Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 4:36

Μάθε δε ότι πατρίδα των προφητών είναι η Συναγωγή των Ιουδαίων, στην οποία ατιμάζονται οι προφήτες· διότι δεν γίνονται δεκτοί· εμείς όμως οι αλλότριοι τους δεχθήκαμε· διότι η χήρα, εννοώ η Εκκλησία που προέρχεται από τα έθνη, δέχθηκε τον Ηλία, δηλαδή τον προφητικό λόγο, όταν έγινε νοητός λιμός στην Ιουδαία, λιμός του να ακούσουν τον λόγο του Θεού· και για αυτήν τη χήρα λέει ο προφήτης, ότι είναι περισσότερα τα τέκνα της έρημης παρά αυτής που έχει τον άνδρα· και πάλι ότι η στείρα γέννησε επτά, και η πολύτοκη εξασθένησε. «Και κατέβηκε στην Καπερναούμ, πόλη της Γαλιλαίας· και τους δίδασκε τα Σάββατα· και εκπλήσσονταν για τη διδασκαλία του, διότι ο λόγος του είχε εξουσία· και στη Συναγωγή υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε πνεύμα ακάθαρτου δαιμονίου· και έκραξε με δυνατή φωνή, λέγοντας: Άχ, τι σχέση υπάρχει μεταξύ μας και σε σένα, Ιησού Ναζαρηνέ; Ήρθες να μας καταστρέψεις; Γνωρίζω ποιος είσαι: Ο άγιος του Θεού. Και τον επιτίμησε ο Ιησούς, λέγοντας: Σώπασε και έβγα από αυτόν· και αφού το δαιμόνιο τον έριξε στη μέση, βγήκε από αυτόν, χωρίς να τον βλάψει καθόλου. Και έπεσε έκπληξη σε όλους· και συζητούσαν μεταξύ τους, λέγοντας:

«Τι είδους λόγος είναι αυτός; Διότι με εξουσία και δύναμη προστάζει τα ακάθαρτα πνεύματα, και αυτά βγαίνουν έξω. Και διαδιδόταν η φήμη γι' αυτόν σε κάθε τόπο της γύρω περιοχής.» Επειδή τους απίστους ούτε η διδασκαλία δεν τους ελκύει προς την πίστη, για τον λόγο αυτόν ο Κύριος προσφέρει τις θαυματουργίες, σαν ένα δραστικότατο φάρμακο. Θαυματουργεί, λοιπόν, στην Καπερναούμ, επειδή αυτοί ήταν απιστότατοι και είχαν ανάγκη από πολλά για να πιστέψουν. Αφού, λοιπόν, δίδαξε επαρκώς, και μάλιστα ως έχων εξουσία (διότι δεν έλεγε «αυτά λέει ο Κύριος», αλλά «εγώ σας λέω», επειδή δεν ήταν σαν ένας από τους προφήτες, αλλά ο αληθινός Υιός του Θεού), μετά από αυτά προσθέτει και το θαύμα, και θεραπεύει τον δαιμονισμένο. Ο δε δαίμονας πρώτα ομολογεί την έχθρα, ώστε η μαρτυρία του να είναι αξιόπιστη, και έπειτα καταθέτει τη μαρτυρία του.

«Σώπασε, και έξελθε από αυτόν». Επιτρέπει δε στον δαίμονα να ρίξει κάτω τον άνθρωπο, για να μάθουν οι παριστάμενοι ότι πράγματι είχε δαιμόνιο. Και δικά του ήταν τα λόγια, έστω και αν η γλώσσα του ανθρώπου λειτουργούσε ως όργανο· και πράγματι συζητούσαν όλοι μεταξύ τους, θαυμάζοντας για τα γενόμενα, και λέγοντας: «Τι είδους λόγος είναι αυτός», δηλαδή, τι είδους προσταγή είναι αυτή που προστάζει, ότι «Έξελθε από αυτόν, και σώπασε»; Να γνωρίζεις δε ότι και τώρα πολλοί έχουν δαιμόνια, όσοι εκτελούν τις επιθυμίες των δαιμόνων· για παράδειγμα, εάν κάποιος είναι θυμώδης, αυτός έχει το δαιμόνιο του θυμού· αλλά εάν έλθει ο Ιησούς στη συναγωγή, δηλαδή, όταν ο νους είναι συγκεντρωμένος και δεν διαχέεται, τότε θα πει στο δαιμόνιο του θυμού, που είναι ακάθεκτο: «Σώπασε»· και αμέσως, αφού ρίξει τον άνθρωπο στο μέσο, θα εξέλθει από αυτόν. Τι σημαίνει δε το να τον ρίξει στο μέσο, μάθε το: ο άνθρωπος δεν πρέπει ούτε να είναι εντελώς θυμώδης και πικρόχολος, διότι αυτό είναι θηριώδες, ούτε εντελώς αόργητος, διότι αυτό είναι αναισθησία, αλλά να βαδίζει τη μέση οδό, και να έχει τον θυμό του στραμμένο εναντίον της κακίας. Όταν, λοιπόν, το πονηρό πνεύμα ρίξει κάποιον στο μέσο, εξέρχεται από αυτόν. «Αφού δε σηκώθηκε από τη συναγωγή, εισήλθε στην οικία του Σίμωνα· η δε πεθερά του Σίμωνα κατεχόταν από μεγάλο πυρετό· και τον παρακάλεσαν γι' αυτήν· και αφού στάθηκε από πάνω της, επέπληξε τον πυρετό, και την άφησε· και αμέσως εκείνη σηκώθηκε και τους υπηρετούσε».