Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ 5:13

Στερεώνει σε αυτόν την πίστη, και επιφέρει την πλήρη βεβαιότητα ως προς αυτό· διότι δέχεται το αίτημα, ομολογεί ότι έχει τη δύναμη και λέει: «Θέλω, καθαρίσου.» Του χαρίζει επίσης το άγγιγμα του αγίου και παντοδύναμου χεριού του, και αμέσως έφυγε από αυτόν η λέπρα, και η αρρώστια εξαφανίστηκε. —(A f. 84 b, H f. 260 b) Εσύ όμως θαύμασε σε αυτά τον Χριστό, ο οποίος ενεργεί ταυτόχρονα και θεϊκά και σωματικά· διότι θεϊκό μεν είναι το να θέλει με τέτοιον τρόπο, ώστε να πραγματοποιούνται αμέσως όλα όσα ηθέλησε, ανθρώπινο δε το να εκτείνει το χέρι. Ένας λοιπόν νοείται ο Χριστός και από τα δύο, αν και ο Λόγος έγινε σάρκα. <Και αυτός του παρήγγειλε να μην το πει σε κανέναν.> (A f. 84 b, B f. 58, C f. 115 b, D f. 18 b, H f. 261) Διότι αρκούσε, ακόμη κι αν αυτός σιωπούσε, η ίδια η φύση του πράγματος για να αναγγείλει σε όλους όσους τον γνώριζαν τη δύναμη αυτού που τον θεράπευσε· ο ίδιος όμως παραγγέλλει να μην το πει σε κανέναν· για ποιο λόγο άραγε; Για να μάθουν από αυτό όσοι δέχονται από τον Θεό το χάρισμα των ιαμάτων, να μην επιζητούν τα εγκώμια των θεραπευομένων, ούτε βέβαια τους επαίνους των ανθρώπων, ώστε να μην εκπέσουν στην υπεροψία, η οποία είναι το πιο αισχρό (άλλ. χειρ. το έσχατο) πάθος από όλα τα κακά.

Πρόσεξε λοιπόν με προσοχή: εκεί υπήρχε αίτημα, μέσω της προσευχής αξίωνε να τύχει της άνωθεν ευσπλαχνίας. Ο δε Σωτήρας των όλων με θεοπρεπή εξουσία είπε: «Θέλω, καθαρίσου.» Επομένως, η αποβολή της λέπρας ήταν μαρτυρία για τους ιερείς, και από αυτό μπορούσαν να γνωρίζουν αυτοί που απένειμαν τη μεγαλύτερη τιμή στον Μωυσή, ότι βαδίζουν έξω από την αλήθεια. Διότι έπρεπε, έπρεπε μεν να θαυμάζουν τον Μωυσή ως διάκονο του νόμου και υπηρέτη της χάριτος που παραδόθηκε μέσω αγγέλων, να υπερθαυμάζουν όμως τον Εμμανουήλ και να τον δοξολογούν ως αληθινό Υιό του Θεού και Πατρός. (A f. 85, H f. 262) Θα μπορούσε δε κανείς να δει το βαθύ και μέγα μυστήριο του Χριστού, το οποίο καταγράφεται για εμάς στο Λευιτικό: διότι ο νόμος του Μωυσή ανακηρύσσει τον λεπρό μολυσμένο και έχει προστάξει να αποβάλλεται από το στρατόπεδο, ως ακάθαρτος. Όταν όμως συνέβαινε να υποχωρήσει η ασθένεια, τότε ακριβώς διατάζει να γίνεται αποδεκτός.

«Κύριε, εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις. Και αφού άπλωσε το χέρι Του, τον άγγιξε, λέγοντας: Θέλω, καθαρίσου. Και αμέσως η λέπρα έφυγε από αυτόν. Και Αυτός τον διέταξε να μην το πει σε κανέναν, αλλά πήγαινε να δείξεις τον εαυτό σου στον ιερέα, και πρόσφερε για τον καθαρισμό σου ό,τι πρόσταξε ο Μωυσής, ως μαρτυρία προς αυτούς. Όμως, η φήμη γι' αυτόν διαδιδόταν ακόμη περισσότερο. Και συγκεντρώνονταν μεγάλα πλήθη, για να Τον ακούν και να θεραπεύονται από Αυτόν από τις ασθένειές τους. Εκείνος όμως αποσυρόταν στις ερήμους, και προσευχόταν.» Αξιοθαύμαστος είναι ο λεπρός, διότι, έχοντας θεοπρεπή αντίληψη για τον Κύριο, λέει: Εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις. Διότι αυτό δείχνει ότι κατανοούσε τον Χριστό ως Θεό. Επειδή δεν Τον πλησίαζε ως ιατρό (αφού η λέπρα δεν μπορεί να ιαθεί από χέρια ιατρών), αλλά ως Θεό. Καθώς μόνο σε Αυτόν ανήκει η εξουσία να θεραπεύει τέτοιες ασθένειες. Ο δε Κύριος τον αγγίζει, όχι χωρίς λόγο, αλλά επειδή σύμφωνα με τον νόμο εκείνος που άγγιζε λεπρό εθεωρείτο ακάθαρτος, θέλοντας να δείξει ότι δεν έχει καμία ανάγκη να τηρεί τέτοιες λεπτομέρειες του νόμου, αλλά ότι ο Ίδιος είναι ο Κύριος του νόμου, και ότι διόλου δεν μολύνεται ο καθαρός από αυτόν που θεωρείται ακάθαρτος, αλλά η λέπρα των ψυχών, αυτή είναι που μολύνει. Γι' αυτόν τον λόγο τον αγγίζει. Αλλά ταυτόχρονα και για να δείξει ότι η αγία Του σάρκα έχει θεία δύναμη, και ότι είναι καθαρτική και ζωοποιός, εφόσον είναι σάρκα του Θεού Λόγου.