Γραφὴ τοιγαροῦν καὶ τύπος ἦν ὁ νόμος, πραγμάτων ὠδινόντων ἀλήθειαν· ὥστε κἂν δυὰς ὀρνέων ἦν, ἀλλ᾽ εἷς ἦν ὁ ἐν ἀμφοῖν, καὶ ὡς ἐν πάθει καὶ ἔξω πάθους, καὶ ἐν θανάτῳ, καὶ ὑπὲρ θάνατον, καὶ ἀναβαίνων εἰς οὐρανοὺς ἀπαρχή τις ὥσπερ δευτέρα τῆς ἀνθρωπότητος ἀνανεωθείσης εἰς ἀφθαρσίαν· αὐτὸς γὰρ ἡμῖν ἐνεκαίνισε τὴν εἰς τὸ ἄνω τρίβον, καὶ ἑψόμεθα κατὰ καιροὺς αὐτῷ· τό γε μὴν τὸ ἓν τῶν ὀρνιθίων σφάζεσθαι, ἐν δὲ τῷ τοῦ σφαγέντος αἵματι τὸ ἕτερον βαπτίζεσθαι μὲν, ἀποπέμπεσθαι δὲ τῆς σφαγῆς, ἀντίτυπον δ᾽ ἂν εἴη τῶν ἀληθινῶν· ἀπέθανε γὰρ ὑπὲρ ἡμῶν ὁ Χριστὸς, καὶ ἡμεῖς εἰς τὸν αὐτοῦ θάνατον βεβαπτίσμεθα, καὶ σέσωκεν ἡμᾶς αἵματι τῷ ἰδίῳ. <Αὐτὸς δὲ ἦν διδάσκων, καὶ ἦσαν καθήμενοι Φαρισαῖοι, κ.τ.λ.> (A f. 87, H f. 269) Περὶ αὐτὸν μὲν ἦν τῶν βασκάνων τὸ θέατρον· Γραμματεῖς δὲ οὗτοι καὶ Φαρισαῖοι, καὶ τῶν παραδόξως ἐπιτελουμένων ἐγίνοντο θεωροὶ, καὶ κατηκροῶντο διδάσκοντος· καὶ ἦν, φησὶ, δύναμις Θεοῦ εἰς τὸ ἰᾶσθαι αὐτόν· [ita cod. αὐτόν] ἆρα ὡς τοῦ Θεοῦ διδόντος αὐτῷ τὸ δύνασθαι κατορθοῦν τὰς θεοσημείας; ἆρα τὴν παρ᾽ ἑτέρου δύναμιν ἐδανείζετο; Καὶ τίς ὁ φάναι ταῦτα τολμῶν; Αὐτὸς γὰρ μᾶλλον ἦν ἐξ ἰδίας ἰσχύος ἐνεργῶν ὡς Θεὸς καὶ Κύριος, καὶ οὐχ ὡς θείας χάριτος μέτοχος.
Μετάφραση
Απεικόνιση λοιπόν και τύπος ήταν ο νόμος, πραγμάτων που κυοφορούσαν την αλήθεια· ώστε, ακόμα κι αν υπήρχε μια δυάδα πτηνών, εντούτοις Ένας ήταν Αυτός που φανερωνόταν και στα δύο, και ως ευρισκόμενος στο πάθος και έξω από το πάθος, και μέσα στον θάνατο και υπεράνω του θανάτου, και ανερχόμενος στους ουρανούς σαν μια δεύτερη απαρχή της ανθρωπότητας που ανακαινίστηκε στην αφθαρσία· διότι Αυτός εγκαινίασε για εμάς την οδό προς τα άνω, και εμείς θα Τον ακολουθήσουμε στους κατάλληλους καιρούς· το γεγονός, βέβαια, ότι το ένα από τα πτηνά σφαζόταν, και στο αίμα του σφαγμένου βαπτιζόταν το άλλο, το οποίο όμως απαλλασσόταν από τη σφαγή, αποτελεί αντίτυπο των αληθινών πραγμάτων· διότι ο Χριστός πέθανε για εμάς, και εμείς έχουμε βαπτιστεί στον δικό Του θάνατο, και μας έσωσε με το δικό Του αίμα. <Και Αυτός δίδασκε, και κάθονταν εκεί Φαρισαίοι, κ.τ.λ.> (A f. 87, H f. 269) Γύρω Του, βέβαια, βρισκόταν η σύναξη των φθονερών· αυτοί ήταν Γραμματείς και Φαρισαίοι, οι οποίοι γίνονταν θεατές των παράδοξων έργων που επιτελούνταν, και Τον άκουγαν προσεκτικά να διδάσκει· και υπήρχε, λέει, δύναμη Θεού για να θεραπεύει Αυτός· [έτσι αναφέρει ο κώδικας: αυτόν] άραγε επειδή ο Θεός Του έδινε τη δύναμη να κατορθώνει τα θεϊκά σημεία; Άραγε δανειζόταν τη δύναμη από κάποιον άλλον; Και ποιος είναι αυτός που τολμά να τα λέει αυτά; Διότι μάλλον Αυτός ενεργούσε με τη δική Του ισχύ ως Θεός και Κύριος, και όχι ως μέτοχος της θείας χάριτος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες