν μέχρι την άκρη του βουνού, πάνω στο οποίο είχε χτιστεί η πόλη τους, για να τον κατακρημνίσουν. Εκείνος όμως, περνώντας ανάμεσά τους, αναχώρησε.» Ακούγοντας τα λεγόμενα από τον Χριστό τα πλήθη, θαύμαζαν με τα λόγια της χάριτος. Ενώ δε θαύμαζαν, τον χλεύαζαν, λέγοντας: «Δεν είναι αυτός ο γιος του μαραγκού;» Αν και τι τον εμπόδιζε να είναι θαυμαστός και άξιος προσκυνήσεως;

Αλλά εγώ σας λέω, ότι θα έκανα πολλά θαύματα και σε εσάς, τους συμπατριώτες μου· αλλά γνωρίζω το κοινό και σε όλους συμβαίνον πάθος, ότι περιφρονούνται και τα πιο εξαιρετικά πράγματα, όταν δεν είναι σπάνια, αλλά κοινά και συνηθισμένα, και όλοι μπορούν ελεύθερα να τα απολαμβάνουν· διότι πάντοτε συνηθίζουν οι άνθρωποι τα μεν ξένα και σπάνια να τα προσέχουν και να τα θαυμάζουν, τα δε κοινά και συνηθισμένα να τα περιφρονούν. Για τον λόγο αυτό κανένας προφήτης δεν τιμάται στην πατρίδα του· αλλά εάν έλθει από κάπου αλλού, τον θαυμάζουν. Έτσι και τον Ηλία, οι μεν χήρες της Ιουδαίας δεν τον δέχθηκαν, τον δέχθηκε όμως η χήρα στα Σάρεπτα· και ο Ελισσαίος θεράπευσε τον ξένο λεπρό, που έδειξε πίστη σε αυτόν· διότι οι οικείοι και οι συμπατριώτες του δεν τον πίστευαν, και για τον λόγο αυτό δεν θεραπεύτηκαν. Παρομοίως λοιπόν και εγώ, σε εσάς μεν τους συμπατριώτες δεν φαίνομαι θαυμαστός, αλλά περιφρονούμαι· για αυτό και δεν επιτελώ θαύματα· σε εκείνους όμως στην Καπερναούμ θεωρούμαι θαυμαστός, και θαύματα επιτελώ και είμαι αποδεκτός από αυτούς. Ακούγοντας δε αυτά στην συναγωγή, γέμισαν από θυμό, ενώ θα έπρεπε να θαυμάζουν, και προσπαθούσαν να τον κατακρημνίσουν. Αλλά αυτός, περνώντας ανάμεσά τους, αναχώρησε· όχι αποφεύγοντας το πάθος, αλλά αναμένοντας τον κατάλληλο καιρό.