Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 5:12

Όμως πρόσεξε το εξής: επειδή ο Σίμων και όσοι ήταν μαζί του δεν μπόρεσαν να ανασύρουν το δίχτυ, και γι' αυτό από τον φόβο και την έκπληξη δεν τολμούσαν να μιλήσουν, αφού από τον θαυμασμό έφτασαν στο σημείο να μείνουν άφωνοι, έκαναν νόημα, λέει, στους συνεταίρους τους, προφανώς στις αλιευτικές εργασίες, ώστε να τους βοηθήσουν και να διασώσουν μαζί τους την ψαριά. Διότι πολλοί συμπαραστάθηκαν και συμπαρίστανται στους κόπους των αγίων αποστόλων, και πρώτοι από όλους εκείνοι που ερευνούν για εμάς τις ιερές Γραφές των αγίων Ευαγγελίων, και μετά από αυτούς άλλοι ποιμένες και δάσκαλοι, και ηγέτες των λαών, και γνώστες των δογμάτων της αλήθειας· διότι ακόμη ανασύρεται το δίχτυ, καθώς ο Χριστός το γεμίζει και καλεί σε επιστροφή αυτούς που βρίσκονται στα βάθη της θάλασσας, σύμφωνα με το γεγραμμένο, δηλαδή αυτούς που βρίσκονται στη ζάλη και τα κύματα του κόσμου. <Όταν δε το είδε ο Σίμων Πέτρος, κ.τ.λ.> (A f. 83, H f. 255) Γι' αυτόν τον λόγο και ο Πέτρος, επειδή ήρθε στο μυαλό του η μνήμη των προηγούμενων αμαρτημάτων του, τρέμει και φοβάται, και ως ακάθαρτος, δεν τολμά να υποδεχθεί τον καθαρό, εξαιτίας ενός αξιέπαινου φόβου· διότι έμαθε, σύμφωνα με τον νόμο, να διακρίνει ανάμεσα στο άγιο και στο βέβηλο. <Και ιδού, ένας άνδρας γεμάτος λέπρα, κ.τ.λ.>

Είδες το έργο του Κυρίου; Για ποιον λόγο προσήλθε στη λίμνη; Για να διδάξει αφενός τα πλήθη και αφετέρου να αγκιστρώσει τους αλιείς. Άκουσες λοιπόν μόλις τώρα τον ευαγγελιστή να λέει: «Και αφού έφεραν τα πλοία τους στη στεριά, αφήνοντας τα πάντα, ακολούθησαν τον Ιησού». Τι έκανε όμως ο Κύριος; Διότι πρέπει να ολοκληρώσουμε τον λόγο. Μόλις είδε την προθυμία των αποστόλων, ότι δηλαδή, αφού άφησαν τα πάντα, τον ακολούθησαν, σπεύδει να επιτελέσει θεραπεία, για να μη βρει ο διάβολος πληγή απιστίας· διότι το ανθρώπινο γένος εύκολα αλλάζει γνώμη και είναι έτοιμο προς αμφιταλάντευση. Διότι θα έλεγαν οι απόστολοι του Κυρίου, εάν δεν έβλεπαν κανένα άλλο θαύμα: Μήπως άραγε μάταια εγκαταλείψαμε τα υπάρχοντά μας και τον ακολουθήσαμε; Μήπως η συγκέντρωση των ψαριών έγινε με κάποιον φυσικό τρόπο, και όχι με θεϊκό πρόσταγμα; Για να μη μολυνθούν λοιπόν οι απόστολοι από τέτοια τεχνάσματα, μόλις απομακρύνθηκε από τη λίμνη, και ενώ συγκεντρώθηκε το πλήθος σε μία από τις κοντινές πόλεις, ανοίγει ιατρείο θείας θεραπείας, και αμέσως, μόνο με τη θέλησή του, απαλλάσσει τον λεπρό και καθαρίζει την κατάστικτη από τη λέπρα επιδερμίδα του· για να γνωρίσει ο Πέτρος και εκείνοι που ήταν μαζί του, ότι όχι μόνο τα έμψυχα ψάρια υπακούουν στο Δεσποτικό πρόσταγμα, αλλά και η άψυχη ασθένεια φυγαδεύεται με το νεύμα του. Άκουσες δε μόλις τώρα τον λεπρό να ανακράζει: «Κύριε, εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις». Ω, τι γνώση ευσεβούς δόγματος από έναν λεπρό!

