Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 4:39

Εκείνοι δε που έγιναν θεατές τόσο μεγάλων γεγονότων, καταπλήσσονται με την εξουσία του λόγου του. Διότι δεν επιτελούσε τα θεοσημεία αναπέμποντας προσευχή, ούτε ζητώντας ποτέ από άλλον τη δύναμη να τα κατορθώσει, αλλά, επειδή ήταν ο ίδιος ο Λόγος του Θεού και Πατρός, ο ζωντανός και ενεργός, μέσω του οποίου έγιναν τα πάντα και στον οποίο υπάρχουν τα πάντα, εκείνος ήταν που συνέτριβε τον Σατανά και έφραζε το βέβηλο στόμα των ακάθαρτων δαιμόνων. <Εισήλθε στην οικία του Σίμωνος.> (A f. 81, B f. 53 b, C f. 114 b, D f. 17, H f. 249) Παρατήρησε, λοιπόν, πώς κατέλυσε στο σπίτι ενός από τους μαθητές, ενός ανθρώπου φτωχού και άσημου στον βίο του, αυτός που υπέμεινε για εμάς την εκούσια φτώχεια, ώστε εμείς να πλουτίσουμε με τη δική του φτώχεια, και να μάθουμε να συγκαταβαίνουμε στους ταπεινούς και να μην υπερηφανευόμαστε απέναντι σε όσους βρίσκονται σε ανέχεια και θλίψη. Φτάνει στο σπίτι του Σίμωνος ο Ιησούς, και βρίσκει την πεθερά του να έχει πυρετό και, αφού στάθηκε από πάνω της, επιτίμησε τον πυρετό, και εκείνος την άφησε.

Μήπως λοιπόν, ενώ στη φράση «Την άφησε ο πυρετός», που λέγεται από τον Ματθαίο και τον Μάρκο, δεν υποδηλώνεται κανένα έμβιο ον που να προκαλεί ενεργά αυτόν τον πυρετό· στη φράση όμως «Στάθηκε από πάνω της και επιτίμησε τον πυρετό, και την άφησε», που λέγεται από τον Λουκά, δεν ξέρω αν θα αναγκαστούμε να πούμε ότι το έμβιο ον που επιτιμάται δεν αντέχει την ενέργεια αυτού που το επιτιμά. Διότι δεν είναι λογικό να λέγεται ότι επιτιμάται κάτι άψυχο και ανίκανο να αισθανθεί την επιτίμηση. Και δεν είναι καθόλου παράξενο να υπάρχουν κάποιες δυνάμεις που προκαλούν κακώσεις στο ανθρώπινο σώμα, και δεν πρέπει εξάπαντος να κατηγορήσουμε την ψυχή εκείνων που πάσχουν ότι βλάπτεται εξαιτίας αυτών. Διότι, ούτε επειδή ο διάβολος χτύπησε τον Ιώβ με πονηρό έλκος, έχοντας λάβει την εξουσία να τον δοκιμάσει μέσω του σώματός του, πρέπει εξαιτίας αυτού να κατηγορηθεί ο Ιώβ, ο οποίος αγωνίστηκε και υπέμεινε γενναία την πληγή. Μακάρι μόνο να λέγεται, αν ποτέ δοκιμαζόμαστε από σωματικούς πόνους, το «Αλλά την ψυχή του μην την αγγίξετε»· όπως ακριβώς και ο Κύριος επιτιμώντας θεραπεύει όσους πάσχουν.

Διότι, όπως ακριβώς μία μητέρα που περιποιείται κατάλληλα το νήπιο, αρχικά βάζει μέσω της θηλής το γάλα στο απαλό και υγρό του στόμα· όταν όμως αυτό βγάζει πλέον δόντια και μεγαλώνει, του προσφέρει ψωμί, όχι σκληρό και ακατέργαστο, για να μην πληγωθεί το απαλό και αγύμναστο μέρος των ούλων από τη σκληρότητα της τροφής, αλλά, αφού το μαλακώσει με τα δικά της δόντια, το καθιστά σύμμετρο και κατάλληλο για τη δύναμη εκείνου που το δέχεται· έπειτα, καθώς η δύναμή του αυξάνεται σταδιακά, οδηγεί ήρεμα το νήπιο, το οποίο έχει πλέον συνηθίσει στις μαλακότερες τροφές, στη στερεότερη τροφή· έτσι και ο Κύριος, τρέφοντας και περιποιούμενος την ανθρώπινη μικροψυχία σαν ένα ατελές νήπιο μέσω των θαυμάτων, φανερώνει πρώτα το προοίμιο της δυνάμεως της αναστάσεως σε μία απελπιστική ασθένεια, γεγονός που ήταν μεν μέγα ως κατόρθωμα, όχι όμως τέτοιο ώστε να προκαλεί την απιστία όταν εξιστορείται. Διότι, αφού επιτίμησε τον πυρετό που κατέκαιγε σφοδρά την πεθερά του Σίμωνα, προκάλεσε τόσο ριζική απομάκρυνση του κακού, ώστε εκείνη, η οποία αναμενόταν πλέον ότι θα πέθαινε, ενδυναμώθηκε και μπόρεσε να διακονεί τους παρευρισκομένους.

«Σώπασε, και έξελθε από αυτόν». Επιτρέπει δε στον δαίμονα να ρίξει κάτω τον άνθρωπο, για να μάθουν οι παριστάμενοι ότι πράγματι είχε δαιμόνιο. Και δικά του ήταν τα λόγια, έστω και αν η γλώσσα του ανθρώπου λειτουργούσε ως όργανο· και πράγματι συζητούσαν όλοι μεταξύ τους, θαυμάζοντας για τα γενόμενα, και λέγοντας: «Τι είδους λόγος είναι αυτός», δηλαδή, τι είδους προσταγή είναι αυτή που προστάζει, ότι «Έξελθε από αυτόν, και σώπασε»; Να γνωρίζεις δε ότι και τώρα πολλοί έχουν δαιμόνια, όσοι εκτελούν τις επιθυμίες των δαιμόνων· για παράδειγμα, εάν κάποιος είναι θυμώδης, αυτός έχει το δαιμόνιο του θυμού· αλλά εάν έλθει ο Ιησούς στη συναγωγή, δηλαδή, όταν ο νους είναι συγκεντρωμένος και δεν διαχέεται, τότε θα πει στο δαιμόνιο του θυμού, που είναι ακάθεκτο: «Σώπασε»· και αμέσως, αφού ρίξει τον άνθρωπο στο μέσο, θα εξέλθει από αυτόν. Τι σημαίνει δε το να τον ρίξει στο μέσο, μάθε το: ο άνθρωπος δεν πρέπει ούτε να είναι εντελώς θυμώδης και πικρόχολος, διότι αυτό είναι θηριώδες, ούτε εντελώς αόργητος, διότι αυτό είναι αναισθησία, αλλά να βαδίζει τη μέση οδό, και να έχει τον θυμό του στραμμένο εναντίον της κακίας. Όταν, λοιπόν, το πονηρό πνεύμα ρίξει κάποιον στο μέσο, εξέρχεται από αυτόν. «Αφού δε σηκώθηκε από τη συναγωγή, εισήλθε στην οικία του Σίμωνα· η δε πεθερά του Σίμωνα κατεχόταν από μεγάλο πυρετό· και τον παρακάλεσαν γι' αυτήν· και αφού στάθηκε από πάνω της, επέπληξε τον πυρετό, και την άφησε· και αμέσως εκείνη σηκώθηκε και τους υπηρετούσε».