Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 4:34

Αλλά εάν δεν σκεφτόμασταν πολλά μέσα μας για το θέμα αυτό, ίσως δικαιολογημένα να είχαμε αποδεχθεί τον λόγο πρόθυμα. Τώρα, όμως, δεν μας επιτρέπει να συμφωνήσουμε απερίσκεπτα, και πριν από όλα τα άλλα, εκείνο. Διότι κατά την εποχή της παρουσίας του Σωτήρα μας, η τυραννία του διαβόλου λάμβανε την αρχή της πτώσης της, και τα πονηρά και ακάθαρτα πνεύματα αποστέλλονταν στην άβυσσο. Γι' αυτό άλλωστε, πλησιάζοντας οι δαίμονες τον παρακαλούσαν ρητά «να μην τους προστάξει να πάνε στην άβυσσο», όπως έχει γραφτεί. Και θυμόμαστε ότι κραύγαζαν πολύ γι' αυτό, λέγοντας: «Άσε μας, τι υπάρχει μεταξύ ημών και εσού, Ιησού Ναζαρηνέ; Γνωρίζουμε ποιος είσαι: ο Άγιος του Θεού. Ήρθες εδώ πριν την ώρα μας για να μας βασανίσεις;» Επειδή, το ότι με την έλευσή Του ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός επρόκειτο να τους εξουθενώσει και να τους προξενήσει ποικίλες οδύνες, ασφαλώς το γνώριζαν και οι ίδιοι, αφού διαπίστωναν τον πολύ λόγο που γινόταν γι' Αυτόν ανάμεσα στους Ισραηλίτες, ωστόσο Τον κατηγορούσαν ότι τάχα ήρθε σε ακατάλληλο καιρό, ενεργώντας έτσι με τρόπο τυραννικό και επικρίνοντας τον χρόνο της παρουσίας Του με κακοτροπία. Πάντως το «προ καιρού» το λένε με την έννοια ότι δεν είχαν βασανιστεί διόλου σε κάποιον άλλο χρόνο, αλλά περίμεναν έναν, αυτόν της παρουσίας, κατά τον οποίο επρόκειτο αναμφίβολα να υποστούν αυτά που προσδοκούσαν.

Διότι είπε κάπου και προς τους αλαζόνες και υβριστές Ιουδαίους: «Εσείς προέρχεστε από τον πατέρα σας τον διάβολο, και τις επιθυμίες του πατέρα σας θέλετε να πράττετε· εκείνος ήταν ανθρωποκτόνος από την αρχή, και δεν στάθηκε στην αλήθεια, επειδή δεν υπάρχει αλήθεια μέσα του· όταν λέει το ψέμα, μιλάει από τον εαυτό του, επειδή είναι ψεύτης και ο πατέρας του ψεύδους.» Με ποιον τρόπο λοιπόν θα είναι φιλαλήθης ένας ψεύτης; Και πώς δεν θα λέει απολύτως και εξάπαντος ψέματα εκείνος που δεν έχει σταθεί στην αλήθεια; Άραγε λοιπόν είναι ξεκάθαρο, ω Παλλάδιε, στον καθένα πλέον, ότι αποδίδοντας την αλήθεια στις φωνές των δαιμονίων, θα καταδικάζαμε τον Χριστό για ψευδολογία και θα λέγαμε ότι η αλήθεια λέει ψέματα; ΠΑΛΛ. Αυτόν τον κίνδυνο διατρέχουμε. ΚΥΡ. Εξάλλου, θα πρόσθετα στα όσα ειπώθηκαν και τούτο: έχουμε διδαχθεί από τον Χριστό να μην αποδεχόμαστε τους λόγους των ακαθάρτων πνευμάτων, ακόμη κι αν θα ήθελαν κάποτε να κομίσουν την αλήθεια, η οποία είναι γι' αυτά απάτητη και εντελώς ασυνήθιστη. ΠΑΛΛ. Πώς το εννοείς αυτό; ΚΥΡ. Ή μήπως δεν κατανοείς αυτά που έχουν γράψει οι άγιοι ευαγγελιστές, ότι τα δαιμόνια, κραυγάζοντας με δυνατή και διαπεραστική φωνή, πλησίαζαν τον Χριστό λέγοντας: «Άφησέ μας, τι κοινό υπάρχει μεταξύ μας και σε σένα, Ιησού Ναζωραίε; Ήρθες να μας καταστρέψεις; Γνωρίζουμε ποιος είσαι, ο Άγιος του Θεού. Εκείνος όμως τα επιτιμούσε,» λέει, «και δεν τα άφηνε να μιλούν, επειδή γνώριζαν ότι αυτός είναι ο Χριστός.»