Μόνοι τους όμως οι απόστολοι δεν μπορούν να σύρουν το δίχτυ με τα ψάρια, και κάνουν νόημα στους συνεργάτες και συντρόφους τους, οι οποίοι και τους συνδράμουν. Αυτοί είναι οι ποιμένες και διδάσκαλοι των Εκκλησιών σε κάθε εποχή, οι οποίοι ερμηνεύοντας και διδάσκοντας την αποστολική διδασκαλία, συνεργάζονται με τους αποστόλους για να αλιεύσουν ανθρώπους. Πρόσεξε δε και τη φράση «ρίχνουν το δίχτυ». Διότι το Ευαγγέλιο είναι το δίχτυ, επειδή δε διαθέτει λόγο ταπεινό και απλό, και συγκαταβατικό προς την απλοϊκότητα των ακροατών, για τον λόγο αυτόν λέγεται ότι ρίχνεται. Εάν πάλι κάποιος υποστήριζε ότι με το ρίξιμο του διχτυού υποδηλώνεται και το βάθος των νοημάτων, ούτε και αυτό είναι παράλογο. Εκπληρώθηκε βεβαίως και ο λόγος του προφήτη που είπε: «Ιδού εγώ θα αποστείλω πολλούς αλιείς, λέγει ο Κύριος, και μετά από αυτά θα αποστείλω πολλούς κυνηγούς, και θα τους κυνηγήσουν», ονομάζοντας μεν αλιείς τους αγίους αποστόλους, και κυνηγούς τους ηγουμένους και διδασκάλους των Εκκλησιών σε κάθε εποχή. «Και συνέβη, ενώ αυτός βρισκόταν σε μία από τις πόλεις, παρουσιάστηκε ένας άνδρας γεμάτος λέπρα, ο οποίος βλέποντας τον Ιησού, έπεσε με το πρόσωπο στη γη και τον ικέτευσε, λέγοντας:»

«Κύριε, εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις. Και αφού άπλωσε το χέρι Του, τον άγγιξε, λέγοντας: Θέλω, καθαρίσου. Και αμέσως η λέπρα έφυγε από αυτόν. Και Αυτός τον διέταξε να μην το πει σε κανέναν, αλλά πήγαινε να δείξεις τον εαυτό σου στον ιερέα, και πρόσφερε για τον καθαρισμό σου ό,τι πρόσταξε ο Μωυσής, ως μαρτυρία προς αυτούς. Όμως, η φήμη γι' αυτόν διαδιδόταν ακόμη περισσότερο. Και συγκεντρώνονταν μεγάλα πλήθη, για να Τον ακούν και να θεραπεύονται από Αυτόν από τις ασθένειές τους. Εκείνος όμως αποσυρόταν στις ερήμους, και προσευχόταν.» Αξιοθαύμαστος είναι ο λεπρός, διότι, έχοντας θεοπρεπή αντίληψη για τον Κύριο, λέει: Εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις. Διότι αυτό δείχνει ότι κατανοούσε τον Χριστό ως Θεό. Επειδή δεν Τον πλησίαζε ως ιατρό (αφού η λέπρα δεν μπορεί να ιαθεί από χέρια ιατρών), αλλά ως Θεό. Καθώς μόνο σε Αυτόν ανήκει η εξουσία να θεραπεύει τέτοιες ασθένειες. Ο δε Κύριος τον αγγίζει, όχι χωρίς λόγο, αλλά επειδή σύμφωνα με τον νόμο εκείνος που άγγιζε λεπρό εθεωρείτο ακάθαρτος, θέλοντας να δείξει ότι δεν έχει καμία ανάγκη να τηρεί τέτοιες λεπτομέρειες του νόμου, αλλά ότι ο Ίδιος είναι ο Κύριος του νόμου, και ότι διόλου δεν μολύνεται ο καθαρός από αυτόν που θεωρείται ακάθαρτος, αλλά η λέπρα των ψυχών, αυτή είναι που μολύνει. Γι' αυτόν τον λόγο τον αγγίζει. Αλλά ταυτόχρονα και για να δείξει ότι η αγία Του σάρκα έχει θεία δύναμη, και ότι είναι καθαρτική και ζωοποιός, εφόσον είναι σάρκα του Θεού Λόγου.