Και αυτή η εκδοχή ταιριάζει περισσότερο στο νόημα· διότι ο λόγος δεν γίνεται για πολλούς, αλλά μόνο για τον Δαβίδ· διότι σε αυτόν, λέγει, ορκίστηκα, επειδή είναι δούλος μου και εκλεκτός μου. Διότι δεν αρκούσε να συνάψει απλώς διαθήκη μαζί του, όπως συνήψε με τον Νώε, και έπειτα με τον Αβραάμ, και πάλι μετά από εκείνον με τους γιους του Ισραήλ στην έρημο μέσω του Μωυσή· διότι προς εκείνους η διαθήκη έγινε χωρίς ορκωμοσία· με τον εκλεκτό μου όμως και θεράποντά μου και δούλο μου τον Δαβίδ συνήψε διαθήκη αναλαμβάνοντας και όρκο· διότι του ορκίστηκε ότι πρέπει να ετοιμάσει το σπέρμα του (τους απογόνους του) στον αιώνα και να οικοδομήσει τον θρόνο του, και όχι μόνο για μία γενιά, αλλά από γενιά σε γενιά. Σχετικά δε με το ότι ο Θεός ορκίζεται, ο ιερός Απόστολος λέει στην Προς Εβραίους επιστολή: «Για να έχουμε ισχυρή παρηγοριά μέσω δύο αμετάβλητων πραγμάτων, στα οποία είναι αδύνατον να ψευσθεί ο Θεός». Διότι προς ενίσχυση μεγαλύτερης διαβεβαίωσης χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό και ο όρκος. Στο όνομα τίνος, όμως, δόθηκε ο όρκος, μάς το διδάσκει προχωρώντας στη συνέχεια, λέγοντας: «Μία φορά ορκίστηκα στον άγιό μου». Εδώ λοιπόν θα επιστήσεις την προσοχή σου στο ποιος άραγε ήταν αυτός ο άγιος του Θεού, στο όνομα του οποίου ορκίζεται ως στο όνομα του μονογενούς Υιού, ώστε να εδραιωθούν εξάπαντος οι επαγγελίες. Αυτόν τον άγιο, εξάλλου, τον ομολογούσαν και οι δαίμονες στα Ευαγγέλια, όταν, μη μπορώντας να αντέξουν τη θεϊκή του δύναμη, η οποία τους τιμωρούσε και τους εκδίωκε, κραύγαζαν λέγοντας: «Άσε μας, τι σχέση υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και σε σένα, Ιησού Ναζωραίε;»

Επειδή λοιπόν επρόκειτο, όπως είπα, να κηρύξει στους αιχμαλώτους άφεση και στους τυφλούς ανάβλεψη, σύμφωνα με την προφητεία για αυτόν, και να αποσπάσει τις ψυχές των ανθρώπων από εκείνους που τις είχαν αιχμαλωτίσει από παλιά, και να τις ελευθερώσει από την ειδωλολατρική πλάνη, ήταν αναγκαίο πρώτα από όλα να εκστρατεύσει εναντίον εκείνων που ασκούσαν τυραννία επί μακρόν αιώνα. Και αφού τους κατατρόπωσε με την υπομονή κάθε πειρασμού, γι' αυτό λέει ο Λουκάς: «Και αφού συντέλεσε κάθε πειρασμό ο διάβολος, απομακρύνθηκε από αυτόν». Μετά από αυτά προχώρησε στη θεραπεία των ανθρώπων· γι' αυτό και τον έφριτταν οι δαίμονες, και ομολογούσαν ότι γνώριζαν ποιος ήταν, κραυγάζοντας και λέγοντας: «Άφησέ μας, τι σχέση υπάρχει μεταξύ ημών και σου, Υιέ του Θεού; Γνωρίζουμε ποιος είσαι, ο Άγιος του Θεού». Διότι από τη φωνή που απευθύνθηκε σε αυτόν είχαν μάθει ποιος ήταν· αλλά και από όσα έπραξε κατά τον καιρό του πειρασμού είχαν γνωρίσει τη δύναμή του.

Μάθε δε ότι πατρίδα των προφητών είναι η Συναγωγή των Ιουδαίων, στην οποία ατιμάζονται οι προφήτες· διότι δεν γίνονται δεκτοί· εμείς όμως οι αλλότριοι τους δεχθήκαμε· διότι η χήρα, εννοώ η Εκκλησία που προέρχεται από τα έθνη, δέχθηκε τον Ηλία, δηλαδή τον προφητικό λόγο, όταν έγινε νοητός λιμός στην Ιουδαία, λιμός του να ακούσουν τον λόγο του Θεού· και για αυτήν τη χήρα λέει ο προφήτης, ότι είναι περισσότερα τα τέκνα της έρημης παρά αυτής που έχει τον άνδρα· και πάλι ότι η στείρα γέννησε επτά, και η πολύτοκη εξασθένησε. «Και κατέβηκε στην Καπερναούμ, πόλη της Γαλιλαίας· και τους δίδασκε τα Σάββατα· και εκπλήσσονταν για τη διδασκαλία του, διότι ο λόγος του είχε εξουσία· και στη Συναγωγή υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε πνεύμα ακάθαρτου δαιμονίου· και έκραξε με δυνατή φωνή, λέγοντας: Άχ, τι σχέση υπάρχει μεταξύ μας και σε σένα, Ιησού Ναζαρηνέ; Ήρθες να μας καταστρέψεις; Γνωρίζω ποιος είσαι: Ο άγιος του Θεού. Και τον επιτίμησε ο Ιησούς, λέγοντας: Σώπασε και έβγα από αυτόν· και αφού το δαιμόνιο τον έριξε στη μέση, βγήκε από αυτόν, χωρίς να τον βλάψει καθόλου. Και έπεσε έκπληξη σε όλους· και συζητούσαν μεταξύ τους, λέγοντας: